Kunstenares Karen Bruinsma over de toekomst van haar expositie in IJsselstein

Kunstenares Karen Bruinsma over de toekomst van haar expositie in IJsselstein

IJSSELSTEIN – Door Jo-Anne Loosman. Sinds jaren ’70 zijn er duizend verschillende soorten bomen gepland in het openbaar groen in IJsselstein. Deze collectie bomen is uniek, volgens een studie van University of Applied Sciences Larenstein blijkt dat er 280 rassen staan waarvan er nog maar 1 boom ter wereld staat. Daarom heeft inwonersinitiatief klimaatneutraal IJsselstein (KNIJ) in 2017 het ‘levende museum’ geïnventariseerd in het Geografisch informatie Systeem (GIS).

Dat bracht kunstenares Karen Bruinsma op het idee om een textielarchief aan te leggen om zo bij te dragen aan de bekendheid van de collectie. Samen met hulp van 75 vrijwilligers heeft ze afdrukken gemaakt van bladeren van de bomen, zo uniek als een vingerafdruk. Echter is de expositie bijna ten einde gekomen, hoe ziet Karen de toekomst van haar expositie?

Hoe bent u op het idee gekomen?

‘De boomgaarden die we hebben in IJsselstein zijn heel bijzonder. Het probleem is: we moeten ze onderhouden voor de toekomst en de jeugd, het is een levend museum. Na het aanleggen van het GIS dacht ik we zijn aan het zoeken naar manieren om mensen te bereiken die ook geïnteresseerd zijn in het behouden van die bomen. Dan is het vaak goed om dat via kunst te doen omdat je dan hele andere mensen bereikt. Dus toen heb ik aangegeven dat ik dat graag wou doen, met de materialen uit die boomgaarden en daar komt het idee van het textielarchief vandaan, naast een levend archief en een digitaal archief.’

Hoe begon het proces?

‘Ik ben eraan begonnen met het idee: dit wordt een community art project, dan betrek je zo veel mogelijk mensen erbij. Uiteindelijk zit ik met alles en iedereen eromheen op 75 tot 80 mensen die hebben meegeholpen. Heel veel komen uit IJsselstein, bij het borduren kwamen er aanvragen uit heel Nederland en later ook uit België en Duitsland en Noorwegen.’

Hoe kijkt u terug op het proces?

‘Ik voel me er heel tevreden over. Ik had van te voren niet voorzien dat het zo uit zou rollen en dat het zo’n groot project zou worden. Ik had wel in mijn hoofd dat ik wou dat mensen gingen meehelpen, maar dat het er zo veel zouden worden dat had ik niet van te voren bedacht.’

Wat was het idee achter de expositie?

‘Je eigen vingerafdruk is uniek, die heeft niemand anders en eigenlijk geldt dat voor die blaadjes ook. In dat blaadje zitten kleurstoffen en het heeft een bepaalde vorm, op het moment dat je dat gaat afdrukken heb je eigenlijk ook een unieke ‘vingerafdruk’. Het idee is dat iedereen uniek is en die bomen ook uniek zijn en die moeten echt bewaard blijven, daarom heet de expositie ook ‘vingerafdrukken van IJsselsteinse appels en peren.’

Hoe heeft u de botanische printen gemaakt?

‘Eerst heb je stof nodig, in dit geval vilt, gemaakt van schapenwol. Dat moet je eerst beitsen met aluin, dat zorgt dat de groene en gele kleuren uit het blad naar boven komen. Ook heb ik het gebeitst met ijzer. De blaadjes moeten voor geweekt worden, dan maken we de afdruk door het blad op de wol te leggen en het heel strak om een stokje te binden met touw, want alleen bij zulk sterk contact kan kleuroverdracht plaats vinden. Dan gaat het zo’n twee uur in een kokende pan en door die combinatie krijg je een afdruk van het blad.’

Hoe is het om te exposeren in uw eigen woonplaats?

‘Ik heb veel vaker geëxposeerd, maar het leuke hiervan is dat het een solo expositie is. Meestal hang je ergens op een galerie en dit is gewoon mijn werk. Ik exposeer vaker in Duitsland dus dit is wel heel bijzonder want je kent hier natuurlijk heel veel mensen, heel veel bekende mensen zien het werk nu. Ik krijg vaak reacties uit eigen wijk, dat heeft wel impact, je merkt dat steeds meer mensen er van weten en dat was precies de bedoeling. Het is gewoon heel fijn want met die intentie heb ik het gemaakt en ik heb er een jaar over gedaan dus als je dan geen belangstelling creëert dan zou dat heel zuur zijn.’

Hoe ziet u de toekomst van de expositie voor u?

‘Binnenkort gaan we hier opbreken en dan gaat het naar de Tuinen van Appeltern en daar mag het tot en met december blijven staan. Daarna gaat het ergens anders naar toe alleen probeer ik het een beetje in IJsselstein te houden. Wat ik van de mensen terug hoor is dat ze het in IJsselstein vinden horen. Eigenlijk zou het hier ergens een vaste plek moeten krijgen want het gaat over onze boomgaarden.’

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=uLycM4s02FY[/embed]

Over de auteur

Jo-Anne Loosman

Mijn naam is Jo-Anne Loosman. Ik ben 18 jaar oud en student journalistiek. Mijn interesses zijn erg breed en ik schrijf dan ook artikelen over veel uiteenlopende onderwerpen. Later hoop ik mooie documentaires te maken.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *