Het leven als mantelzorger: “Het is zwaar, heel erg zwaar.”

Het leven als mantelzorger: “Het is zwaar, heel erg zwaar.”

Foto: Lisa de Valk. G. van Deurland bij de voorlichting.

NIEUWEGEIN – In de mantelzorg geef je onbetaalde en vaak langdurige zorg voor zieke familieleden of vrienden. Dit kan variëren van hulp bij dagelijkse activiteiten of verzorging. Mevrouw G. van Deurland is aanwezig bij een voorlichting over mantelzorg bij dementie en is al zeven jaar mantelzorgster.

Tekst door: Lisa de Valk

“Ik ben aanwezig bij deze voorlichting, omdat ik mijn schoonmoeder zo’n kleine zeven jaar heb verzorgd. Zij had hele erge dementie en ik had mijn man beloofd voor haar te zorgen. Je wordt zelf ook ouder dus je gaat ook ontdekken dat je zelf dingen gaat vergeten. Mijn vader had ook min of meer dingen waarvan je zou zeggen dat een weldenkend mensen dat niet zou doen. Hierdoor wil ik nu toch wat beter geïnformeerd zijn van wat dementie is en wat de consequenties hiervan zijn. Wij zijn hier bijna allemaal ook al in de 80.

Iedere maand ben ik aanwezig bij de voorlichtingen. Ik heb de hele cyclus gevolgd. Ik vind dat als je eraan begint, je het ook moet afmaken. Ik ben elke maand aanwezig, omdat de onderwerpen iedere keer een ander onderdeel bevatten van wat dementie is. Volgende keer horen we bijvoorbeeld hoe belangrijk muziek is voor iemand met dementie. Dat zijn toch allemaal wetenswaardigheden die binnen het hele project vallen. Als je eraan begint doe het dan helemaal vind ik.

Ik vind het dan ook heel verstandig dat zoiets georganiseerd wordt. Vroeger wisten die mensen niks van zoiets en dan kwam je als mantelzorger voor een heleboel dingen te staan waar je zelf ook geen raad mee wist. Nu kan je daar zelf over mee praten, het thuis overleggen met je partner en ook aan je kinderen vertellen. Dus je wordt alleen maar wijzer ten behoefte van wat dementie is. In mijn tijd had ik niks waar ik op terug kon vallen of informatie vandaan kon halen. Alleen dus de ervaring die je dan al hebt en wat je in dat moment meemaakt. Het enige wat je kon doen was om je heen kijken en kijken hoe andere mensen reageren en zelf proberen te achterhalen wat dat is en hoe dat werkt. Doordat de emoties soms zo hoog opliepen barste je daarna vreselijk in huilen uit. Dan was het fijn om een ander op te zoeken om daar je emotie kwijt te raken en daar steun te vinden dan.

Het hele proces van mantelzorger zijn is zwaar, heel zwaar. In mijn geval ook mede omdat mijn schoonmoeder absoluut niet gemakkelijk was. Door de dementie werd het ook steeds moeilijker. En met name naar mij, omdat ik dus grotendeels voor haar zorgde. Ik zou het andere mantelzorgers aanraden zelf naar zulke bijeenkomsten te gaan. Laat je goed informeren en zeker met zulke onderwerpen. Dan merk je ook dat de uitlatingen die de patiënten doen, hoe lelijk soms ook, niet altijd zo bedoelt zijn. Ze doen dat omdat ze gewoon op dat moment niet beter weten. Zo wordt het dan voor jou ook dragelijker om het mantelzorgen door te zetten.”

Over de auteur

Lisa de Valk

Mijn naam is Lisa de Valk, 18 jaar en ik ben eerstejaars student journalistiek op de Hogeschool Utrecht. Ik zit op dit moment op kamers in Nieuwegein, maar kom oorspronkelijk uit Nieuwerkerk, een klein dorpje in Zeeland. Een grote stap heb ik moeten maken om uit mijn veilige thuishaven te vertrekken en zo de wijde wereld in te gaan. Ik vind het heel inspirerend dat er zo veel verschillende mensen zijn met ieder hun eigen verhaal en ik ben hier vaak erg nieuwsgierig naar. In de journalistiek mag ik deze verhalen omzetten tot producties, wat de studie voor mij zo leuk maakt. Het leven voor en achter de schermen spreekt bij beide aan, ik vind het leuk om dingen te regelen, en mijn eigen ambities liggen bij theater, sport en het sociale leven. Het idee om mensen te interviewen en deze verhalen op de weg terug naar huis achter mijn laptopje uit te werken, vind ik fantastisch. Een Zeeuws meisje op zoek naar avontuur :)

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.