Ronald Heruer, gepassioneerd vrijwilliger uit de Bollenstreek: “Je hoeft niet bijzonder te zijn om anderen te helpen”
Ronald Heruer is vrijwilliger in de Bollenstreek. Als allround vrijwilliger zet hij zich al jaar en dag in voor alles wat met cultuur te maken heeft. We spreken af in Boekhandel Van der Meer in Noordwijk, bestellen beide een cappuccino in “Het Cultuurcafé” en spreken over zijn bewogen carrière als vrijwilliger.
Beeld: Iris Nulkes
Zonder mensen als Ronald zou het culturele leven in de Bollenstreek er heel anders uitzien. Al jaren zet hij zich als allround vrijwilliger in voor culturele instellingen, met theater de Muze als bekendste voorbeeld. Maar ook op onder andere Landgoed Calorama, Stichting KunstKlank en bij de VVV in Noordwijk is hij van vaste waarde. Met zijn uitgebreide kennis van de lokale geschiedenis en toeristische attracties is hij van groot belang voor het culturele aanbod wat Noordwijk te bieden heeft. Wethouder Dennis Salman van gemeente Noordwijk benoemt zijn bewondering voor vrijwilligers: “Zonder vrijwilligers zouden we niet zo’n samenleving als deze hebben.” Zijn werk speelt zich grotendeels achter de schermen af, maar de impact ervan is groot. “Het is me eigenlijk gewoon overkomen.” Vertelt hij terwijl hij een slok van zijn koffie neemt.
Het begin
Van oorsprong had Heruer geen achtergrond in het vrijwilligerswerk. Hij werkte jarenlang in het bankwezen. Toch blijkt bij nader inzien dat de overstap minder groot was dan het lijkt. “Het was een actieve functie,” vertelt hij. “Je had veel contact met mensen, moest snel schakelen en overzicht houden.” Vaardigheden die later onmisbaar zouden blijken in zijn vrijwilligerswerk. Via een bekende uit het dorp werd hij op een dag uitgenodigd om “gewoon een keer te komen helpen” in het lokale theater de Muze. Dat ene moment bleek het begin van een lange betrokkenheid.
Inmiddels is hij al ruim twintig jaar actief in het theater en voor veel bezoekers een vast gezicht. Hij ontfermt zich inmiddels over meerdere taken. Zo is hij door de jaren heen gastheer, organisator, aanspreekpunt en zelfs “probleemoplosser” geworden. “Als vrijwilliger moet je flexibel zijn,” zegt hij. “Je doet wat nodig is.” Een medewerker van de Muze vertelt: “Ronald is vrijwilliger, maar ook coördinator. Als er nieuwe aanvragen binnenkomen, neemt hij echt de tijd om mensen uit te nodigen en een gesprek te voeren. Hij zorgt dat iedereen weet wat zijn taak is. ”Die betrokkenheid maakt hem geliefd bij zowel andere vrijwilligers als artiesten.“Als Ronald er is, willen mensen ook graag werken. Hij is echt een gastheer: rustig, vriendelijk en altijd professioneel.” Volgens haar is hij een belangrijke schakel binnen het team: “Hij brieft andere vrijwilligers, onderhoudt contact met de balie en houdt overzicht op de avond zelf. We doen het echt samen.” Ook Medevrijwilliger Laura Pot herkent dat beeld. Ze werkt al ruim twintig jaar samen met Ronald en samen zijn zij onmisbaar bij organisaties zoals Stichting KunstKlank: “Ronald is zo enthousiast en zo’n enorme mensenman. Hij kent iedereen bij naam en weet wat er bij mensen speelt. Het is altijd een feestje om met hem te werken.”
Betrokken blijven
Wat in zijn werk opvalt, is zijn rustige houding. Ronald raakt niet snel van slag. Zelfs niet wanneer er onverwachte dingen gebeuren: een artiest die te laat arriveert, een bezoeker met vragen of iemand die slecht ter been is. Die rust is extra opmerkelijk gezien de fysieke uitdagingen waarmee Ronald de laatste jaren te maken heeft. Zijn zicht is achteruitgegaan, wat zijn mobiliteit beperkt. Toch laat hij zich daar niet door tegenhouden. “Hij is er eigenlijk altijd,” zegt Laura. “Dat hij zich daardoor niet laat weerhouden om betrokken te blijven, vind ik heel bijzonder.”
Nieuwe generatie
Maar ondanks dat Heruer zelf nog veel plezier uit het vrijwilligerswerk haalt, merkt hij dat het toch iets is waar veel mensen met pensioenleeftijd op af komen. Het aantrekken van jongeren is een lastige taak. “Vaak geven jongeren aan dat ze het leuk zouden vinden om te helpen, maar een vraag die dan vrijwel direct opkomt is: “Maar hoeveel krijg ik er dan voor?” en dat is iets wat je bij vrijwilligerswerk niet kan permitteren.” Tegelijkertijd toont hij begrip voor de jongeren: “Het leven is nou eenmaal duurder geworden.”
De kroon op zijn werk
Dat Ronalds inzet niet onopgemerkt is gebleven, bleek afgelopen jaar tijdens de jaarlijkse lintjesregen. Hij werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Een complete verrassing. “Het was een totale verrassing, ik dacht dat ik naar een opening bij de plaatselijke reddingsbrigade ging. Pas toen de burgemeester me meenam naar de overkant van de straat, richting het theater, begon er iets te dagen. Toen ik binnenkwam was alles enorm mooi versierd, ik denk dat ik de Muze nog nooit zo mooi versierd heb gezien. Toen viel het kwartje.”
De meeste bewondering heeft hij voor zijn vrouw, Willy: “Dat zij alles geheim heeft weten te houden vind ik heel bijzonder. Blijkbaar heeft ze de avond ervoor nog contact gehad met onze zoon, die voor deze gelegenheid van zijn vakantie in Spanje eerder is teruggekomen om dit moment bij te wonen.
“Het was enorm bijzonder. Ik zie dit echt als de kroon op mijn werk.” Wethouder Salman noemt hem een onmisbare kracht: “Je ziet Ronald overal: bij evenementen, bij KunstKlank, bij het Kleynkoor. Altijd met een lach, altijd professioneel. Ik zou hem wel de gastheer van Noordwijk willen noemen.” Dat de uitreiking plaatsvond in de Muze, maakte het moment extra bijzonder.“Dat hij in het zonnetje werd gezet op een plek waar hij zo veel is, dat was heel mooi,”aldus theater de Muze.
Beeld: KunstKlank
De glimlach beloont
“Als je ziet dat mensen een fijne ervaring of avond hebben gehad, dan weet je waarvoor je het doet. Ik haal er elke dag nog onwijs veel plezier uit.” Toen hij de pensioenleeftijd bereikte, was zijn vrouw aanvankelijk blij: eindelijk meer tijd samen. Tot hij begon met vrijwilligerswerk en soms hele dagen van huis was. “Ik heb haar toen gevraagd een keer mee te gaan. Sindsdien werken we regelmatig samen. Dat maakt het werk alleen maar leuker.” Op de vraag of Ronald de vergoeding mist, antwoord hij volmondig: “Nee, want de glimlach beloont.” En dat ziet Laura ook: “Hij is altijd vrolijk en dat straalt hij uit. Het voelt bijna aan als familie. We zien elkaar ook veel buiten werk om, dat maakt het extra leuk.”
Voorbereidingen voor de zomer
Het is een drukke periode geweest vol theatervoorstellingen en gesprekken met potentiële nieuwe vrijwilligers. Maar ondanks dat is Ronald al druk bezig met de voorbereidingen voor komende zomer. Dan staat het Zomerlicht Festival van Stichting KunstKlank weer op het programma: “Een heel geregel met horeca, locatie en het coördineren van de vrijwilligers. Maar zodra het eenmaal loopt, is het een feest om mee te maken.” Medevrijwilliger Laura vult aan: “Ronald is altijd goed voorbereid. Hij weet wat hij wil en zorgt dat alles klopt. Dat maakt samenwerken heel prettig.”
Aan het einde van het gesprek groet hij een bekende in de boekhandel. Het bevestigt wat tijdens het gesprek al duidelijk werd: Ronald is diep verankerd in de Noordwijkse gemeenschap. Hij is een onmisbare kracht in het culturele hart van de Bollenstreek. “Zolang ik het kan en leuk vindt, ga ik door. En je hoeft niet bijzonder te zijn om anderen te helpen.” zegt hij bij het afscheid.