{"id":266,"date":"2019-09-13T10:43:33","date_gmt":"2019-09-13T08:43:33","guid":{"rendered":"https:\/\/svjmedia.nl\/jaceyzelissen\/?page_id=266"},"modified":"2025-06-06T16:10:00","modified_gmt":"2025-06-06T14:10:00","slug":"reportage","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/svjmedia.nl\/jaceyzelissen\/portfolio-slow\/reportage\/","title":{"rendered":"Werkdruk in de gehandicaptenzorg loopt op: \u201cWie vangt ze straks nog op?\u201d"},"content":{"rendered":"\n

Werkdruk in de gehandicaptenzorg loopt op: \u201cWie vangt ze straks nog op?\u201d<\/h2>\n\n\n\n
<\/div>
<\/div><\/div>
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n
<\/div>
<\/div><\/div>
\n

Reportage
Tekst: Jacey Zelissen
Beeld: Jacey Zelissen<\/em><\/p>\n\n\n\n

De druk op de gehandicaptenzorg is groter dan ooit. Terwijl het aantal cli\u00ebnten met een complexe zorgvraag toeneemt, blijven de handen in deze sector achter. In 2023 stonden er bijna achtduizend vacatures open in de sector. Dat is bijna een verdubbeling ten opzichte van 2020, blijkt uit onderzoek van de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland. Het vooruitzicht is somber: tegen 2033 dreigt een tekort van ruim drie\u00ebntwintigduizend medewerkers. In die realiteit proberen begeleiders dagelijks overeind te blijven, tussen tilliften, gedragsproblemen en een groeiende morele stress. De druk op de gehandicaptenzorg neemt dus alleen maar toe. Een plek waar die toenemende druk voelbaar is, is KDC \u2019t Steyntje in Stein: een kinderdagcentrum voor jonge kinderen met een intensieve zorgvraag, waar zorg geen routine is maar een voortdurende improvisatie.<\/p>\n\n\n\n

Bij binnenkomst in het donkere, bakstenen gebouw schieten twee kinderen op loopfietsen rakelings langs mijn benen. Het scheelt een haar of ze rijden me omver. Hun gegil echoot door de gang, de rubberen wielen ratelen over de tegels. Een medewerkster duwt me gehaast een dopsleutel in de hand. “Daarmee krijg je de deuren open”, zegt ze. “Alles zit hier op slot. Anders zijn we ze kwijt.”<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ik loop door gangen vol dichte deuren en schril kindergeluid, op weg naar buiten. Rechts zie ik een ballenbak, verderop glinstert een onverwacht binnenzwembad. De lucht hangt zwaar: een mix van ontsmettingsmiddel, oude vloerbedekking en een vleug urine. Vanuit verschillende hoeken klinkt geluid: brabbels, gegil, tikkend speelgoed tegen muren. Buiten, achter het gebouw, ligt een omheind grasveld met een houten speeltuin. Kinderen glijden tegelijk van de glijbaan, gooien zand, klimmen op rekken, slaan met lepels op emmers. Midden in die storm staat begeleider Jos\u00e9 Heeren (44). Ze houdt haar blik scherp terwijl ze net op tijd een kind opvangt dat bijna van het klimrek tuimelt. “Voor ons is dit een rustmoment”, zegt ze met een scheve glimlach. Voor mij voelt het allesbehalve rustig.<\/strong><\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/div>
<\/div><\/div>
\n