{"id":1386,"date":"2026-01-18T19:19:21","date_gmt":"2026-01-18T18:19:21","guid":{"rendered":"https:\/\/svjmedia.nl\/leidscherijn\/?p=1386"},"modified":"2026-01-19T12:39:13","modified_gmt":"2026-01-19T11:39:13","slug":"het-verhaal-dat-nooit","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/svjmedia.nl\/leidscherijn\/1386\/het-verhaal-dat-nooit\/","title":{"rendered":"Het verhaal dat nooit….?"},"content":{"rendered":"

\u201cWild producties was er altijd, als een soort huilvas,\u201d vertelt Lila Smittenberg, actrice bij Wild. Wat begon bij het eerste project groeide uit tot een vaste plek waar veel zelfvertrouwen werd opgebouwd en iedereen gelijk was. Nu dat ze de voorstelling \u2018Het verhaal dat nooit\u2019 voor de laatste keer hebben gespeeld, vertelt Lila over haar ervaringen bij Wild.<\/strong><\/p>\n

ik zit eigenlijk al best wel lang bij Wild. Sinds het eerste project en ik heb eigenlijk aan elk project tot nu toe meegedaan. Ik heb Wild gevonden doordat het gedeeld werd in het GSA-netwerk op mijn school. Ik dacht: ik hou van theater en ik ben trans, dit is echt iets voor mij. Dus toen heb ik me aangemeld. In het begin vond ik het natuurlijk heel spannend, maar er hangt zo\u2019n fijne sfeer vanuit de regisseurs dat we eigenlijk heel snel dichter naar elkaar toe groeiden. Daardoor wilde ik eigenlijk niet meer weg. Toen ben ik nog een jaar gebleven, en daarna nog een jaar. Zo ging ik uiteindelijk meedoen aan Het verhaal dat <\/em>nooit<\/em>. <\/em>Bij<\/em> elke voorstelling denk je: nu heb ik mezelf uitgevonden, nu ken ik mezelf. Maar bij elke show leer je toch weer iets nieuws over jezelf. Tijdens dit project was er bijvoorbeeld ook in mijn persoonlijke leven het een en ander aan de hand. Er waren wat dieptepunten. En dan was Wild er eigenlijk altijd als een soort huilvas: mensen die om je geven en die je zelfvertrouwen opbouwen. Want dat is ook iets wat Wild heel erg doet. Ze geven je gewoon ontzettend veel zelfvertrouwen, en dat groeit met elk project steeds meer.<\/p>\n

Wild is ook een van de grote redenen dat ik later verder wil gaan in theater, mogelijk als regisseur. De regisseurs, Storm, Otto en Teddy, hebben me daarin heel erg ge\u00efnspireerd. Hun open manier van kijken, hun energie en hun betrokkenheid zorgen ervoor dat de groep meer samenkomt. Het is natuurlijk nooit zonder pieken en dalen. Er zijn ook repetities geweest waarvan je na afloop denkt: wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Maar tot nu toe is het elke keer zo geweest dat je daar dan staat, op het podium, tijdens de premi\u00e8re, en dan ga je. En dan valt alles ineens samen. Dat heb ik bij deze show extra sterk gevoeld, omdat we natuurlijk ook op tour zijn gegaan. We hebben vier extra speeldagen gekregen. Ik merkte dat ik elke keer weer meer ontdekte over mijn eigen karakter, dat ik een stap verder ging in mijn spel. Ik ontdekte nieuwe dingen samen met mijn medespelers, het is gewoon een hele fijne en goede ervaring om zo\u2019n project over een lange termijn te spelen. Dat maakt het ook jammer dat het nu klaar is. Je hebt anderhalf jaar met deze groep gedeeld, er zijn inderdaad nog meer Wild-projecten geweest en er zullen er ook nog meer komen, maar deze groep is deze groep. Er komt niet nog zo\u2019n groep. Groepsdynamiek krijg je niet terug. Alles is uniek. Het is allemaal uniek. En dat maakt het ook wel een lastige afscheid.<\/p>\n

Ik weet nog dat er daarnet tijdens de show een moment was tussen sc\u00e8nes in. Ik zat backstage en staarde gewoon even voor me uit. Het besef kwam binnen: dit is de laatste. Wauw. Dat is toch wel een raar gevoel. Maar het is ook niet alleen maar erg. We hebben deze voorstelling acht keer gespeeld. En na acht keer heb je ook wel het gevoel van: ja, ik heb het nu gedaan. Voorafgaand aan de show dacht ik ook nog: er zijn vandaag ook andere leuke dingen. Maar zodra je er bent, voelt het toch weer als een warm bad waar je in terechtkomt. Dat is gewoon heel fijn. Ik denk dat we vanavond een hele mooie afsluiting hebben gemaakt van deze voorstelling. We hebben alles gegeven, ook deze laatste keer. En dat voelt goed.<\/p>\n

Ook hebben wij een soort ding, wij zeggen elke keer voorafgaand aan de show met z\u2019n allen: \u201cJack, Jack, Jack, spuug ze in de bek, h\u00e9!\u201d En ik denk dat dat het eigenlijk beter beschrijft. We spugen iedereen metaforisch in de bek van: dit is wat we hebben. Neem het aan, neem het niet aan, maar wij zijn hier. Dit zijn wij. Dit is ons huis. Jullie zijn in ons huis. En we houden van jullie, dus alsjeblieft.<\/p>\n

In het stuk, spoiler alert, maar het was de laatste keer, komt uiteindelijk iedereen terug. En dat voelt voor mij ook als hoe het soms is om trans te zijn. Je belandt eerst in een soort hol, voordat je je eigen identiteit echt kent. En wanneer je dan eindelijk vindt wie je bent, een soort label, en als laatste een naam als afrondende stempel die je jezelf geeft, dan kun je uit dat hol kruipen. Dan kun je er weer zijn, met elkaar. Het is natuurlijk niet zo dat daarna alles ineens weg is. Maar je hebt wel de lastigste stap gezet. En die lastigste stap is, in mijn ervaring, jezelf onder ogen komen en zeggen: dit ben ik. En daarna dat ook tegen anderen zeggen. Dat is heel moeilijk.<\/p>\n

Juist daarom vind ik het zo krachtig dat de hoofdpersonage aan het einde heel duidelijk zegt: \u201cIk ben geen meisje.\u201d Voor mij voelt dat als een enorme f-you naar de wereld. Kijk, dit ben ik. Punt.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Na de voorstelling Het verhaal dat nooit sprak Nadia Dune Bielat met acteur Alex Kreeft. Kreeft speelt de rol van Basti, het hoofdpersonage en tevens de verteller van de voorstelling.
\nLuister hier naar het gesprek met Alex Kreeft.<\/p>\n