Afgelopen woensdag liep ik met mijn vader richting het bruisende PSV-stadion. Het was donker en het regende. Toch overheerste een positieve sfeer van de naderende wedstrijd. Het was een belangrijke wedstrijd en die spanning hing in de lucht. Lopend tussen de menigte, met rood-witgekleurde shirts en sjaals, zei mijn vader ineens: \u2018\u2019Bizar h\u00e8, dat we hier met zoveel mensen over straat lopen\u2019\u2019. <\/p>\n\n\n\n
Paraplu-aanval<\/strong><\/p>\n\n\n\n Door deze schijnbaar onschuldige opmerking sloeg mijn hoofd op hol. Wat als er hier ineens iemand met een mes in het rond gaat steken, wat als hier ineens iemand met een pistool om zich heen gaat schieten of wat als hier ineens een bom neervalt. Wat dan? Terwijl we bij de ingang van het stadion werden gefouilleerd en onze paraplu\u2019s moesten inleveren, dwaalden mijn gedachten af naar de recente paraplu-aanval op Thierry Baudet. Is dit de wereld waarin we leven? Een wereld waarin zelfs een paraplu als een potentieel wapen wordt beschouwd. Serieus?<\/p>\n\n\n\n Overal om ons heen horen en zien we verhalen over aanslagen, steekpartijen en oorlogen. We worden dagelijks geconfronteerd met de harde werkelijkheid van onze samenleving. Eenmaal in het stadion, met een biertje in onze hand, verdwenen alle zorgen als sneeuw voor de zon. Het saamhorigheidsgevoel kwam naar boven, terwijl we lachten, zongen en sprongen voor PSV-aanvoerder Luuk de Jong: \u2018\u2019Ik spring voor Luuk, jij springt voor Luuk, wij springen allemaal voor Luuk\u2019\u2019.<\/p>\n\n\n\n