De strijd tegen anorexia: “nog twee kilo er af,”

De strijd tegen anorexia: “nog twee kilo er af,”

Voor Romy Huls (18 jaar), is het al meer dan 5 jaar geleden dat zij van de huisarts hoorde, dat ze anorexia heeft. Voor haar was dit de bevestiging van iets dat zij eigenlijk al wist. De uitspraak voor de huisarts was voor Romy het begin van een achtbaan aan gebeurtenissen zoals ziekenhuisopnames en verschillende klinieken.

Voordat Romy aan Anorexia Nervosa leed, had ze al last van depressieve klachten. Romy ontwikkelde een doodswens waar zij van zichzelf niet aan mocht toegeven, haar ouders zijn namelijk al een dochter van 9 dagen oud verloren. Een tweede dochter verliezen kon Romy haar ouders niet aandoen, maar de doodswens knaagde onophoudelijk aan haar. In sporten en afvallen vond zij uiteindelijk voldoening. Steeds lagere streefgewichten voor zichzelf stellen werd een toevlucht voor haar; “Ik dacht dan bij mezelf: nog twee kilo er af, dan wordt het een rond getal,” vertelt Romy.

Voor haar gezin kookt en bakt Romy graag, maar voor zichzelf kookte ze altijd  gezonder. En zelfs de gezonden gerechte probeerde zij later weer in het toilet uit te spugen. Het overgeven en het stiekem sporten op haar kamer had haar familie niet door. Zelfs toen Romy haar ouders via een brief wilde duidelijk maken dat het niet goed met haar ging, werd dit gezien als pubergedrag. “Had gewoon geluisterd,” dacht Romy soms. Uiteindelijk kon Romy haar verhaal kwijt bij haar huisarts. Vanaf dit moment werd het echt duidelijk hoe slecht het met haar ging, Romy moest opgenomen worden in het ziekenhuis. “Mijn hart wilde niet meer.”

In totaal zag Romy drie klinieken, de een nog erger dan de ander. “Het was een soort gevangenis,” zegt Romy over de crisisopvang in Venlo, de derde kliniek voor haar, “In het begin mag je helemaal niks, Daarna krijg je meer vrijheden, tussen aanhalingstekens.” Op haar kamer hingen camera’s en haar ouders zag Romy maar weinig. Inmiddels woont Romy weer thuis, maar er moet gekeken worden naar volwassenenzorg, want nu is Romy geen kind meer.

“mijn menstruatie is gestopt, weer teruggekomen en toen weer gestopt,” vertelt ze. Het zijn allemaal bijkomstigheden van de ziekte waar Romy tot op de dag van vandaag aan lijdt. Het is een van de lichamelijke problemen die meisjes kunnen ervaren als ze anorexia krijgen. Uiteindelijk kunnen de jonge vrouwen zelfs onvruchtbaar raken. Bovenop de ziekte die Romy heeft, doet ze ook eindexamen in een coronatijd. Om haar gevoelens kwijt te kunnen houdt ze een persoonlijk blog bij.

“De reden waarom ik schrijf, is om het geen taboe te laten zijn. Maar het is ook vanuit een bepaalde irritatie geschreven.” Hiermee doelt ze op de onwetendheid van mensen. Mensen staren haar na of maken opmerkingen uit onkunde. “Mensen denken dat je fotomodel wilt zijn,” glimlacht Romy. Zij hoopt mensen te kunnen uitleggen dat anorexia ingewikkelder is dan dat.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *