Bewoner van een spookdorp

Bewoner van een spookdorp

Sabine Gillis door Jester van Schuylenburch

Op de grens van België en Nederland ligt een klein dorpje met op een kilometer afstand ervan een kerncentrale. Dit is Doel. Een spookdorp met nog ongeveer 20 inwoners. Het dorp is verlaten door geplande uitbreidingen. Hierdoor moesten veel inwoners, vaak niet helemaal vrijwillig, verhuizen.

Doel bevindt zich al in zwaar weer sinds de jaren 60 doordat in de jaren ’50 en ’60 de haven van Antwerpen wilde uitbreiden naar beide kanten van de Schelde. In 1968 volgde een bouwverbod, dit zorgde voor het begin van het einde van het dorpje. Doordat er in deze tijd niks nieuws gebouwd kon worden voelden de inwoners de bui al hangen en begonnen de meeste inwoners van het dorp langzamerhand alvast weg te trekken. Het had er namelijk alle schijn van dat het dorpje tegen de vlakte zou moeten om plaats te maken voor de Antwerpse haven.

Maar door de oliecrisis in de jaren ’70 leek uitbreiding van de haven niet meer nodig. De verwachte toename van het aantal containers leek van de baan door de  crisis. Hierdoor beloofde staatssecretaris voor streekeconomie Mark Eyskens in 1978 dat Doel niet tegen de vlakte hoefde.

In de jaren ’80 begint de overgebleven bevolking van Doel te verouderen en wordt er niet meer geïnvesteerd in de opbouw van het dorp. Hierdoor komen er ook weinig tot geen nieuwe gezinnen of jonge mensen in het Belgische dorpje wonen.

In de jaren ’90 komen er nieuwe plannen uit voor uitbreiding van de Antwerpse haven voor het  Deurganckdok. Hierdoor loopt de spanning hoog op omdat de grond waar het dorp op staat wordt bestempelt als industriegebied waardoor er nog een dok gebouwd zou kunnen worden: het Saeftinghedok.

In de jaren ’00 besluit de Vlaamse regering de bestemming toch te bestempelen als woongebied waardoor het Saeftinghedok er nooit is gekomen. Om krakers tegen te gaan worden er in 2008 woningen in Doel afgebroken. Uiteindelijk besluit het hof van beroep in Gent dat, omdat Doel een woongebied is, er niet zomaar huizen afgebroken mogen worden. Hierna begint Doel drastisch leeg te lopen met verschillende plannen tot gevolg. De ene keer mag Doel een woongebied blijven en een jaar later moet de haven uitbreiden.

In 2021 wordt er aangekondigd dat Doel weer opnieuw opgebouwd gaat worden en dat er weer meer leven zal worden ingepompt zodat het gebied weer meer bewoond zal worden. Deze maatregelen moeten de heftige leegloop van de jaren ’90 compenseren omdat er nu nog maar 20 mensen wonen. Het gebied is inmiddels een trekpleister geworden voor ramptoeristen, vandalen en ook wandelaars in de coronacrisis. Veel mensen komen kijken naar het verlaten dorp dat een apocalyptische sfeer met zich meebrengt. Ook veel muziekclips worden opgenomen in de lege straten van Doel. De opbouw plannen zijn ambitieus met een 24/7 haven en een kerncentrale ernaast.

Sabine Gillis, Een van de twintig inwoners van het dorp, hoopt dat Doel weer gaat leven. Zij hoopt dat er veel gezinnen komen en Doel weer een beetje wordt zoals het was. “Van de opbouwplannen zelf zien we op dit moment nog niks” vertelt Gillis. “Ik hoop dat er een mooie gemeenschap in Doel komt, daar kijk ik heel erg naar uit.” Gillis is hier zeventien jaar geleden komen wonen door een huis te kraken. Daarna is ze eigenlijk nooit meer weggegaan. Ze kraakte het huis doordat ze al actief was als vrijwilligster in het buurthuis. “Dat is inmiddels helaas ook verdwenen” meldt Gillis. “Toen ik hier kwam wonen, woonden hier nog 700 mensen. In die tijd was er wel meer leven in de brouwerij. De mensen verdwenen uiteindelijk door de plannen om het Saeftinghedok hier te bouwen. Daardoor werd de noodzaak om te verhuizen groter en zijn er veel mensen vertrokken”,  vat Gillis samen. Tegenwoordig worden de bewoners vooral gek van alle luide motoren en straatrace-achtige auto’s die vooral in de avonden van de weekenden veel lawaai maken. Vaak moeten de bewoners ramptoeristen uit hun huizen weren door bordjes te plaatsen met ‘bewoond’ of ze in de avonden weg te jagen.

Tot slot vertelt Gillis: “Doel zal nooit meer worden wat het was, maar daarom hoop ik op een nieuwe creatieve community, zeker nu er weer 15 huizen geschikt worden gemaakt om in te komen wonen”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *