Column: “Dit is niet de weg naar de kip”

Column: “Dit is niet de weg naar de kip”

Mijn aandacht wordt van de keiharde muziek in de auto afgehaald zodra mijn moeder ‘shit’ roept, ik kijk op en zie dat we een afslag hebben genomen, waardoor we nu wegrijden van de KFC, wat juist onze bestemming was. ‘Ouderkerk aan de Amstel’ staat er op de borden. Shit, denk ik dan, dit is niet de weg naar de kip.

LARA VAN DER WEELE, AMSTELVEEN. 10 januari 2021

Al maanden ben ik niet het huis uit geweest. Voordat de lockdown van start ging kwam ik nog eens twee keer per week in Utrecht voor school, maar ook buiten dat, deed ik niets. Eigenlijk zit ik dus al maanden lang thuis, niet een al te spannend leven. Mijn blik focust zich op de weg richting Amstelveen die ik maar al te goed ken, de koeien staan niet zoals altijd op de weilanden te grazen, misschien is het te koud? Hoe zijn we hier eigenlijk geëindigd?

Mijn moeder en ik schreeuwen luidruchtig mee met de muziek die uit de speakers van de auto komt, we luisteren naar Tarkan. Toch dwaal ik af met mijn gedachten, we hadden net even gelachen om de verkeerde afslag bij de Ikea, maar nu voel ik mij toch wel lichtelijk somber, ik mis de buitenwereld. Ik zie eigenlijk vrijwel niemand meer deze dagen, soms ga ik even naar de Albert Heijn en kom ik een bekende tegen, maar verder gebeurt er niet veel. Ik mis mensen, ik mis lichamelijk contact.

Hoe lang zou het nog duren tot we terug gaan naar het oude ‘normaal’? Gaan we ooit nog terug naar het oude ‘normaal’? Blijven we voor altijd in deze anderhalvemetersamenleving? Buiten lopen meer mensen dan ik dagelijks zie, zouden zij zich net zoals ik voelen? Voor ik het doorheb zijn er al vier Tarkan nummers voorbij gegaan en heeft mijn moeder de weg naar de KFC weer gevonden, dus daar rijden we dan, in de drive-through van de KFC, in ons nieuwe normaal.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *