“Het is een eer om tot stadstekenaar benoemd te zijn”

“Het is een eer om tot stadstekenaar benoemd te zijn”

Bandeh bij haar werk "Centraal Station Amsterdam"

Amsterdam heeft een nieuwe stadstekenaar: Atousa Bandeh Ghiasabadi. Ze heeft de commissie, die jaarlijks een kunstenaar kiest, verrast met haar gelaagde tekeningen en plan voor haar collectie als stadstekenaar. 

“Mijn werken als stadstekenaar gaan over verschillende locaties in Amsterdam, die verbonden zijn aan een verhaal van schrijvers en kunstenaars en daar maak ik dan een kunstwerk van. Al deze werken komen een voor een in Het Parool terecht. Fysiek gaan ze uiteindelijk naar het stadsarchief, dat later ooit een grote tentoonstelling zal houden met de werken van alle stadstekenaars.

Het is een eer om tot stadstekenaar benoemd te zijn en het betekent ook echt veel voor mij. Ik woon sinds 1995 in Amsterdam en het is een stad waar ik me helemaal thuis voel. De tolerantie, diversiteit, architectuur en de bijzondere geschiedenis maakt het een geweldige stad. Ik ben heel blij dat ik hier woon.

Ik was tien toen de islamitische oorlog uitbrak in Iran. Na twee jaar brak de oorlog uit tussen Iran en Irak, dus mijn hele pubertijd bestond uit oorlog en revolutie. Die ervaringen komen zeker in bijna al mijn werken terug. Ik ben uiteindelijk gevlucht om politieke redenen. Ik ben toen in Groningen gaan studeren en wonen. Amsterdam was de eerste stad waar ik ben uitgestapt toen ik met de trein voor het eerst in Nederland kwam. Het Centraal Station was de eerste plek in Nederland die ik zag, dat was echt een bijzonder moment voor mij. De vrijheid die ik toen voelde was behoorlijk beangstigend. Ook al was het juist die vrijheid en diversiteit in Amsterdam die mij zo aantrekken, want daardoor voel je je niet echt een buitenstaander of buitenlander. Mijn eerste werk uit mijn collectie gaat ook over dat moment en je ziet ook het centraal station op meerdere plekken erin verwerkt.

Ik heb eerst twee jaar natuurkunde en sterrenkunde gestudeerd. Ik was vroeger altijd al goed in bètavakken en dat was ook wel echt een passie van mij. De ervaring als vluchteling was uiteindelijk zo emotioneel en complex. Ik was natuurlijk ook nog maar negentien toen ik in een ander land met een andere nieuwe cultuur terecht kwam. Al dit bij elkaar maakte het heel moeilijk om die studie te blijven doen en daarnaast mijn trauma te verwerken. Kunst was de oplossing voor mij. Het proces van zelfontdekking was een opening om al die emoties te kunnen verwerken. Mijn werk laat zien hoe ik in de wereld sta en daar gaat deze collectie ook over.

Ik maakte vroeger altijd al wel tekeningen en schilderijtjes, maar nooit echt serieus. Pas in Nederland gaf ik mezelf echt de kans om kunst te kunnen studeren. Dat vind ik veel spannender en uitdagender dan natuurkunde, want kunst is iets maken van niks. Bij alle andere studies boorduur je voort op iets wat al bestaat. Misschien als je echt op het hoogste niveau van natuurkunde zit, kan je echt creatief zijn. Maar daar onder moet je een soort van vakjes vullen volgens de regels. Met kunst heb je geen regels.

Ik ben het meeste trots op de lange film die ik tien jaar terug heb gemaakt. Dat is echt goed gelukt, want alles wat ik in een kunstwerk wil zien, zit daarin. Die film is het verhaal van iemand die wegvlucht, je volgt die route en die ervaring. Hoe je je identiteit verliest en hoe je je voelt. Het is fictie, maar ik heb wel mijn eigen verhaal erin verwerkt. Het is niet heel letterlijk, maar vooral heel poëtisch en abstract in sommige delen. Dat is de verhalen vertelling waar ik van hou.”

Over de auteur

Floor Ficq

Floor Ficq (2003) is een geboren en getogen Amsterdammer. Ze is student aan de Hogeschool voor journalistiek. Fotograferen en schrijven doet ze graag, maar ze is een echte allrounder dus je kan veel verschillende dingen van haar verwachten.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.