Sean trots om de Pride

Sean trots om de Pride

Foto Mathies: Sean (rechts) en zijn man Clarrence

Sean Wainer (62) is een Australische horecaondernemer die voor de liefde naar Amsterdam verhuisde als 21-jarige jongen. Hoe hij als jonge man opbloeide tot volwassen man veranderde zo ook met hem de Pride. Hij kijkt met een warme blik terug naar zijn eerste pride in Amsterdam.

“Op mijn 21ste ben ik mijn vriend achterna verhuisd naar Amsterdam, dat is de beste keuze geweest die ik ooit heb gemaakt, naast de keuzen dat ik die relatie heb verbroken. Dus eigenlijk meer de keuzen om in Amsterdam te blijven is voor mij de beste levenskeuzen geweest. Niet omdat ik in Australië het zo verschrikkelijk had, maar ik ben opgegroeid in op het platteland tussen de crackheads dus voor mij was er niet echt ruimte om te zijn wie ik wou zijn.

Mijn eerste pride in Amsterdam, toen er tijd was het nog gaypride. 3 Augustus 1996, eigenlijk ook de eerste Pride editie van Amsterdam. Voorheen waren er wel jaarlijkse tradities echter was dat meer een protest of kleinschalig. De pride van 1996 was de echte eerste pride van Amsterdam. Het voelt toch wel cool om te kunnen zeggen als een niet geboren Amsterdammer dat ik aanwezig was bij de eerste “legendarische” pride van Amsterdam.  Het zit ook wel in de naam Pride, trots in het Nederlands. Het was, of is een feestje waar iedereen gewoon vierde wie hij, zij of die is. Het was dan ook een hele andere sfeer dan de jaren daarvoor. Want voor Pride had je ook wel Roze zaterdag of andere “feesten”, maar hier zat veel meer protest dan viering in.

Ik kan mij nog goed herinneren dat het zo’n euforisch gevoel was. Het was echt alsof iedereen die zich het hele jaar schuilhield naar buiten treedt. Tuurlijk was het toen der tijd nog niet overal geaccepteerd, – niet dat dat nu wel zo is – maar dat hield ons niet tegen. Iedereen stond in diens meest “feestelijke” kleding langs de kade te juichen. De reden van meest feestelijke kleding in aanhalingstekens staat is om het feit dat iedereen toch een beetje diens kleding verborgen hield in het openbaar. Volgens mij was het zelfs gevraagd aan de Pride gasten dat wij ons een beetje inhielden. Maar dat gederfde de pret niet, de muziek, de boten en natuurlijk de drank zorgde voor een feestelijke sfeer.

Ik heb vroeger ook wel op de boten gestaan, maar ben er nu langzamerhand wel te oud voor geworden. Ik hoef op zich ook niet tussen de daddy’s te staan. Maar het hoort er zeker bij om een keer in je leven op een boot de Canal parade te volgen. Het is altijd een onderdeel van de pride van Amsterdam, in andere landen zoals New York is het een parade met versierde koetsten maar hier in Amsterdam moet dat natuurlijk ter water zekers met de mooie grachten die jullie, wij hebben. Ik vind het altijd zo fascinerend om te zien hoe elke organisatie haar steentje bijdraagt en uitpakt.

Ik weet niet wat de grootste veranderingen zijn van Pride, maar het is zeker erg veranderd sinds het eerste jaar. Het zit denk ik in veel kleine dingen, zo is het veel groter, extravagante geworden, luider maar ook een beetje commerciëler geworden. Dat laatste doet mij soms wel een beetje verdriet. Op het eerste aanzicht is het iets heel goed dat allemaal bedrijven mee doen en steunen maar in realiteit is het toch heel anders. Vaak zijn deze bedrijven alleen tijdens deze maand, pride Month met hun regenboogvlag aan het zwaaien maar zodra juni voorbij is dan gaat de vlag ook weer in de kast. Om die reden heb ik het hele jaar dan ook de pride vlag bij mijn cateringzaak, Small World Catering buiten staan. Als je trots bent dan moet je het hele jaar je trots laten zien.

Het mooiste van het eerste jaar pride was dat het toen ook de gay games waren. Dat was het grootste homo-event. Heel veel mensen hadden dat gezien. Dus dat jaar voelde echt als of wij allemaal zulke grootte stappen hadden gezet. Een openbaar feestje waar we de liefde vierden, de gay games in het stadium live uitgezonden en ook nog eens geopend door de burgemeester. Het is een hele mooie tijd om eraan terug te denken. Het was dan ook zo zonde dat vorig jaar, met de 25ste editie de Canal parade niet echt door kon gaan. Hopelijk wordt het dit jaar weer net zo’n groot feest als voorgaande jaren en hopelijk alleen nog maar groter.”

Over de auteur

Mathies Florentinus

Mathies Florentinus (1999), geboren en getogen Amsterdammer. Hij houd zich graag bezig met maatschappelijke onderwerper. Als all rounder zoekt hij de uitdaging in om diverse verhalen vast te leggen. Zijn hart gaat sneller kloppen voor video en audio.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.