Zorgmedewerkster die Corona heeft gehad: ‘Ik had een FOMO-gevoel’

Zorgmedewerkster die Corona heeft gehad: ‘Ik had een FOMO-gevoel’

Daisy met een mondkapje op. Fotograaf: Lotte Kloos 

Daisy is 23 jaar en werkt als begeleider binnen een beschermde woonvorm. Dinsdag 17 november is Daisy positief getest op corona. Ze vertelt over haar ervaringen omtrent corona en haar isolement.  

Hoe gaat het nu met je? 

Het gaat momenteel goed. Ik voel met fit en heb weer zin om dingen te ondernemen. Dit is de afgelopen tijd anders geweest en ik ben blij dat ik me weer zo voel.  

Je bent 17 november positief getest op corona, heb je enig idee hoe je het gekregen hebt? 

Hoogstwaarschijnlijk op het werk maar het kwam voor mij erg onverwachts. In de week dat het waarschijnlijk gebeurd is had niemand klachten. We hebben op het werk natuurlijk maatregelen, echter waren er die week geen signalen wat betreft collega’s die klachten hadden. Ik ben zelf altijd strikt geweest wat betreft de coronamaatregelen zowel privé als op het werk. Dit is voor mijn werk als zorgmedewerker ook echt nodig.  

Welke symptomen heb je gehad en ben je voor je gevoel erg ziek ervan geweest?  

In de eerste twee dagen had ik voornamelijk koorts, was ik rillerig en had ik keelpijn. Daarnaast voelde ik me ontzettend futloos en had ik nergens energie voor. De dagen die daarop volgde trok de koorts weg en kwam daarvoor een verkoudheid in de plaats. Niet veel later verloor ik ook mijn reuk en smaak. Het voelde voor mij als een griep en ik denk daardoor dat ik echt in mijn handen mag knijpen. Je hoort natuurlijk verhalen van andere mensen die het veel ‘erger’ hebben of hadden dan ik.  

Hoelang heb jij in isolatie gezeten?  

Normaal gesproken zit je als je positief getest bent op corona zeven dagen in isolatie. Na deze dagen moet je 24 uur klachtenvrij zijn om weer uit de isolatie te mogen. Echter was ik na de 7 dagen nog niet klachtenvrij en heb hierdoor 13 dagen in isolatie gezeten.  

Hoe heb je dit ervaren? 

Als een periode met ups en downs. In het begin voelde ik me heel onbeholpen. Doordat ik in een studentenhuis woon met huisgenoten moest alles goed schoongehouden worden. Ik had op mijn kamer mijn eigen kopjes, borden en bestek. Wanneer ik een kopje koffie of thee wilde, dan moest ik dit vragen aan mijn huisgenoten. Dit gold ook voor bijvoorbeeld het naar de wc gaan. Hierdoor kreeg ik een gevoel van afhankelijkheid. Daarnaast deden mijn huisgenoten en vrienden allemaal leuke dingen, waardoor ik een FOMO, een fair of missing outgevoel kreeg. Later is dit overgegaan naar een fase van acceptatie. Dit was nou eenmaal de situatie en ik ben vooral gaan focussen op het beter worden.  

Wat vind je van de standpunten die mensen hebben tegen de coronamaatregelen?   

In het begin had ik hier al moeite mee, ongeacht wat ik ervan vind, het is duidelijk dat het er is en we moeten rekening met elkaar houden. Ik ben zelf daadwerkelijk ziek geweest en ook mensen om mij heen. Dit heeft op het werk voor moeilijkheden gezorgd. De cliënten missen net als ik hierdoor het stukje face to face contact. Normaal gesproken zijn dat de momenten dat ze zich begrepen en gezien voelen. Via een videogesprek kan je dit niet net zo goed overbrengen. Het is goed dat er kritische vragen gesteld worden maar kijk om naar elkaar en heb oog voor de kwetsbare doelgroep in onze samenleving.  

De zorgmedewerkers worden in deze periode natuurlijk vaak belicht, hoe voelt dit voor jou? 

Ik heb niet zo zeer het idee dat ik als begeleidster in het hol van de leeuw zit. Het voelt voor mij hierdoor wel dubbel. Maar ondanks dat vind ik het een mooie ontwikkeling dat er meer aandacht is voor de zorg die in ziekenhuizen verleend wordt. Misschien is dit voor de overheid eens een goed moment om te gaan nadenken over de bezuinigingen die ze gedaan hebben wat betreft de zorg.  

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *