“Stel je voor, je gaat naar de dokter en je krijgt te horen dat je een hersenontsteking hebt”

“Stel je voor, je gaat naar de dokter en je krijgt te horen dat je een hersenontsteking hebt”

Gijs Hooijkaas

Gijs Hooijkaas (18) is een Utrechtse student met nogal een bijzonder verhaal. Zijn leven veranderde drastisch toen hij 3 jaar geleden midden in een slaapfeestje een aanval kreeg. Het werd gediagnosticeerd als epilepsie wat maanden later niet helemaal leek te kloppen. Gijs had in werkelijkheid ‘chronische encefalitis’ ofwel, een herseninfectie. Dit heeft een hele grote rol in zijn leven gespeeld en vandaag vertelt Gijs zijn verhaal. 

Wat houdt de ziekte precies in?

Het houdt heel veel dingen in. Je brein controleert natuurlijk alles dus wanneer daar iets mis mee is, gaat alles verkeerd. De neurotransmitters in mijn brein konden vaak geen signalen sturen naar de rest van mijn lichaam wat heel veel problemen creëerde. Af en toe faalden mijn organen, ik begon dingen te vergeten, ik kon mij niet meer goed concentreren, ik kon niet meer goed nadenken, ik verloor soms gewoon mijn evenwicht en mijn spieren verzwakten vaak. En het engste was dat ik heel soms een aanval kon krijgen als ik heel moe was of gedronken had. 

Wat voor soort aanval?

Nou je had kleine en grote aanvallen. Met een kleine kon ik mijn been opeens niet meer bewegen bijvoorbeeld. En met een grote kon ik mijn hele lijf niet bewegen of lag ik op de grond te schudden zoals een gewone epilepsie aanval. 

Hoe heeft dit je schoolleven beïnvloed?

Het was heel zwaar. Zeker aan het begin toen ik nog niet de juiste medicatie kreeg. Ik had moeite met de lessen volgen, kon me niet goed concentreren op de toetsen en ook al wilde ik het graag, het lukte gewoon niet. Daardoor heb ik zo’n anderhalf jaar geen school gehad en in die tijd heb ik eigenlijk ook niks anders gedaan.

Hoe reageerde jouw school daarop?

Aan het begin waren ze wat sceptisch. Ze hadden nog nooit zoiets meegemaakt. Stelt hij zich aan? Heeft hij gewoon geen zin om de les te volgen? Zo kwamen ze bij mij over. Toen ze echt door hadden hoe serieus het was hebben ze mij wel erg geholpen. Omdat ik verschrikkelijk erg achter liep op de rest van de klas hebben ze er voor gezorgd dat ik de laatste twee jaar in drie jaar kon doen en ik heb zelfs een privé leraar aangewezen gekregen om mij te helpen met van alles en nog wat. 

Wanneer raakte je je dieptepunt?

Na een paar maanden geen school was ik er echt klaar mee. Het voelde alsof ik in quarantaine zat met nog eens een zware ziekte erbovenop. Ik kwam in een depressie terecht waar ik 7 maanden niet uit ben gekomen. Ik was boos op de wereld en boos op mijzelf en al mijn gevoelens duwde ik naar beneden. Door de medicatie begon ik ook dingen te zeggen die ik niet meende en dingen te voelen die ik niet wilde voelen. Later ben ik nog een half jaar zwaar depressief geweest.

Hoe gaat het nu? 

Ik ben nu al een half jaar beter verklaart. Toch ben ik nog lang niet waar ik hoopte te zijn en heb ik misschien mijzelf een beetje overschat. Het is een proces en ik kan niet te veel van mijzelf eisen maar ik hoopte dat na het goede nieuws alles meteen goed zou zijn. Ik moet nog steeds hard werken op school om bij te blijven en ik slik nog steeds medicatie. 

 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *