Hospiteren kun je leren (of toch niet?)

Hospiteren kun je leren (of toch niet?)

Foto: PR

Marie de Gooijer | 5 november 2020

In deze corona tijd zit een leuke intro er niet in. Je leert de mensen van je studentenstad nauwelijks kennen en zit de hele dag in je zielige kamertje bij je ouders ergens ver vandaan. De enige oplossing om nog iets van sociaal contact mogelijk te maken zou een studentenhuis zijn: biertjes drinken en van het leven genieten. Het enige nadeel is dat er een enorm schaarste is aan studentenkamers. De meeste huizen krijgen wel 400 reacties en je moet maar net die leuke, spontane, niet te serieuze maar toch wel verzorgde, enthousiaste, perfecte huisgenoot zijn.

Duizenden mailtjes verstuurd, verschillende hospi’s gehad en als je dan een antwoord terug krijgt is het meestal ‘’sorry je bent het niet geworden, heel veel succes nog’ ( ik schrijf uit ervaring). Het vinden van een studentenkamer is tegenwoordig kortgezegd waardeloos. Je zit uren op Facebook te scrollen op zoek naar dat ene pareltje waar jij je studentenleven echt kan beginnen. Je hebt je persoonlijke mail waar je zo j e best op hebt gedaan al klaargezet om vervolgens alsnog nog geen reactie terug te krijgen. Met een beetje geluk word je uitgenodigd voor een hospiteeravond op FaceTime waarna je zenuwachtig achter je scherm aan het vertellen bent waarom jij oh zo spontaan, leuk en gezellig bent. Een totaalpakket waar bijna niemand aan kan voldoen. Daarbij moet je dat ook nog in een mailtje van rond de honderd woorden persen. Hospiteren is een vak, een vak dat niet voor iedereen is weggelegd. Ik heb uiteindelijk na vele hospi’s mijn kamer gevonden. En was dat nou omdat ik zo leuk, spontaan en gezellig deed op de hospi? Nee. Het was omdat ik mezelf was en blijkbaar goed overkwam via FaceTime. Dus zoek jij nog een kamer? Een goede dosis zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen is de key.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *