‘’Soms kan ik me gewoon niet aan de coronaregels houden’’

‘’Soms kan ik me gewoon niet aan de coronaregels houden’’

Foto: PR

Marie de Gooijer | 5 november 2020

Sandra de Boer, 54 jaar, is groepsbegeleider bij een zorginstelling. Ze werkt met cliënten die een lichtverstandelijke beperking hebben met onbegrepen en risicovol gedrag. Ze werkt op een 24-uursvoorziening met 24-uurs toezicht. In het nieuws hoor je veel berichten over de druk ziekenhuizen en het zorgpersoneel, maar hoe gaat dat bij de andere beroepen in de zorgsector? 

Hoe zwaar het is om nu in de zorgsector te werken in tijden van corona?  

Nee, over het algemeen valt het mij niet zwaar. Ik heb een hele gevarieerde baan met hoofdzakelijk hele leuke dingen. Af en toe zijn er escalaties die zwaar kunnen zijn. Dan ben ik blij dat ik parttime werk en niet fulltime. Het is soms alleen wel lastig om met agressie en geweld om te gaan. Mijn beroep is nu in principe niet zoals in de ziekenhuizen waar je veel over hoort, daarentegen is er wel een taakverzwaring. Een voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld dat alle cliënten tijdens de eerste lockdown het pand niet mochten verlaten. We moesten ze daarom ook echt controleren en goed in de gaten houden. De groep die er woont is zelfstandig, maar dat gaf wel een hoop stress. Als cliënten stress hebben merk je dat in gedrag. Daarbij komen er ook veel neventaken: boodschappen moeten worden gehaald,  er veel frustraties en conflicten die opgelost moeten worden en je moet creatief kijken naar situaties. Ik heb me wel echt moeten aanpassen. Toen er afgelopen week coronabesmettingen werden geconstateerd in het pand waren er ook personeelstekorten. Hierdoor heb ik bijvoorbeeld afgelopen weekend 24 uur op mijn werk moeten blijven. Er was gewoon geen personeel en het kan gewoon niet dat er niemand is.  Je moet toch door. De cliënten kunnen hier niet in benadeeld worden.

 

Hoe kan het dat mensen al snel denken aan ziekenhuizen? Ervaart u uw beroep ‘’even zwaar’’ als de beroepen in ziekenhuizen? Zou u meer credit willen?  

Ik denk dat ze het op de IC het erger hebben en dat het daar ook een stuk hectischer is. Zij hebben namelijk een heel plotselinge toename van patiënten waardoor er personeelstekort is. Dat lijkt me heel wat stressvoller. Bij ons zou je eerder kunnen zeggen dat het lastiger werk is en af en toe was het wel pittig als je met 2 man 25 mensen in de gaten moet houden, terwijl er eigenlijk 4 man horen te staan. Dan ben je heel druk. Je kan je niet altijd aan de regels houden. Mensen die niet in mijn sector werken denken wel heel makkelijk na en trekken snel conclusies. Ze  weten zogenaamd precies hoe je alles moet doen. Soms voel ik me daar wel eens benadeeld in en denk ik wel eens van ja je weet helemaal niet wat er op de werkvloer speelt.

Had u deze sector gekozen als u het van de tevoren had geweten dat er een pandemie plaats zou vinden? 

Aan deze uitbraak kan je niet veel doen. Corona is een tijdelijk iets en ik vind mijn werk gewoon heel erg leuk. Het is afwisselend en als je begint aan je dag is het nooit te voorspellen hoe het afloopt. Zelfs met de corona is het heel erg in oplossingen denken en moet je creatief zijn. Sommige mensen houden van regelmaat, maar bij mijn werk is daar helemaal geen sprake van. Als ik op een kantoor had gewerkt had ik wel ‘’veilig’’ thuis gezeten, maar dat zou me verschrikkelijk saai lijken. Ook al is het soms lastig, het blijft mijn passie.

Vind u dat u genoeg verdiend vergeleken met het werk dat u nu moet verrichten? 

Ik vind over het algemeen dat de zorgsector weinig verdiend. Mijn werk maakt het interessant dat ik onregelmatig werk krijg onregelmatigheidstoeslag. Tot nu toe vind ik dat ik genoeg verdien, ook al doe ik meer en komt er een hoop meer stress bij kijken. Ik realiseer me dat als er nog meer corona ontstaat op mijn werk dat het flink aanpoten gaat worden. Ik ben tevreden met de verhoudingen. Ik vind mijn werk leuk en daar blijft het bij. Die bonus zou ik wel willen, maar dat vind ik toch lastig. Aan de ene kant realiseer ik me dat de mensen op de IC veel harder moeten werken, maar voor ons is het ook zwaar. Daarbij zou ik zelf ook nog blij zijn als het bijvoorbeeld de helft van die bonus is, of een vierde.

Heb je nog steeds plezier in je werk ? 

Het is soms vervelend als andere mensen lekker aan het slapen of op een feestje zijn terwijl ik aan het werk ben. Daarbij is het ook niet altijd even leuk dat het zo afwisselend is. Ik heb ondanks nog steeds plezier in mijn werk. Er zijn ook periodes dat ik echt baal en helemaal geen zin heb om naar mijn werk te gaan. Dat heeft dan vooral te maken situatie op het werk, wat nu bijvoorbeeld personeelsgebrek is. Over het  algemeen een hele leuke vrije baan waar ik mensen kan begeleiden.

Hoe ziet een dagelijkse dag er nu uit vergeleken toen er nog geen corona was? Ervaar je meer stress? 

Normaal gesproken verblijven we veel op kantoor. Cliëntenkomen op kantoor om medicatie op te halen of dingen te vragen. We hebben dan tussendoor contact momenten met de cliënten. Nu met corona moest iedereen op zijn of haar appartement blijven. Hierdoor stond de telefoon roodgloeiend  van cliënten die hun verhaal wilden doen. Het komt nu ook steeds vaker voor dat cliënten weglopen waar je achteraan moet.

Ik voel me nu niet alleen een begeleider maar ook stewardess en boekhouder. Zo moet ik alle koffie moet langsbrengen. Normaal gesproken komen cliënten naar de woonkamer om koffie te drinken maar nu wordt alles gebracht. Ook moeten er boodschappen gedaan worden, bonnetjes moeten worden bijgehouden. Al die boodschappen moet je afboeken en moeten weer terugbetaald worden. Dat levert wel meer stress op. Maar toch blijft het iets tijdelijk, ik realiseer me ook dat dit vaker gaat gebeuren de komende periode. Wat ik me nu wel bedacht heb is dat er een draaiboek gemaakt moet worden voor als er nog een corona uitbraak komt. Dan zijn we voorbereid en is het overzichtelijker.

 

 

 

Heb je het gevoel dat er meer van je verwacht wordt?

Wel in de zin dat ik meer flexibel moet zijn. Bijvoorbeeld toen er heel veel collega’s naar huis moesten door coronaverschijnselen. Toen was ik in plaats van 09:00 ’s ochtends vrij te zijn de hele dag nog aan het werk. Er wordt wel van je verwacht dat je meedenkt en er staat. Er zijn ook altijd mensen die dat niet doen en hun eigen rooster volgen. Ik vind dat je toch een verplichting hebt om er voor je cliënten te zijn. Anders zou je dit werk niet doen.

Voel je dat je eigen gezondheid op het spel staat?

Dat hoort er dan maar bij. Ik kan moeilijk om mijn angst om ziek te worden niet gaan werken. Dat is onderdeel van het werk. Ik ben wel bang om corona te krijgen maar ik blijf letten coronaregels waar mogelijk. Voor nu zijn er alleen even geen grenzen. Ik denk wel eens dat mensen die veel beslissingen maken over dit werk niet altijd even goed weten wat er speelt en gaande is. Als je bijvoorbeeld de 1,5 meter regel neemt. Dat is verplicht en moet allemaal , maar bij een incident waarbij de client naar de grond gebracht moet worden, kan het niet anders dat die 1,5 meter overschreden wordt. Ik loop hierdoor dus wel een groter risico op corona. Soms kan ik me gewoon niet aan de coronaregels houden. Ik zie het nog steeds als mijn plicht om er voor deze mensen te zijn.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *