Interview met Pascal Veenstra

Interview met Pascal Veenstra

De achttienjarige Pascal Veenstra is protestants-christelijk opgevoed en gelooft nog altijd in een God, “Er is meer dan alleen de mens.” Tot zijn 14e geloofde hij in de kerk en de God van het christendom. Maar vanaf het moment dat botkanker werd vastgesteld is de manier van geloven veranderd.

“Naar de kerk ga ik al mijn hele leven, ik ben gedoopt en kom er nog altijd met veel plezier. Als ik later kinderen krijg neem ik ze mee naar de kerk, maar ik ga niemand dwingen, dus later ook mijn eigen kinderen niet. In de kerk leer je normen en waarden, de tien geboden en er zijn belangrijke mensen die handig kunnen zijn in je verdere loopbaan. Hij geniet nog altijd van het lied ‘Gods woord is een lamp voor mijn voeten.’ “Dit doet mij denken aan de kindernevendienst, de 15 minuten waar we gingen knutselen in de aanbouw van de kerk.

In leven na de dood gelooft Pascal niet, de gedachte alleen vindt hij al eng. “Het leven is te leuk om dood te gaan” antwoord hij op de vraag: “ben je bang voor de dood?”

“Ik geloof in een god, maar ook in de big bang. Ik geloof dat deze twee dingen een verband hebben.”

Heb je getwijfeld in het bestaan van een God? “Toen ik kanker kreeg ben ik gestopt met het geloven van de bijbel, ik geloof de meerderheid van deze verhalen niet. De essentie van vele verhalen is daarnaast wel mooi.” Pascal verteld een deel van de heftige periode enkele jaren geleden. “Ik zat met het gezin in een bespreekruimte van het UMCG, het feit was dat er 80% kans was op amputatie van mijn rechterbeen, maar de dokter kwam binnen en vertelde opgewekt dat ik hem mocht houden. Ja, toen was ik extreem blij. Even later kregen we ook het nieuws dat we via ‘Make a Wish’ een reis naar Amerika mochten maken, het kon niet beter.” Een maand later was de operatie, toen Pascal uit narcose kwam zong hij een liedje. “Een paar dagen voor mijn operatie was ik met mijn broer naar een concert geweest van Saybia. Dit zat nog in mijn hoofd toen ik wakker werd uit narcose dus ik zong: ‘I surrender myself into the arms of a beautiful stranger.”

“Het lijkt alsof de hele chemo periode maar een maand heeft geduurd, alsof mijn hersenen het willen vergeten.” In de tijd dat Pascal in het ziekenhuis lag at hij zoveel mogelijk frikandel speciaal van de daarnaast gelegen snackbar. “Al het andere eten smaakte naar zeepsop.” “Ik had liever ook niet dat vrienden of familie langskwamen, tijdens de chemo wilde ik gewoon slapen.

Je bent nu iets meer dan 3 jaar schoon, wat heb je overgehouden aan deze tijd? “Twee keer per jaar gaan we met z’n allen op vakantie. Winterkolder bijvoorbeeld, dan gaan we allemaal skiën. Op deze vakantie hebben we heel veel lol, iedereen heeft dan wel een handicap maar dat mag de pret niet drukken. Iemand met wie ik op de kamer sliep miste bijvoorbeeld zijn linkerarm, het was de aardigste jongen ooit, helaas leeft hij niet meer. Ik heb heel veel geluk gehad, een aantal mensen met wie ik op vakantie ben geweest leeft niet meer.”

Inmiddels is Pascal drie jaar en vier maanden clean, hij wandelt en fietst weer. In de winter van 2019 is hij zelfs op wintersport geweest. Naast sportieve activiteiten die Pascal weer onderneemt houdt hij ook nog altijd van een uitstapje naar de snackbar voor een frikandel speciaal, “het liefst XXL.”

“I surrender myself into the arms of a beautiful stranger.”

Over de auteur

Lars Veenstra

Ik ben Lars Veenstra, student op de School voor Journalistiek in Utrecht. Mijn interesses zijn podiumkunsten, (lokale)politiek en cultuur. Ik doe elke week verslag van Leeuwarden en omstreken.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *