Dyscalculie is iets meer dan wiskunde haten

Dyscalculie is iets meer dan wiskunde haten

‘Pennen neer!’ Roept de docent. Met zweet in de palm van je rechterhand loop je naar het volgende eindexamen. Shelly de Ruiter heeft dit vorig jaar ook moeten doen. Zij heeft haar havo diploma gehaald maar dit is niet gelukt zonder enige obstakels. 

‘Dyscalculie houd eigenlijk in dat ik niks met cijfers kan, dit is voor iedereen anders, maar voor mij is klokkijken al een hele opgave. De symptomen hebben niet alleen met cijfers te maken, het houdt ook in dat ik slechter inzicht heb en niet goed ben in chronologie. Neem een voorbeeld aan het vak geschiedenis, een deel van het examen is alleen maar tijdlijnen, hoelang ik er ook aan zit, het werkt niet. Na een tijd focus ik op het gedeelte waar ik wel iets aan kan doen. 

Voor biologie had ik een andere tactiek gebruikt, ik had super hard geleerd voor het scheikundige gedeelte. In het examen waren er over het algemeen veel scheikundige vragen, fijn toch? want ik had er tenminste voor geleerd. achteraf blijkt dat al die lange avonden met mijn vader en een rekenmachine niet nodig waren geweest. Ik had toch een onvoldoende. Dat kwam allemaal omdat dat scheikundige gedeelte maar niet in mijn hoofd wilde blijven zitten.

Scheikunde vind ik zo’n verschrikkelijk vak weet je wel. Daar bovenop was de docent oprecht vervelend. Hij was de reden waarom mijn keel vast zat, mijn tranen op kwamen in de klas, en ik een angst kreeg voor school. Hij wist van mijn dyscalculie af, mijn ouders probeerde met hem te praten. Dat hielp niet want hij bleef mij maar vragen stellen waardoor de hele klas naar mij keek en als ik het antwoord niet had, noemde hij mij dom, dat was best heftig voor een meisje van 14 jaar. Helaas heb ik toch op mijn opleiding biologie het vak scheikunde gehad, dit heb ik met veel lange avonden afgerond met een zeven. Juichend belde ik al mijn vrienden op, om het goede nieuws te melden. 

Mijn vrienden helpen mij heel erg met mijn dyscalculie. Bijvoorbeeld als ik de bus naar school toe neem, helpen zij mij met welke buslijn ik moet nemen en welke tijd ik mijn huis moet verlaten. Veel heb ik onder de knie gekregen, het is wel fijn om het zelf te regelen maar een beetje hulp krijgen is ook wel eens prettig. Op de middelbare kreeg ik ook hulp van een paar docenten, die hielpen mij met rekenen en andere opgaven in mijn leven. Dat is wel het belangrijkst hoor, als een docent behulpzaam is. Dan vind ik het vak echt zoveel leuker. Biologie is als extra vak in mijn c&m profiel gekomen doordat ik zo gemotiveerd was door mijn docent. Elke dag ben ik ontzettend dankbaar dat ik dit heb gedaan, nu wordt ik zelf een biologiedocent en ik hoop dat ik andere mensen kan helpen en kan motiveren zoals mijn biologiedocent dat deed voor mij. 

De directeur en mentor daarentegen wisten niet zo goed wat ze ermee moesten doen. Ik was het proefkonijn, de eerste gediagnosticeerd met dyscalculie op mijn school. Vanaf dat ik zeven was had ik al een achterstand met rekenen, pas in de brugklas kreeg ik zoveel kritiek dat er wel iets “mis” moest zijn. Begin tweede had ik hem dan, het formulier waarop het bewijs stond. Het bewijs dat ik oprecht mijn best deed om een som uit te rekenen maar dat het in mijn brein gewoon niet lukt. 

Door de jaren heen zijn de docenten gelukkig wel meer respect gaan tonen. Aan het begin geloofde ze me niet, op het eind heb ik mijn profielwerkstuk over dyscalculie gemaakt. Ik heb samen met mijn partner onderzoek gedaan naar de biologische kant van dyscalculie. We hebben ook onderzocht wat docenten ervan wisten. Het was best bizar hoeveel ik de docenten heb geleerd over dyscalculie. Ik ben tevreden dat ik iets achtergelaten heb op mijn school. Nu kunnen de docenten die mij aan het begin niet serieus namen, gelukkig beter omgaan met leerlingen die mijn probleem hebben.’

Over de auteur

Floortje Appel

Toen ik 4 jaar was stapte ik lukraak op vreemdelingen af, om te vragen of ze mijn leeftijd wilde raden. Nadat ze niet geloofden dat ik één jaar was, onthulde ik dat ik op schrikkeldag was geboren. Nu Dertien jaar later ben ik nog steeds spontaan, dit helpt mee aan mijn journalistieke opleiding, deze opleiding volg ik aan de hogeschool Utrecht. Zeventien jaar geleden hebben mijn ouders mij de naam Floortje Appel gegeven, hoewel dat een mooie naam is, vind ik het leuk om bij de naam Raven genoemd te worden.

1 reactie

  1. Kees

    Beste Floorje Appel. Een super goed item. Hopelijk kun je veeñ mensen bereiken met dit belangrijke item.

    Antwoord

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.