Een jaartje overdoen is zo erg nog niet

Een jaartje overdoen is zo erg nog niet

Eindexamens: het brengt veel stress met zich mee. Zeker voor de 19-jarige Dewi de Koster. De Rotterdamse puber heeft in 2021 een VWO-diploma aan haar voorbij zien gaan en zal dus dit jaar voor de tweede keer eindexamen moeten doen. Iets wat leerlingen liever niet meemaken, zo ook Dewi, maar toch is het haar gelukt om vol goede moed voor de tweede keer met een pen in haar hand de examenzaal binnen te lopen.

‘De examens tot nu toe gaan goed, ondanks dat ik dit niet te hard wil zeggen. Dit jaar brengt wel meer stress met zich mee dan vorig jaar, omdat ik het nu echt moet halen. Een derde kans is er niet en vorig jaar was er nog een vangnet dat ik nog een kans kreeg als het mislukte. Een jaartje overdoen. Tuurlijk wil je dat niet, maar je kon het achter de hand houden en dat is nu anders. Dit jaar moet ik het echt halen anders kan ik net zo goed heel me leven bij de supermarkt blijven werken. Even hard gezegd.

Wiskunde is een vak waar ik echt tegen op kijk, omdat ik hier vorig jaar het laagst op gehaald heb. Een 2.3 om precies te zijn, ja toch. Het is niet zonder reden dat ik hier het slechts voor scoorde. In de vijfde ben ik een paar maanden ziek geweest, waarbij ook in het ziekenhuis gelegen te hebben. Juist in dit jaar krijg je een heel groot gedeelte van de basis voor het eindexamen wiskunde en door die lange tijd niet op school te kunnen zijn heb ik deze basis dus niet meegekregen. Bij een vak zoals geschiedenis haal je die basis makkelijk in, want daar kan je de tekst gewoon zelf lezen. Bij wiskunde is dit een ander geval, omdat je zonder de basis niet verder kan met andere onderwerpen. Ik ben toch overgegaan naar de zesde en dan ga je dieper op de basis in, maar ja als je de basis niet weet kan je niet eens de opdracht maken. Dit jaar is het anders, omdat ik alle basisstof heb ingehaald. Het voelt nu echt als een examenjaar, omdat ik word getoetst op dingen die ik weet en niet zomaar iets invul. Toch blijft het spannend, omdat je zo hard gezakt bent voor het vak wil je gewoon voorkomen dat dat niet nog een keer gebeurd.

Ergens wist ik wel al dat ik niet ging slagen. Het eerste examen was wiskunde en ik had met mezelf afgesproken om alle examens na te gaan kijken. Zo gezegd zo gedaan werd om 17:00 uur het correctievoorschrift vrij gegeven en toen ik het nakeek kwam ik al op een vier uit. Dit was in het eerste tijdvak en voor wiskunde, een kernvak, mag je sowieso al geen vier halen. Toen ik in het tweede tijdvak mocht herkansen overleed mijn oom. Dit was een hele zware tijd voor mij. Ondanks dat mijn hoofd er niet naar stond heb ik toch geprobeerd wiskunde omhoog te krijgen in het derde tijdvak, maar al tijdens het examen wist ik: dit wordt hem niet.

Toen ik voor de tweede keer mijn examenjaar in ging, dacht ik echt dat het deze keer wel goed zou gaan. Viel toch effe flink tegen. Na de eerste toetsweek had ik maar één voldoende. Ik raakte in pure paniek. School kwam met het idee om bijles te nemen in de vakken waar ik echt veel achterstand heb opgelopen. Daarna kwam wel echt een beetje de walk of shame voor mij, want bij mij thuis hebben we gewoon geen centjes om iemand in te huren die mij bijles kan geven. Dit verhaal moest ik aankaarten bij het decanaat en toen werd er meteen gezegd dat ze mij kunnen helpen, omdat ervanuit school gewoon een potje is voor dit soort omstandigheden. Dit wist ik dus niet en het was echt heel fijn dat ik nu de kans kreeg om alle achterstand in te halen. Daarna schoten mijn cijfers door het dak heen en ik raakte onwijs gemotiveerd. Daarnaast ben ik heel erg gesteund door vrienden. Die hebben mij toch elke keer weer herinnerd dat ik het gewoon kan.

Er is heel veel verschil ten opzichte van vorig jaar. Toen ik hoorde dat ik gezakt was had ik niet per se tranen, omdat ik het wel al zag aankomen. Ook met het jaartje overdoen had ik vrede. Ik ben van ver gekomen en heb echt mijn best gedaan zo ver ik kon, maar het is gewoon niet gelukt. Zoals ik zelf altijd zeg “er leiden meer wegen naar Rome.” Ik denk dat dit echt wel goed is geweest voor mezelf. Ik ben heel erg ontwikkeld, dus ben het eigenlijk als iets positiefs gaan zien. Tuurlijk heb ik het niet altijd even gaaf gevonden. Ik heb vaak gedacht van, nee pff daar gaan we weer. Weer dezelfde stof, weer die toetsweek. Als iets niet gaat zoals je wil komen er echt wel andere dingen op je pad. Als ik het vorig jaar wel had gehaald weet ik niet of ik nu wel de kansen had gehad die ik gekregen heb dit jaar. Zoals bijvoorbeeld de kans om te leren over crypto en daar verder in te groeien. Niks gebeurd zonder reden. Ik ben echt wel trots op mezelf als ik kijk uit wat voor een put ik ben gekomen. Uiteindelijk wil ook ik die instagramfoto met de vlag en me tas eraan plaatsen. En onthoud na regen komt altijd zonneschijn.’

Over de auteur

Britt van Soldt

Hoi, mijn naam is Britt van Soldt en ik ben 19 jaar oud. Een feitje gelijk over mij is, is dat ik mensen altijd lastig val door elke dag te herhalen over hoeveel dagen ik jarig ben… Ik weet niet waarom, maar heb stiekem het idee dat ik mijn verjaardag erg leuk vind. Verder zit ik sinds mijn zesde levensjaar op hockey en dat doe ik nog steeds met evenveel plezier. Misschien nu zelfs met meer plezier, omdat we na de wedstrijd nu ook een heerlijk alcoholisch drankje kunnen nuttigen. Nu sinds een paar weken volg ik de opleiding journalistiek. Hoe ik hier beland ben? Ik wil graag met wie is de mol mee doen en natuurlijk hele mooie stukken maken voor de Nultiener.

1 reactie

  1. Dewi de Koster

    Dankjewel Britt voor het mooi verwoorden van mijn verhaal!

    Antwoord

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.