Een kind van de wereld

Een kind van de wereld

foto door Jessie Meeus

ROTTERDAM – Op de dag van de culturele diversiteit wordt aandacht gevraagd voor de waarde van culturele diversiteit en het belang van een harmonieuze samenleving. Rotterdam is een multiculturele stad vol met mensen van verschillende afkomst. Joshua Keane Hertogs woont al heel zijn leven in Nederland, maar heeft een Engelse moeder en groeide op met een Engelse nationaliteit.

Taal

‘Ik ben gewoon in Nederland geboren, in het mooie zuiden, maar mijn eerste paspoort is Engels. Volgens mij omdat ik op jonge leeftijd met spoed naar Engeland toe moest en toen hebben ze daar een paspoort aangevraagd. Maar mijn moeder is Engels en mijn vader is Nederlands. Ik heb altijd een beetje tussen twee culturen ingezeten. Mijn moeder woont hier al 25 jaar maar spreekt geen woord Nederlands, dus thuis is het altijd Engels, Engels, Engels. Pas op de basisschool heb ik Nederlands geleerd, dus ik begon wel met een achterstand. Qua taal zit je dan altijd een beetje in een moeilijk plekje, ook met vrienden. Als ik het ergens over wil hebben en ik wil een woord zeggen, zeg ik soms een compleet verkeerd woord of zeg ik het helemaal in het Engels.

In de klas vroeger werden ik en een aantal kinderen met zigeunerafkomst apart genomen en kregen we nog extra les over de Nederlandse cultuur en de taal. Als kind realiseer je het niet écht, maar ik merkte wel dat ik wat anders behandeld werd. Nu studeer ik criminologie aan de Erasmus, hier in Rotterdam en dit is een Nederlandse studie. Ik had liever een Engelstalige studie gedaan, ik voel me meer op mijn gemak als ik Engels praat. Laatst moest ik bijvoorbeeld een stuk schrijven en las iemand dit even na. Diegene zei dat het net leek of iemand van acht het had geschreven. Pas toen ik het in het Engels had geschreven en door een goede translator had gegooid leek het een beetje op een universitair stuk. Ik merk dat mijn Nederlands vergeleken met mijn medestudenten wat achterliggend is, waarschijnlijk omdat ik dat net niet in de beginfase van mijn leven heb meegekregen´.

Cultuur

‘Ik merk dat een van de grootste verschillen in cultuur tussen Nederland en Engeland toch wel het drinken is. Mijn moeder bijvoorbeeld houdt wel van wat te drinken. Ik denk dat je haar in Nederland een alcoholist zou noemen en in Engeland noem je haar gewoon een vrouw. Bij mij is het altijd acceptabel geweest dat ik van vrij jong al dronk. Ik denk dat ik rond vijftien was, toen zat ik aan tafel en kreeg ik ineens een Bacardi-cola. Maar verder nu in mijn studententijd merk ik niet heel veel verschil in het gebruik van alcohol tussen mij en mijn medestudenten.

Het meeste van mijn familie woont nog in Engeland, ik ben daar nog redelijk vaak. Ik mis niet persé iets als ik in Nederland ben maar ik merk wel dat ik het fijn vind dat ik daar de taal kan spreken die ik wil spreken. Het zit me heel erg in de taal; want uiteindelijk taal is toch wel een manier om jezelf te uiten en als je de taal niet goed kunt spreken kun je jezelf ook niet goed uiten. Dus ik geloof dat het voor veel mensen hier in Rotterdam moeilijk kan zijn om ineens Nederlands te moeten leren. Je kunt niet meteen jezelf uiten zoals je wilt.

Ik voel me niet Nederlands en niet Engels. Hier in Nederland voel ik dat ik er niet compleet tussen pas. Als Nederlander. Maar in Engeland voel ik dat ook niet. Ik spreek misschien wel de taal en voel me daardoor ietsje meer op mijn gemak, maar ik ben toch niet helemaal dat. Het is meer alsof ik een beetje tussen twee culturen in zit. Ik snap dat veel mensen denken: dan ben je een beetje allebei. Maar ik heb juist het gevoel dat ik geen van de twee ben. Mijn instinct is altijd geweest: ik behoor tot de natuur. Een kind van de wereld.’

Over de auteur

Jessie Meeus

Ik ben geboren in 1999 in het pittoreske dorpje Made, in het zuiden van ons land. Mijn ouders noemde me Jessie en vanaf die dag ging het alleen maar bergopwaarts. Na mijn MBO opleiding afgerond te hebben ben ik het avontuur gaan zoeken buiten Nederland. Op parelwitte stranden en onder torenhoge palmbomen in Italië, Spanje en de Dominicaanse Republiek. Daar heb ik bijna vier jaar gewoond. Met een rugzak vol souvenirs en levenservaring kwam ik terug om mijn opleiding journalistiek te beginnen in Utrecht. Ik vertel het liefst verhalen. Leuke verhalen, spannende verhalen en soms ook emotionele verhalen. Dus ik dacht waarom maak ik niet van mijn passie mijn werk?

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.