Mijn lieve gunsteling: een belevenis van sensualiteit en weerzin

Mijn lieve gunsteling: een belevenis van sensualiteit en weerzin

@mariekelucasrijneveld op Instagram

Kort na het winnen van de International Booker Price kwam de succesvolle Marieke Lucas Rijneveld met een nieuwe roman: ‘Mijn lieve gunsteling’. Vanaf het perspectief van een wild verliefde 49-jarige veearts wordt de obsessieve liefde voor een meisje van 14 beschreven, met het boerse leven op de achtergrond. Beiden voelen ze zich opgesloten in het dorp, zijn ze beschadigd en hebben ze een bijna manische fascinatie voor elkaar.

Zijn verliefdheid is ziekelijk. In een razendsnel tempo met zinnen zo lang als bladzijdes wordt er bijna een bekentenis afgelegd. Het meisje wordt tot op de porie beschreven: over het strikje op haar onderbroek, haar tongetje en haar kleine kinderhandjes. Naast haar lichaam krijg je ook een kijkje in haar gedachtewereld vol angsten, verlangens en verdriet. Hoe ze Beatrix als moederfiguur ziet, of hoe ze gesprekken voert met Freud en Hitler. Over haar transformaties in een kikker, of otter of vogel. Ze is ongrijpbaar: voor hem en voor de lezer. Ze is in de puberteit en begint groter te worden, al worstelt ze met een vrouw worden. Allerlei soorten thema’s zoals opgroeien en de bijkomende groeipijn of de neerslachtigheid worden allemaal aan elkaar gewoven. Het is meer dan knap hoe naadloos Rijneveld dit voor elkaar krijgt, als je bedenkt dat dit boek als een speer gaat en hoe benauwd het hele verhaal voelt.

Verder wordt de taal op de meest prachtige manieren gebruikt. Dartelende, poëtische zinnen, unieke woorden, unieke teksten die veelgebruikte thema’s als misbruik toch origineel weten te houden. Creatieve metaforen vliegen je om de oren. Verleden, heden en toekomst worden door elkaar geschud. Songteksten van Nirvana en Bijbelteksten kunnen op dezelfde bladzijde staan. De taal zwiert en leeft, het is om je vingers bij af te likken. En zoals ze zorgvuldig een perfect spinnenweb weeft, is ook de lijn tussen abstract en gekunsteld zo dun als een spinnendraad. Ze glipt soms naar de gekunstelde kant, waardoor het verhaal niet meer echt voelt. Neem het milieu van de boerderij: een veelgebruikt thema in Nederlandse literatuur; denk aan bijvoorbeeld Jan Wolkers of Oek de Jong, maar waar de boerderij dan vaak op een subtiele manier symbolisch  gebruikt wordt, lijkt Rijneveld de boerderij als een soort passend decor neer te zetten: het werkt immers. Het duistere, onheilspellende land vol vlaktes, blaarkoppen en mond en-klauwzeer is een geweldige setting voor dit verhaal, maar die sfeer moet borrelen, niet nagejaagd worden. Al met al heeft Rijneveld een beest van een boek neergezet dat wederom haar enorme schrijf en-verteltalent toont.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *