‘Als ik in kleine zalen zou kunnen blijven fotograferen, zou ik wel de grootste fotograaf van Nederland willen worden’

‘Als ik in kleine zalen zou kunnen blijven fotograferen, zou ik wel de grootste fotograaf van Nederland willen worden’

Foto door: Lisanne Lentink

Utrecht- Lisanne Lentink (34) woont sinds 2008 in Utrecht. Ze heeft haar hobby, fotografie, haar werk gemaakt. Ze begon met het fotograferen van bandjes en is nu freelancefotograaf, daarnaast werkt ze nog bij een IT-bedrijf. Lisanne heeft onder andere artiesten gefotografeerd tijdens het bevrijdingsfestival in Transwijk.

Waar is de passie voor fotografie vandaan gekomen?

‘Het begon eigenlijk toen ik zestien of zeventien was en naar allemaal bandjes toe ging en die dan ging fotograferen. Ik moest dat gewoon vastleggen, alleen als ik die foto’s nu terugzie zijn ze best wel lelijk. Ik merkte dat ik het gewoon wel heel leuk vond en toen ben ik het gewoon gaan oppakken. Het creatieve gedeelte wat in mij zit heb ik van mijn moeder, zei schildert bijvoorbeeld ook. Ik vind het wel leuk om deze passie door te geven aan mijn kleine nichtje, dan geef ik haar gewoon een kleine camera.’

Hoe belangrijk is fotografie voor jou?

‘Het is natuurlijk een hobby, maar ook mijn werk. Toen de lockdown was kon ik eigenlijk nergens meer heen, maar toen kreeg ik juist in mijn hoofd allemaal fotografie ideeën. Toen ben ik de natuur in gegaan. Ik vond het in die tijd natuurlijk niet leuk dat er geen concerten waren, maar uiteindelijk heb ik er op het gebied van fotografie wel heel veel van geleerd. Toen ben ik ook portretten gaan maken en dit was juist heel leuk omdat ik veel mensen leerde kennen.’

Wanneer is fotografie van jouw hobby naar je werk veranderd?

‘Dit is heel geleidelijk gebeurt. Het is nu natuurlijk nog gedeeltelijk mijn werk maar ik denk dat als ik zou willen dat ik ook wel fulltime zou kunnen gaan, hier vind ik mijn werk alleen té leuk voor. De eerste keer dat ik betaald kreeg voor een fotoshoot was met mensen die ik kende, dus dat is dan ook weer anders.

Hoe was het om te fotograferen op het bevrijdingsfestival in Utrecht?

‘Ik heb een paar jaar geleden ook al op het bevrijdingsfestival gefotografeerd, dus het voelt nu bijna als een soort traditie. Je komt dezelfde gezichten weer tegen en fotografen die er elk jaar bij zijn. Ik vind het elke keer wel weer leuk om over dat terrein heen te lopen. We zijn dan met een heel team met redacteuren, een eindredacteur en fotografen.

‘Nabewerking is iets waar je altijd mee door kan blijven gaan en eigenlijk nooit af is, ik zou zo uren met een foto bezig kunnen zijn.’

Werk je altijd in een team?

‘Nee, vanavond bijvoorbeeld ga ik naar een concert toe en dan ga ik gewoon zelf als fotograaf. Ik vind het wel heel belangrijk dat ik de nabewerking ook zelf doe. Ik vond dit vanaf het begin ook wel al leuk, want je kan hier ook iets van je eigen stijl instoppen. Het nadeel is wel dat het erg veel tijd inneemt, dan zit je daar een beetje in je eentje achter je bureau. Nabewerking is iets waar je altijd mee door kan blijven gaan en eigenlijk nooit af is, ik zou zo uren met een foto bezig kunnen zijn.’

Naastenliefde is een project wat jij gefotografeerd hebt over mentale problemen, vind je het heftig om zoiets dat te doen?

‘Niet per se eigenlijk. Ik vind het juist interessant om daar dan over na te denken en te kijken hoe we dit mooi in beeld kunnen brengen, om het goed te laten passen bij de sfeer die zij dan voor ogen heeft. Ik vond het project zelf wel pittig, omdat ik ook een paar keer van tevoren met haar heb afgesproken en ook heb gebeld om ideeën uit te wisselen. En lange fotosessies van twee á drie uur zijn ook pittig. Ik ben hier ook wel maanden mee bezig geweest terwijl je bij een concert de foto’s schiet, de foto’s bewerkt en dan al klaar bent. In het algemeen krijg je bij het fotograferen van een concert bijvoorbeeld wel veel prikkels en ik kan niet gelijk daarna gaan slapen.’

Zijn er andere genres die je leuk vindt om te fotograferen naast concerten?

Portret fotograferen vind ik heel leuk en interessant, omdat je dan ook echt iemand leert kennen. Bij een concert sta je foto’s te maken en heb je niet echt contact met die personen. Het kan ongemakkelijk zijn om portretfoto’s te maken en daarom is het belangrijk om een connectie met iemand te maken en iemand op zijn gemak te stellen. Op dat moment ben je vrienden. Mensen denken vaak: ”Oh god ik word nu gefotografeerd, help. ”Ik stel ze dan op hun gemak door vragen te stellen of een grapje te maken. Je moet natuurlijk ook niet proberen om in één minuut dè foto te maken.’

Zou je de bekendste fotograaf van Nederland willen worden?

‘Dat lijkt mij natuurlijk wel heel gaaf, maar het ligt er wel aan wat voor werk ik dan zou moeten doen. Ik heb niet echt de behoefte om in bijvoorbeeld in de Ziggodome te gaan fotograferen. Als ik in kleine zalen zou kunnen blijven fotograferen, zodat ik nog steeds die band met mensen kan opbouwen, zou ik wel de grootste fotograaf van Nederland willen worden. Een droom van mij is wel echt om nog een keer met een tour van een band mee te gaan of internationaal te fotograferen.’

 

Over de auteur

Madelief Bakker

Madelief Bakker is geboren op 14 mei 2003 in Hoorn. Anderen vinden haar een sociaal en lief persoon die doelgericht te werk gaat. Ze studeert journalistiek aan de Hoge School Utrecht en zit in haar eerste jaar. Haar interesse ligt vooral bij media en misdaad. Later zou ze graag een eigen bedrijf willen opstarten. Madelief gaat in haar vrije tijd graag leuke dingen doen met vrienden of wandelen met haar hond Flo in het park.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.