‘Ik probeer met mijn eigen ervaringen over het verliezen van mijn moeder mensen te helpen’

‘Ik probeer met mijn eigen ervaringen over het verliezen van mijn moeder mensen te helpen’

Beatrixpark

Sabine Lauwerier is 35 jaar oud en doet nu al 5 jaar lang vrijwilligerswerk bij Tröst. Tröst is een stichting die een plek wil aanbieden waar begrippen als sterfelijkheid, dood en rouw aandacht krijgen. Allerlei activiteiten worden georganiseerd waaronder wandelingen, nu is er een nieuw concept bedacht die door corona is uitgesteld, maar die na lange tijd op 24 april eindelijk plaatsvond: een wandeling speciaal voor mensen tussen de twintig en dertig jaar die iemand hebben verloren. Sabine was aanwezig bij deze wandeling en staat nog andere activiteiten bij, daarnaast houdt ze de site en de sociale media accounts van Tröst bij. 

Waarom bent u vrijwilligerswerk gaan doen bij Tröst?

‘Ik heb specifiek gekozen om bij Tröst vrijwilligerswerk te doen omdat ik een paar jaar geleden mijn moeder heb verloren. Tröst is een vrijwilligersorganisatie dat een ontmoetingsplaats wil zijn voor mensen die een persoon of personen hebben verloren. Zelf heb ik iemand die heel dichtbij mij stond, mijn moeder, verloren. Met mijn eigen ervaringen rondom dit verlies en met omgaan hiervan zou ik graag andere mensen, die ook zoiets hebben meegemaakt, willen helpen’

Hoe zou u deze mensen willen helpen?

‘Tröst organiseert activiteiten voor mensen die met verlies door de dood te maken hebben. Ze organiseren onder andere wandelingen waar intense maar ook mooie gesprekken worden gevoerd tussen de vrijwilligers en de mensen die iemand hebben verloren. Deze wandelingen worden al zo’n 2 á 3 jaar georganiseerd maar sinds kort worden er ook wandelingen aangeboden speciaal voor mensen tussen de twintig en dertig jaar.’

Waarom speciaal een wandeling voor deze leeftijdscategorie?

Iemand die op een leeftijd als twintig tot dertig jaar iemand heeft verloren, kan heel anders ervaren worden als iemand die tachtig plus is en bijvoorbeeld haar of zijn vrouw of man heeft verloren. De wandelingen die voorheen werden georganiseerd waren voor mensen van elke leeftijdscategorie waardoor er veel verschillende verhalen waren met verschillende oorzaken van het verlies van een dierbare. Daarom hebben wij gekozen om speciaal een wandeling te organiseren voor de leeftijdscategorie twintig á dertig jaar om zo dieper op hun verhaal in te kunnen gaan en ook om eigen ervaringen en belevingen te delen met iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt als dat van jou. Zo’n soort wandeling vond voor het eerst plaats op 24 april.’

Hoe is deze wandeling verlopen?

‘Deze wandeling heb ik gedaan met nog een andere vrijwilliger van Tröst, we hadden in totaal 6 aanmeldingen maar uiteindelijk konden er twee daarvan niet meer komen. Uiteindelijk ging ik met 2 mensen die zich hadden aangemeld een wandeling maken en mijn collega met de andere 2 mensen die zich hadden aangemeld. Door het kleine aantal hadden we veel tijd voor elkaar en konden we in alle rust luisteren naar elkaars verhaal. Aan het begin van zo’n wandeling beginnen we altijd met een soort introductie, waarbij ieder wat vertelt henzelf,  over het verliezen van hun dierbare en alles daaromheen. Daarna hebben we zo’n ongeveer 1.5 uur gelopen waarin we heel uitgebreid met elkaar hebben kunnen praten wat enerzijds heel emotioneel en moeilijk was, maar ook juist heel mooi. Het was dus een succes.’ 

Waarom kan zo’n wandeling als emotioneel, maar tegelijkertijd ook als iets moois worden ervaren?

‘Het verliezen van iemand op zo’n jonge leeftijd is zwaar en heftig. Veel mensen kunnen zich hier niet volledig in inleven omdat het verliezen van een persoon op zo’n jonge leeftijd niet iets wat je vaak hoort of wat vaak voorkomt.  Als je met mensen die ook zoiets hebben meegemaakt, een lange wandeling maakt, voel je aan van elkaar dat iedereen daar op dat moment weet waar diegene het over heeft en weet hoe het is om iemand te verliezen. Je kan elkaar een duwtje in de rug geven, perspectief bieden en ervaringen delen wat uiteindelijk iets heel moois kan bijdragen voor de mensen die deelnemen aan zo’n wandeling. Iedereen heeft een luisterend oor en geeft elkaar de ruimte voor het vertellen van verhalen wat zorgt voor een veilig gevoel.’

Vertelt u zelf ook uw eigen verhaal als vrijwilliger bij zo’n wandeling?

‘Dat hangt er een beetje vanaf, het gaat tenslotte om de mensen die aanwezig zijn bij zo’n wandeling. Zij moeten hun verhaal kunnen vertellen en soms deel ik dan ook mijn verhaal, maar voornamelijk mijn eigen ervaringen en hoe ik met het verlies ben omgegaan en hoe ik er zelf nu mee omga. Ik wil alle tijd en focus geven en leggen op de verhalen van de andere en niet zozeer op mezelf, daar is het organiseren van zo’n wandeling niet voor.’ 

Bent u nog van plan om lang dit vrijwilligerswerk te doen?

‘Ja zeker, ik hoop dit nog lang te kunnen blijven doen. Ik vind het erg leuk en kan het goed combineren met mijn baan, die heb ik namelijk ook gewoon nog.’

Over de auteur

Sophie van Splunder

Sophie van Splunder (2004) is studente aan de Hogeschool Journalistiek in Utrecht. Haar doel is uiteindelijk om een goede ambitieuze journalist te worden die veel mensen kan en gaat bereiken. De televisiejournalistiek spreekt haar erg aan en daar zou ze graag in de toekomst mee wat willen doen. Als je kijkt naar Sophie haar karakter is ze een open en nieuwsgierig persoon die graag bezig is. Naast dat is ze ook een vrij gevoelig persoon die veel aan voelt en op die manier haar intuïtie volgt. Veel verschillende karaktereigenschappen dus die haar hopelijk gaan helpen met het bereiken van haar doelen.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.