COLUMN | Hoe deze buitenproportionele lockdown onszelf en ons Nederland sloopt

COLUMN | Hoe deze buitenproportionele lockdown onszelf en ons Nederland sloopt

Ruim een jaar geleden werden we wakker in een compleet andere wereld. In een wereld waar alles zo vanzelfsprekend leek, dat nu niet meer is.

Niet alleen het virus zelf, maar ook de maatregelen heeft ons als volk geschaad. Niet alleen economisch, maar ook mentaal en fysiek. En wat hebben we er tot nu toe mee gewonnen? De besmettingen blijven ondanks de ingrijpende maatregelen stijgen. Is het niet tijd om zelf als volk na te gaan denken?

Als er een branche is die het hard te voorduren heeft gehad tijdens de huidige coronacrisis, dan is dat ongetwijfeld de horeca. Sinds 15 maart 2020 waren horecaondernemers gedwongen om haar deuren te sluiten, om zo besmettingsgevaar te voorkomen.

1 juni 2020 was het zo ver: de horeca mocht open. Onder strikte voorwaarden weliswaar, maar toch. Ondanks dat horecaondernemers aanzienlijk minder klanten mochten verwelkomen, kregen zij toch nog de kans om omzet te genereren. Helaas was dat feest van korte duur. Op de persconferentie van dinsdag 13 oktober kondigde minister-president Mark Rutte de tweede lockdown aan. Veel ondernemers, waaronder horecaondernemers, waren wederom genoodzaakt de deuren te sluiten.

Het is vandaag woensdag 7 april 2021, en tot mijn spijt moet ik u betuigen dat de situatie sinds 13 oktober 2020 niet beter is geworden. We zitten tot de dag van vandaag, nog steeds in een ingrijpende lockdown. Sterker nog: het is enkel nog bergafwaarts gegaan. Anders dan in de eerste lockdown, moesten ook niet-vitale fysieke winkels haar deuren medio december sluiten. Daar hield het niet op. De grootste angst voor velen werd werkelijkheid: de invoering van de avondklok. Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog, heeft Nederland te maken met een avondklok.

Ik denk dat de economische gevolgen wat betreft de sluiting van ondernemingen, wel duidelijk zijn; die zijn niets anders dan negatief voor het totaal plaatje van onze economie. Maar voor men die de situatie van onze noodlijdende economie (nog) niet inziet: bijna alle ondernemers die hebben moet sluiten, zijn sterk afhankelijk van subsidies. Juist, subsidies die verstrekt worden door onze overheid en waar strikte voorwaarden aan verbonden zitten. Mijn moeder heeft vijf jaar geleden een grote sportschool gehad, die zij door omstandigheden heeft moeten verkopen. In 2019 besloot mijn moeder een nieuwe, kleinschalige sportschool te beginnen. Doordat zij nog geen stabiele cijfers kon tonen aan de overheid, verviel haar recht op subsidie. Hierdoor heeft zij geld moeten lenen, wat de situatie voor haar nog financieel complexer maakt. Mijn moeder is natuurlijk niet de enige ondernemer in deze situatie. Hoelang blijft onze overheid de hardwerkende medemens nog straffen?

Okè, tot zover het financiële leed. Zegt u mij eens eerlijk, hoe gaat het nou echt met ons als volk? De gehele maatschappij wordt op de gekste manieren ontregeld. Kinderen zien vriendjes en vriendinnetjes minder, studenten kunnen niet naar school en zien praktisch gezien bijna niemand. Het beste mentale medicijn, de sportschool mogen we ook niet meer bezoeken. Alhoewel, sinds een aantal weken mogen sporters onder de 27 jaar gezamenlijk trainen, mits er afstand gehouden wordt. Buiten het feit dat een potje voetbal lastig in zijn werk gaat met de anderhalve meter regel, ben ik van mening dat 27 jaar een geschifte leeftijdsgrens is. Waarom 27 jaar? Waarom niet 20? Of waarom niet 35? Iemand van 20 met overgewicht en een slecht immuunsysteem heeft statistisch gezien meer kans op een fikse coronabesmetting inclusief beademing aan een IC bed, dan een vitale, sportende 35’er.

Het perspectief voor het volk is zoek, dankzij regels die niet overtuigend effectief blijken.

Nederland, hoelang laten we onszelf en ons mooie land nog slopen?  

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *