De Kamerikse Maud (22) neemt tijdens haar studie een horecazaak over “Ik vind het gewoon leuk om veel te werken: daar haal ik heel veel energie uit”

De Kamerikse Maud (22) neemt tijdens haar studie een horecazaak over “Ik vind het gewoon leuk om veel te werken: daar haal ik heel veel energie uit”

De 22-jarige verpleegkunde student Maud Smits nam op 1 april 2021 een horecazaak over. Ze is amper klaar met haar opleiding, maar geeft het bruine café “De Herberg” een gehele make-over. In de laatste maanden van haar opleiding balanceert ze een fulltime baan in het ziekenhuis met het runnen van haar eigen restaurant “De Liefhebber” en de naastgelegen snackbar. Hoewel deze opmerkelijke carrièreswitch veel lef vergt, vertelt de gedreven Maud over haar overname alsof het niks is.

 Ambitie heeft de eigenaresse altijd al gehad. “Ik heb van jongs af aan geroepen dat ik iets voor mezelf wilde.” Toen Maud 14 was, is ze in de horeca gaan werken en sindsdien is ze daar nooit meer mee gestopt. “Mijn droom was om van de voormalige kroeg en eetcafé, een goedlopend restaurant te maken. Ik wilde eigenlijk zowel fysiek evenals in de formule het pand een update geven.”

Als Maud niet aan het werk is in het ziekenhuis, besteedt ze al haar tijd aan haar zaak. Op een normale werkdag begint Maud ’s ochtends om 10.00  Ze opent de zaak en bereidt vervolgens het nodige voor. Haar werkzaamheden lopen uit een: als ze niet zelf meedraait tijdens de spitsuren, met hamburgers bakken, klanten helpen of bestellingen wegbrengen, is ze achter de schermen bezig. Dan richt ze zich onder andere op de inkopen, administratie en menukaarten. Er is dus altijd wel wat te doen. Hoewel ze van tevoren wist dat ze er niet elke dag kon zijn, baalt ze daar wel van: “Ik vind het lastig dat ik er niet altijd kan zijn, zo heb je niet overal invloed op.”

Met de huurbaas en uitbater van het pand kon Maud een betalingsregeling treffen. Zo kan ze het aankoopbedrag in termijnen aflossen. In eerste instantie heeft ze een aanbetaling moeten doen. Dit heeft ze gefinancierd van haar eigen spaargeld en voor een deel van geld van haar familie. “Ik kon met de huurbaas hele goede afspraken maken over de huurprijs van het pand en de coronamaatregelen die invloed hebben op de zaak, dus op manier durfde ik het wel aan.” Ze geeft aan aardig wat gespaard te hebben en nu nog te werken bij het ziekenhuis. “Het is niet zo dat ik helemaal niks binnen krijg.”

Op de vraag: waarom nu, was Maud vrij helder. Op het begin dacht ze eraan om gewoon af te wachten en andere locaties in de gaten te houden. Ondanks de onhandige timing besloot ze toch om deze kans te pakken: “Ik vind deze locatie zo leuk, ik heb gewoon wat voor Kamerik.”

Met nadruk op de onhandige timing, Maud kan per juli pas overzien dat ze klaar is in het ziekenhuis en gediplomeerd is. Het liefst had ze de zaak pas aan het eind van het schooljaar overgenomen. Die constructie werd heel lastig: dan zou het pand een half jaar leeg komen te staan. In Maud’s ogen zou dat niet ten goede komen aan de onderneming. Een optie was dat er in de tussentijd iemand anders in zou komen, maar dat zou betekenen dat er tijdelijk weer een ander gezicht zou komen, voor dat ze zelf van start gaat. “Kamerik blijft een dorp, en mensen raken hier snel gewend aan iets.” legt ze uit. “Ik denk dat ik er wel op wordt aangekeken als mijn concept weer anders is dan die van mijn voorganger.” Daarom koos ze ervoor om toch vanaf april te starten.

Iedereen om Maud heen is erg betrokken en enthousiast. In eerste instantie, toen dit vorig jaar voor het eerst bij haar op het pad kwam, zeiden de mensen om haar heen dat het beter was als ze eerst afmaakte waar ze toen mee bezig was voordat ze aan een nieuw avontuur begon. Nu wordt ze gelukkig juist van alle kanten aangemoedigd. Maud vertelt dat dit haar nog meer energie geeft om het daadwerkelijk ook uit te kunnen voeren. “Ik heb zoveel draagkracht had gehad van familie en vrienden. Zonder hen, had ik het misschien helemaal niet gedaan.”

Een nadeel wat voor haar meetelde was de financiering. Het overnemen van een horecazaak is niet zomaar iets, naast het kopen van de inboedel, betaal je ook nog maandelijks huur en personeelskosten. “Als ik zoveel geld in mijn achterzak had gehad, dan had ik natuurlijk heel veel andere dingen ook nog wel willen doen. Het is niet zo dat ik dusdanig veel geld had, en dat ik dit maar over had.” lacht ze. Dit was zeker een afweging voor de 22-jarige Maud: “Kan ik het wel aan?” vroeg ze zichzelf af. “Het is niet zomaar een winkeltje, het is een winkel die een hele hoop aandacht nodig heeft.” vult ze aan.

De eigenaresse wordt overspoeld met leuke reacties. Ze haalt veel energie uit de reacties. “Soms presenteer ik een nieuw product op Instagram en dat wordt het echt binnen no time besteld. Dat is echt leuk om te zien.” Maar ook negatieve feedback ziet Maud niet als iets vervelends. “Het is een leerpunt, en je kan het de volgende keer alleen maar beter proberen te doen.”

Hoewel ze zich de aankomende tijd gaat richten op haar nieuwe zaak, streept ze verpleegkunde niet compleet weg. Ze is van plan te gaan flexwerken in het ziekenhuis omdat ze er nog steeds plezier in heeft én zodat ze haar BIG-registratie kan behouden. “Ik heb altijd dat papiertje in mijn zak om daar ooit nog wat mee te kunnen als ik dat zou willen”.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *