Miranda Roijakkers (51) voelde zich een leven lang eenzaam “Ik was eigenlijk altijd op de vlucht voor mezelf”

Miranda Roijakkers (51) voelde zich een leven lang eenzaam “Ik was eigenlijk altijd op de vlucht voor mezelf”

De 51-jarige Miranda Roijakkers werd geboren in Brabant en woont nu sinds een aantal jaar in gemeente Stichtse Vecht.  Rooijakkers is ervaringsdeskundige in eenzaamheid en schreef het boek ‘Ophelie’ over haar leven en haar zoektocht naar geluk.

Wat betekent eenzaamheid voor jou?

“Ik besefte me eerst eigenlijk helemaal niet dat ik eenzaam was. Als ik terugkijk naar mijn leven voor mijn 42ste was ik eigenlijk op de vlucht voor mezelf: ik was altijd onderweg en druk. Altijd maar bezig met werken en gezien en gehoord worden. Ik was gewoon van binnen niet gelukkig en dus ook niet verbonden met mezelf. Als ik terugkijk op hoe ik me vroeger voelde, heel onrustig, valt alles op zijn plek. Er zijn heel veel mensen die innerlijke onrust ervaren, Ik denk dat die mensen diep van binnen allemaal eenzaam zijn.

Eenzaamheid is niet erg concreet, wat betekent het voor een ander?

“Eenzaamheid betekent voor iedereen wat anders, zeker omdat er ook verschillende vormen bestaan. De meest voorkomende vorm van eenzaamheid is sociale eenzaamheid. Hier ervaart een persoon gebrek aan sociaal contact.  Maar ook voelen heel veel mensen zich eenzaam omdat ze bijvoorbeeld geen partner hebben (emotionele eenzaamheid). Dat is weer een hele andere eenzaamheid dan dat je van binnen niet gelukkig bent (existentiële eenzaamheid). Als je eenzaam bent omdat je geen partner hebt, dan kun je je ook altijd afvragen of die partner die eenzaamheid wel oplost.”

Op welk moment ging je de strijd aan met jouw eenzaamheid?

“Ongeveer acht jaar geleden heb ik het roer omgegooid, ik wilde ik gelukkig en rustig worden. Als je dan eenmaal die rust ervaart, dan is dat gewoon zo fijn. Dan besef je eigenlijk pas hoe eenzaam en ver weg je van jezelf verwijderd was. Altijd met andere bezig en nooit met mezelf.”

Waar kwam de eenzaamheid in jouw situatie vandaan?

“Mijn ouders gingen scheiden toen ik vrij jong was en daardoor was ik erg veel alleen met mijn broer. Door verhuizing en veel ruzie thuis zat ik in een onveilige situatie. In mijn ogen is de eenzaamheid deels veroorzaakt omdat het in mijn genen zat en daarnaast ook mijn opvoeding. Kinderen hebben gewoon genegenheid nodig. Het is belangrijk dat je genegenheid en intimiteit bij je ouders ziet.  Dat is het voorbeeld dat je krijgt. Ik kreeg dat voorbeeld ook niet.

En hoe kwam je op dit punt?

“Op mijn 26ste was ik al bewust van het feit dat er iets niet goed was. Op dat moment ben ik ook naar de huisarts gegaan. Het heeft toen nog heel lang geduurd. Ik kon daar toen nog niet de vinger op leggen. Nadat ik een jaar in Vught woonde, werd mijn moeder ziek. Dat was heel zwaar, ergens zat ik nog helemaal vast aan haar. Het is belangrijk dat je ouders jou loslaten op een gegeven moment, en andersom ook.

Toen ik dertig was, begon ik met veel alcohol drinken. Die alcohol bracht me eigenlijk nog meer van mijn aprepos.  Toen mijn vader ook ziek werd dacht ik wel: nu moet ik iets doen anders leg ik dadelijk zelf het loodje. Op dat moment was ik  ver weg. Ik viel een paar keer van de trap, ik kreeg een auto-ongeluk. Die dingen zijn voor veel mensen ‘kleine ongelukjes’  maar voor mij waren dat allemaal tekenen aan de wand. Ik zag wel dat die iets betekenden.”

Hoelang duurde de periode dat jij je eenzaam voelde?
“Eigenlijk al mijn hele leven, tot aan de omslag op mijn 42e. Op dat moment voelde ik dat het echt slecht ging. Toen begon ik ook met therapie. Na ongeveer een half jaar in therapie te hebben gezeten, begon ik eigenlijk pas uit die eenzaamheid te komen. Toen kon ik emoties als woede, verdriet, pijn pas weer kon onderscheiden. Het was zo’n warboel geworden, waar ik in terecht gekomen was.”

Schaamde jij je weleens voor jouw eenzaamheid?

“Ik voelde me altijd anders. Ik schaamde me vooral omdat ik niet snapte wat intimiteit was. Of ik me voor mijn eenzaamheid schaamde? Toen ik er op een gegeven moment voor uit kwam, toen schaamde ik me er niet voor. Het was belangrijker dat ik aan mezelf ging werken. Toch waren er wel mensen die vonden dat het nergens op sloeg. Mensen die het niet willen begrijpen, omdat het misschien wel dichtbij komt.”

Je schreef het boek “Ophelie” over jouw ervaringen met eenzaamheid. Wat was het doel van het schrijven van dit boek.

“Ik heb enerzijds dingen van me afgeschreven en anderzijds oefeningen geschreven voor mensen die de eenzaamheid de baas willen zijn. Die oefeningen kunnen mensen helpen om echt stappen te zetten. Mensen haken alleen helaas snel af, dat weet je met oefenboeken. Nog een functie van mijn boek is zodat mensen eenzaamheid ook kunnen begrijpen. Eenzaamheid is gewoon  een ingewikkelde materie.”

Jij bent lid van de werkgroep Samen tegen Eenzaamheid Stichtse Vecht, wat is jouw rol binnen deze organisatie? 

“Enerzijds als ervaringsdeskundige. Ik heb alle drie de facetten van eenzaamheid gevoeld. Sociale eenzaamheid, existentiële eenzaamheid en emotionele eenzaamheid. Ik begrijp ze allemaal.  Verder beheer ik de Facebook  pagina,  maak ik de berichten op Facebook en houd ik de website bij.”

Kunnen eenzame mensen ook langskomen om te praten, bijvoorbeeld met u?
“Dat is wel mijn wens. De organisatie is vorige zomer pas opgericht, dus het is nog erg pril. Wij zijn op dit moment aan het kijken hoe we verder willen. Met een beetje meer tijd is de doelstelling om een stroomdiagram  te maken om professionals en leken handvatten te geven om met eenzame mensen om te gaan. Als een inwoner of huisarts iemand spreekt die teken(en) van eenzaamheid afgeeft dan kan er via de stroomdiagram de nodige stappen worden gezet om hulp te bieden.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *