{"id":272,"date":"2019-09-13T10:45:00","date_gmt":"2019-09-13T08:45:00","guid":{"rendered":"https:\/\/svjmedia.nl\/reneedewitte\/?page_id=272"},"modified":"2022-11-03T21:23:14","modified_gmt":"2022-11-03T20:23:14","slug":"multimediaal-verhaal","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/svjmedia.nl\/reneedewitte\/portfolio-slow\/multimediaal-verhaal\/","title":{"rendered":"Multimediaal Verhaal | Sedje H\u00e9mon: Componist van alle kunsten"},"content":{"rendered":"

Op vrijdag 7 oktober leerden de bezoekers van Dwars door het Stedelijk meer over de Nederlands-Joodse kunstenares Sedje Frank, ook wel bekend als Sedje H\u00e9mon. Zij maakte beeldende kunst die compleet verweven was met muziek, twee van haar grote passies.<\/strong><\/p>\n

Maar wie was zij nou eigenlijk? En wat voor invloed heeft zij gehad?<\/p>\n

 <\/p>\n

Sedje H\u00e9mon<\/h3>\n

Sedje H\u00e9mon was een Nederlands-Joodse kunstenares en componist, geboren 12 april 1923 te Rotterdam, met de naam Sedje Frank. Zij was de dochter van de joodse Simon Frank en Heintje Frank. Van de namen van haar ouders, die vermoord werden in Auschwitz, komt later haar \u2018artiestennaam\u2019, Sedje H\u00e9mon. H\u00e9 van Heintje, Mon van Simon.<\/p>\n

 <\/p>\n

[aesop_image img=”https:\/\/svjmedia.nl\/reneedewitte\/wp-content\/uploads\/sites\/246\/2022\/11\/DOC008.jpg” panorama=”off” imgwidth=”500px” align=”center” lightbox=”on” captionsrc=”custom” caption=”Kunstenares Sedje H\u00e9mon naast haar kunstwerk ‘Nirwana’. Dit werk is ook afgebeeld op haar grafsteen.
\nBron: Sedje H\u00e9mon Stichting” captionposition=”center” revealfx=”off” overlay_revealfx=”off”]<\/p>\n

 <\/p>\n

Componist van alle kunsten<\/h3>\n

Al vanaf kinds af aan maakte H\u00e9mon abstracte tekeningen, wat uiteindelijk een voorproef bleek van haar latere werk. Maar haar grootste passie in haar jonge jaren was de viool. Na lang aandringen mocht zij dan ook op les. Ze bleek goed en besloot viool te gaan studeren. Maar in 1941, te midden van de Tweede Wereldoorlog, sloot zij zich aan bij verzetsgroepen. Hierdoor werd zij in 1944 gearresteerd, nadat zij als Annie van Dijk op 25 onderduikadressen had kunnen verblijven.<\/p>\n

Wat volgde waren eindeloze mishandelingen in gevangenissen en concentratiekampen. Na de oorlog was er slechts een vrouw van 28 kilo over. Van 1945 tot 1948 bracht zij haar leven door in ziekenhuizen ten gevolge van de mishandelingen, en de blijvende schade betekende het einde van H\u00e9mon\u2019s muzikale carri\u00e8re, maar de heropening van haar tekenkunst.<\/p>\n

[aesop_quote type=”block” background=”#282828″ text=”#ffffff” width=”700px” align=”center” size=”2″ quote=”"Het kwam uit het niets tot me: mijn kunstwerken zijn muziek"” parallax=”off” direction=”left” revealfx=”off”]<\/p>\n

En ook daar was zij succesvol. Zij maakte werken voor in opdracht en werd uitgenodigd om deel te nemen aan een internationale expositie in het Musee d\u2019Art Moderne in Parijs in 1955. Daar werd haar samenwerking tussen muziek en tekenkunst duidelijk. Haar muzikale ervaring met de viool had zij nooit \u00e9cht losgelaten. En deze samenwerking in haar kunst bleek te smaken naar meer. Het is dan ook niet voor niets dat H\u00e9mon ook wel bekend stond als \u2018de componist van alle kunsten\u2019.<\/p>\n

Zelf sprak H\u00e9mon ook over deze samensmelting van de kunstvorming, zo schrijven Maurice Rummens en Claire van Els in een studie voor het Stedelijk Museum naar onder andere de kunstenares in kwestie. \u201cZonder bewuste intentie gebruikte ik proporties die corresponderen met intervallen en harmonie\u00ebn uit muziek\u201d, zou de kunstenares hebben verteld over haar eigen kunst. \u201cHet voelde alsof mijn benen in twee kampen stonden. Mijn ene been in de muziek en de ander in schilderkunst, en ik kon ze niet tegelijk bewegen.\u201d Maar in 1964 sprak H\u00e9mon van een doorbraak. \u201cHet kwam uit het niets tot me: mijn kunstwerken zijn muziek. Ik begon in een hoog tempo te werken en zette mijn kunstwerken om in muzieknotaties, zodat ik ze kon horen.\u201d<\/p>\n

 <\/p>\n