HETEROOOO’s!!!

HETEROOOO’s!!!

COLUMN – Toen rond een uurtje of zeven de zon onderging besloot ik met mijn vriend de zonsondergang aan het Amsterdams Rijnkanaal in Utrecht te bekijken. Na een lange fietstocht stonden we daar hand in hand een beetje te lachen en wat foto’s te maken. Toen kwamen er een paar van die ‘jongetjes’ voor bij scheuren op scooters. ‘’lekker foto’s maken’’, schreeuwden ze eerst. Maar al snel werd het ‘’homo’s!!!!!! homo’s!!!! homooooo!!!’’.
Daar we stonden we dan… mijn vriend en ik. Verbaasd. Ik had nog nooit meegemaakt dat er zo naar mij geschreeuwd wordt op een zeer stomme, nare en walgelijke manier. Wat doe je dan in zo’n situatie? Doe je niks en keer je ze de rug toe óf reageer je. Omdat we er best een beetje perplex van waren riepen we wat terug. ‘’Hetero’s!!!’’.
Achteraf gezien is het misschien beter om je mond te houden en niks te zeggen. Maar waarom eigenlijk? Moet ik dit zomaar allemaal over mij heen laten lopen? Moet ik mij aanpassen omdat mijn geaardheid blijkbaar niet wordt geaccepteerd door bepaalde mensen? ‘NEE!’ Ik laat gewoon zien wie ik ben, wat ik denk en waar ik van houd.
Ik vind het nog steeds verbazingwekkend om te zien dat het normaal in deze maatschappij ‘hetero’ is en alles wat daarbuiten valt anders moet zijn. Mijn vriend en ik riepen ‘hetero’s!’ terug naar de jongeren… Het was vanuit ons bedoeld als grap. Want zo neem ik het op dat moment ook in mij op. Een grap omdat mensen nog zo stom kunnen zijn. Ik neem het ook niet persoonlijk op en emotioneel doet het vrijwel niks met mij. Het gevoel van ‘het boeit me echt niks wat andere van mij denken’ overheerst dan.
Maar ik vraag mij gewoon af… waarom? Waarom nog steeds dat ‘in hokjes denken’?
Het wordt echt tijd voor een samenleving waar iedereen gelijk is en iedereen geaccepteerd wordt zoals hij, zij of hen is.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *