Leven aan de medicijnen

Leven aan de medicijnen

Medicijndoosjes. Foto: Noor de Groot

De zinnen “Heb je wel je medicijnen genomen?” of “Let op dat je je pillen op tijd neemt!” heb ik de laatste zes maanden wel honderd keer gehoord. Van een kerngezonde vrouw van begin 20 die nooit een pil ergens voor nam, werd ik ineens iemand die wekelijks haar medicijndoosje moest bijvullen. Het slikken van de pillen was dan niet eens het grootste verschil: je lichaam verandert door de bijwerkingen, je eetpatroon moet anders en je voelt je niet altijd topfit. Ik zou het zeker niet aanraden.

Ik moest elke avond drie pillen slikken voor het slapen. Dit was een antibioticakuur van zes maanden. In het begin moest ik elke maand bloedprikken, want buiten de bijwerkingen om kon mijn lichaam het ook nog begeven door die medicijnen… Dus ik mocht elke maand een naald in mijn arm laten prikken om te controleren of mijn lever het wel bleef doen. Daarbij mocht ik dan geen druppel alcohol, omdat anders de kans nog groter was op leverfalen. In het begin ging dit allemaal prima: pilletje hier, buisje bloed daar. Na een tijdje werd het wel lastiger. Je gaat toch een wijntje drinken of vergeet een keer je medicijnen te nemen. Ten in maand vijf gebeurde het: de bloedtest gaf aan dat mijn lever het niet meer aankon. Hele hoge waardes wat betekende dat mijn lever niet langer zijn werk goed deed. Bijna moest ik stoppen met de medicijnen, en dan was alles voor niks geweest. Twee weken later moest ik opnieuw testen, en toen was gelukkig alles weer oké.

Buiten de antibiotica om slik ik ook dagelijks vier maal per dag twee kleine pilletjes. Deze regulieren mijn concentratie en de dopamine afgifte in mijn hersenen. Dit zijn die pillen waar mensen veelvuldig over zeggen “Heb je wel je pilletje gehad?”. Deze medicatie deed namelijk geen vervelende bijwerkingen laten zien, maar ik word er wel altijd zo lekker rustig van. Bovenop deze twee kleine pilletjes slik ik ’s avonds nog een ander wit pilletje. Bij elkaar waren er dus minstens drie soorten medicatie waar ik dan elke dag aan moest denken. Het makkelijkst leek mij om dan een medicijn doosje te halen en dan alles daar in te doen. Dit hield ik vrij lang vol, tot dat ik tijdens het avondeten mijn medicijn doosje pakte en zag dat mijn opa dit ook deed. Sindsdien slik ik mijn pilletjes gewoon uit de verpakking.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *