We mogen soms wel wat liever voor elkaar zijn

We mogen soms wel wat liever voor elkaar zijn

Het corona virus is nog steeds op vakantie in ons kikkerland. Wat dit doet met de samenleving, is over het algemeen wel duidelijk; we zitten in een grote rommel met zijn alle. Je zou juist denken dat deze ziekte een bindmiddel is voor de samenleving, maar door de fysieke afstand gaat dit natuurlijk een beetje moeilijk.

Lastig vind ik het maar, niet alleen om te bedenken dat er van alles wordt beperkt voor iedereen. Maar ook hoe we in ons land zich tegenover elkaar gedragen. Er ontstaan keiharde ruzies bij de rij bij het afrekenen bij de Albert Heijn, omdat Souf bij het aansluiten van de rij geen afstand nam van Piet. Het begint geïrriteerd en vervolgens gaat dat over op elkaar persoonlijk zwart maken. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien en het was een overbodige situatie. Er bestaat namelijk ook een aardige manier van elkaar op de regels wijzen. Temminste dat zou je denken.

Mijn huisgenoot vertelde mij laatst na The Voice op de bank dat ze een boek las genaamd ‘De meeste mensen deugen.’ ‘Mensen zijn eigenlijk gewoon heel goed voor elkaar’ zei ze opeens. Ze vertelde dat in het boek werd vermeld dat in tijden van oorlog mensen juist naar elkaar toe trekken. Dat mensen voor elkaar zorgen, extra aan elkaar denken, dat we elkaar voorzien van eten en elkaar warm houden. Dat stukje fysieke warmte is nu alleen niet van toepassing.

We zitten nu natuurlijk allemaal hutjemutje op elkaar, dat natuurlijk negatief kan uiten. Maar hoezo moet dat vraag ik me af. Je kan toch ook met een wijntje op de bank een heel goed gesprek met iemand aangaan? En elkaar zo op een bepaalde manier ondersteunen. Nu trekken veel mensen zich terug, en worden we ongelukkig. We krijgen stoornissen, zijn alleen of we worden depressief. Door de beperkingen die we nu hebben kunnen we geen nieuwe mensen ontmoeten bij de kroeg. Dat is namelijk spannend en leuk voor één dronken avond, maar diegene zie je daarna toch nooit meer. Nu zijn we met onze vaste kring, en worden we gedwongen om deze banden goed te onderhouden.

En niet alleen naar onze vaste kring toe, maar ook in de supermarkt en ook over straat. Je kan gewoon 1,5 meter afstand nemen en elkaar gedag zeggen, als je een ‘lawa’ (lange wandeling in pubertaal) Het mag allemaal wel een beetje meer. Zo ontstaan er geen onnodige ruzies in de supermarkt waarbij de cassière ook in de stress raakt en als ze thuiskomt gewoon kan vertellen dat het ‘prima’ was op werk. Wens elkaar een fijne dag. Zo houden we elkaar toch nog een beetje warm.

Over de auteur

Claire Daemen

Mijn naam is Claire Daemen. Ik ben van origine een Rotterdamse en woon nu in Utrecht. Neem een kijkje in mijn producties, als je tips of kritiek hebt is dat ook helemaal goed. E-mail: clairedaemen.daemen@student.nl Telefoon: 0641825907 Groetjes Claire

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *