Recensie; Gommorah

Recensie; Gommorah

Gomorrah is een film zonder helden en alleen maar slachtoffers. Het verhaal neemt je mee naar een stad gebouwd op criminaliteit, vergiftigd door corruptie en geregeerd door angst. Napoli, de beruchte stad in controle van de Camorra, in de Zuid-Italiaanse regio, genaamd Campanië. De film is gebaseerd op het verhaal van de Napolitaanse onderzoeksjournalist, Roberto Saviano, wiens boek dezelfde naam draagt. Saviano wilde met dit boek ‘de mannen de grond in boren, die het zuiden van Italië verpest hebben’. Hij wordt momenteel beschermd door de Italiaanse overheid wegens bedreigingen die hij na publicatie heeft ontvangen. Het is een van de weinige maffiafilms zonder enige vorm van romantiek.

Het boek verscheen in 2006 en de film in 2008. De titel is afgeleid uit een uitspraak van Giuseppe Diana, een Napolitaanse priester waarmee Saviano bevriend was. Hij werd vermoord door de Camorra in 1994 kort na de uitspraak: “time has come to stop being a Gomorrah.”

De film speelt voornamelijk af in achterstallige buurten in het noorden van Napoli, in twee wijken genaamd Scampia en Secondigliano. Deze buurten zijn bezaaid met grimmige betonnen blokken, ooit bedoeld als goedkope hotels waar vakantiegangers kunnen genieten van het uitzicht, maar uiteindelijk sociale huurwoningen werden. Je ziet hier niet, zoals in The Godfather Trilogie, Scarface of Goodfellas reusachtige katholieke kerken, strakke beleefde mannen met dure pakken, sportauto’s en prachtige Italiaanse vrouwen. Matteo Garrone, de regisseur, beeldt op een bijna documenterende wijze een smerige bende van verslaafden, criminelen, dealers omringd door afval, beton, lijken en een fel stralende zon. Hij wil aan de kijker duidelijk maken dat God deze plaats al heeft verlaten.

Het verhaal van de Gomorrah wordt vanuit meerdere perspectieven afgebeeld. Don Ciro (Gianfelice Imparato) is een kleine timide man, die geld levert, van de leider van een maffiaclan naar families van clanleden die in de gevangenis zitten. De film beeldt zijn onzekerheid en angst in deze omstandigheden af. Telkens ontsnapt hij net per toeval aan de dood, niet wetend wanneer de volgende klap komt.

Totò (Salvatore Abruzzese) is een dertienjarige jongen die na een politieoverval, op straat vóór zijn flatje, een zak drugs en een pistool vindt. Totò brengt het terug naar de clan, waarmee hij zich aan deze organisatie verbinndt. Chinese syndicaatleden en een getalenteerde Italiaanse kledingfabrieksarbeider werken samen om illegaal nep haute couture mode massaal te produceren. Deze Chinese dwangarbeiders geven een exotische, ongeloofwaardige maar toch realistische draai aan het verhaal.

De twee afvalmanagers, die contracten afsluiten met bedrijven en het afval vervolgens dumpen in Italiaanse natuurgebieden of weilanden en twee tieners die vanuit armoede en motivatie door gangsterfilms gedwongen zijn om van andere clans drugs en wapens te stelen sluiten de vertegenwoordiging van de soorten slachtoffers in een corrupt en misdadig milieu prachtig af.

Volgens Roberto Saviano, is er in de georganiseerde misdaad geen enkele eindbaas, of zogenaamde ‘succesvolle gangster’. Iedereen leidt eronder en het enige wat de dienst uitmaakt is het ‘corrupte vergiftigde systeem’. Dit laat Matteo Garrone heel goed zien in de verfilming. De openingsscène bestaat uit volwassen mannen in een zonnestudio die elkaar neerknallen en een tevreden baas die vervolgens de studio uitloopt. Dit is het enige voorbeeld van iemand die blij is of een ‘maffiose overwinning’ ervaart in de hele film. De

achtergrondkleuren zijn hier schaduwen van donkerblauw, een plaats waar alleen maar koudbloedige moordenaars zich thuis voelen in een maffiasfeer.

De acteurs in de films zijn erg goed geselecteerd. De beroemde Toni Servillo, in Nederland waarschijnlijk bekender als hoofdrolspeler in La Grande Bellezza (2013), neemt een passende rol aan als afvalmanager. Gianfelice Imparato en Salvatore Cantalupo zijn nog twee grote Italiaanse namen die ook in deze film spelen. Er worden een paar ex-maffialeden die vastzitten gebruikt om kleine achtergrondrollen te vullen, zoals de politieoverval, waar Totò getuigen van was, wat de film nog realistischer en misschien wel gevaarlijker maakt. Er wordt vooral gebruik gemaakt van lokale acteurs en actrices uit de getroffen regio Dit is gedaan om de film nog emotioneler over te laten komen, omdat deze acteurs de pijn van georganiseerde misdaad ook herkennen en voelen. Er is in de film geen centrale hoofdrolspeler behalve het woord ‘corruptie’.

Hoewel alle karakters in de film op fictie zijn gebaseerd en er geen referenties zijn naar realistische personen of groepen, is deze film onder critici bekend als ‘de meest realistische maffiafilm of mob-movie ooit’. Matteo Garrone is erin geslaagd om een boek, dat al zo moeilijk was om te schrijven, uit te brengen in een film en het ook nog eens goed te doen. Het is daarom ook niet voor niets dat Gommorah de winnaar is van vijf European Film Awards en een Oscar heeft gewonnen voor De beste film in een buitenlandse taal.

Vrij artikel

Over de auteur

Thyl Krijthe

Hey, Ik ben Thyl en ik ben erg geïnteresseerd in jouw mening wanneer het om de kwaliteit van mijn artikelen gaat. Laat daarom, met alle liefde, een kritische reactie achter. Groetjes.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *