‘Rubber zonder reden’

‘Rubber zonder reden’

Een film over een seriemoordenaar of een clown, dat vonden mensen een eeuw geleden ondenkbaar. Mensen zouden zich destijds ook hebben afgevraagd wat in vredesnaam het nut is van een film waarin een Amerikaanse jongen bevriend raakt met een alien? De film Rubber van regisseur Quentin Dupieux, waarin de hoofdrolspeler een autoband is, die in de Californische woestijn op een moordpartij uitgaat, luiden de eerste woorden: ‘In the Stephen Spielberg movie E.T. Why is the alien brown? No reason’. Deze film is Dupieux zijn hulde aan het ‘No reason’ alles in de film gebeurt zonder enkele reden.

De film begint met de autoband, die ligt op een lege dump in de woestijn met niks er omheen. Plots wordt die wakker en zie je er beweging in komen. Hij komt ineens omhoog en begint te rollen, het lijkt erop alsof de band aanvoelt waar die heen wil zonder zicht te hebben. Voor vogels, ratten en slangen en voorwerpen, als bierflesjes of blikjes, die op zijn pad komen stopt hij, perst zichzelf samen en plots spat, of implodeert het beest of voorwerp uit elkaar. Dupieux zelf beweert dat de band psychokinetische krachten heeft die hem dit kunnen laten doen. Uiteindelijk komt hij op een autoweg terecht die leidt tot een afgelegen motel en daar begint hij ditzelfde te doen bij mensen.

Het lijkt een saaie film te worden. Een autoband die mensen dood maakt, dat is bijzonder, maar wat is daar nou leuk aan? Dan veranderd de scene ineens en zie je dat er midden in de woestijn op een heuvel, vlakbij het dorp, publiek staat te kijken die de gebeurtenis sinds de autoband is wakker geworden beschouwen als een soort theatervoorstelling. Met verrekijkers zitten ze te kijken hoe de autoband de omgeving terroriseert. Ook weer heel vaag en natuurlijk zonder reden. Uiteindelijk blijkt dat de lokale politie de voorstelling organiseert en vervolgens blijkt deze politie-eenheid alleen uit acteurs te bestaan, puur voor het amusement voor het publiek op die heuvel. Het slaat helemaal nergens op, maar het is en blijft spannend (zelfs na een derde keer kijken) omdat je jezelf constant blijft afvragen wat er nou precies gebeurt.

Dupieux zijn eerste idee was om een film te maken waarbij een simpele autoband de antiheld zou zijn. Tijdens productie realiseerde Dupieux dat er niks kwaadaardigs is aan een autoband dus voegde hij de psychokinetische kracht aan de band toe. De productie was erg goedkoop en het resulteerde, naast perfecte technische kwaliteit en effecten, tot nu toe nog geen financieel succes. Wel is het een geliefde film onder filmtechniek fanaten.

Ondanks het feit dat de film slecht beoordeeld werd door recensenten, is dit Dupieux ’s zijn meest succesvolle productie. Critici reageerden geschokt op de film zijn ‘No Reason Filosofie’ omdat het een onderliggende boodschap zou hebben dat film kijken zonde is van de tijd.

Tijdschrift artikel (kort)

Over de auteur

Thyl Krijthe

Hey, Ik ben Thyl en ik ben erg geïnteresseerd in jouw mening wanneer het om de kwaliteit van mijn artikelen gaat. Laat daarom, met alle liefde, een kritische reactie achter. Groetjes.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *