‘Bloed’ in het Arminius Rotterdam

‘Bloed’ in het Arminius Rotterdam

Alle culturele locaties zijn weer open. Onder voorwaarde dat verschillende maatregelen zoals 1,5 meter afstand in acht worden gehouden, kan zo ook het Arminius in Rotterdam, debatpodium en evenementenlocatie, weer open. 7 juli wordt hier een lezing over het boek ‘Bloed’ van en met Beatrijs Smulders gehouden.

 De avondzon staat laag en het zweet staat op me rug. We zijn nog net op tijd op de fiets komen aan scheuren bij het Arminius in Rotterdam, een prachtige kerk die dient als evenementenzaal en debatpodium. Over 5 minuten begint de lezing van het boek Bloed van verloskundige Beatrijs Smulders. Ik heb het boek nog niet gelezen.

Binnen is het ruim, hoog en donker met wat knusse lichtpuntjes. Het eerste dat opvalt is de enorm uitbundige orgel, waar een in vergelijking minuscuul tafeltje met twee stoeltjes voor is geplaatst. Op het tafeltje staat een klein karaf water met twee nog kleinere glaasjes om het in te schenken. Omdat alles zo klein lijkt duurt het even voordat de bar naast de ingang me opvalt. De meneer achter de bar draagt een ronde bril en vult drie genereuze glazen rode wijn. Dit is voor het eerst dat ik wijn drink in de kerk.

Rondom de tafel voor de orgel staan op een afstandje nog een paar tafels met elk twee stoelen. Normaal gesproken staat het vol met rijen aan stoelen, maar nu er afstand gehouden moet worden is het eigenlijk veel gezelliger. ‘Alle locaties mogen 100% van de capaciteit op 1,5 meter afstand gebruiken.’ Laat de Rijksoverheid weten. Vanavond lijkt het niet alsof de volle capaciteit gebruikt wordt, en dus is het aanhouden van 1,5 meter afstand geen probleem. Achter de tafeltjes staan de kerkbanken, gemaakt van hetzelfde hout waarvan alles binnen gemaakt lijkt. Op het tweede bankje links neem ik plaats en de 3 volle glazen wijn, allemaal netjes naast hun consument, ook.

Nu kan ik echt goed naar de orgel kijken, ik zit er kaarsrecht tegenover. Mijn ogen volgen de orgel naar boven, naar wat lijkt een oneindig hoog plafond. Links bovenin, op een onbereikbare plek zit een rond raam van paars en blauw glas in lood. Wanneer ik bijna mijn nek breek hoor ik iets over ‘piemels’ en ‘vagina’s’, en brengt Beatrijs mijn aandacht terug naar de lezing. Het contrast tussen de inhoud van het boek en de locatie van de lezing, maakt het evenement tot een verassend werkend geheel.

Omdat het publiek redelijk van elkaar vandaan zit, is de ruimte in volle glorie te bewonderen. Ook kan je voor de verandering zien waar je loopt, en hoef je niet te struikelen over de bedrading van de camera’s. ‘De verkeersstromen van het publiek moeten goed gescheiden blijven. Ook in de sanitaire voorzieningen.’ Meldt de Rijksoverheid. Via pijltjes weet ik mijn weg netjes te vinden. De sanitaire voorzingen van het Arminius is al een evenement an sich. Een stenen trap leidt je naar beneden, waar de rechtermuur bestaat uit twee dofgroene standbeelden die als zuilen dienen.

Ook zonder het boek te hebben gelezen kan een lezing een interessant evenement zijn, misschien zelfs interessanter, omdat het dient als een heel grondige inleiding van een boek. Al helemaal na de langdurige sluiting van veel culturele instellingen is het een waar genoegen om weer in het Arminius te zitten en simpelweg te luisteren naar de stemmen en het gegalm van de voetstappen in de hoge, akoestische kerk en de nagesprekken van de lezing op het toilet.

Vanaf 9 juli kan de informatie over het openen van culturele locaties na de persconferentie mogelijk veranderen.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *