Oud worden met behulp van mantelzorg

Oud worden met behulp van mantelzorg

Piet en zijn moeder Meta wonen in een mooi en rustig stukje van Rotterdam. Piet heeft een technische opleiding gedaan en heeft gewerkt voor Imtech. Al een aantal jaar geleden hield het bedrijf op te bestaan. Momenteel ondersteunt hij zijn moeder thuis, omdat zij ‘een dagje ouder wordt’. Ze doen het samen rustig aan en ze kunnen het heel goed met elkaar vinden. Meta is inmiddels 82 jaar. Ze geeft aan ‘Piet helpt mij, maar ik help Piet, dat is wederzijds en zo help je elkaar. En we hebben nog nooit ruzie gehad, dat is ook knap!’.

Visie op gezondheidszorg

Piet maakt zich zorgen over de verdeling van de financiële middelen. Zo geeft hij aan dat je tijdens de coronacrisis veel vakbekwame, hardwerkende mensen ziet op de IC’s. Maar op het moment dat zij de zorgbonus mogen ontvangen, dan is het geld niet beschikbaar. Wel worden er dan miljoenen uitgetrokken om de ongeveer 70.000 kinderen van de toeslagenaffaire financieel tegemoet te komen. ‘Dan gaat het om miljoenen euro’s, terwijl de zorgbonus voor het zorgpersoneel te duur is. En dat komt omdat de belastingdienst zijn werk niet goed gedaan heeft, dat is toch verschrikkelijk’. Met een applaus schiet het zorgpersoneel dan niet zoveel op. Ook in de Jeugdzorg zijn dergelijke bewegingen te zien, waarbij het duidelijk wordt dat een deel van de zorg een verdienmodel is. En dat het dus niet gaat om het daadwerkelijk helpen van de mensen. ‘Een aantal hardwerkende mensen zien het dan niet meer zitten’, geeft Piet aan. Meta vult aan dat het lijkt alsof de overheid soms geen flauw idee heeft van hoe het in de praktijk eraan toegaat ‘Als je met toewijding werkt en je wordt door de overheid ondergewaardeerd en in de steek gelaten, dan heb je toch geen zin meer’. Samenvattend geeft Piet aan ‘de zorg is een voorbeeld van onderbetaald worden, te veel uren draaien met te weinig mensen’. ‘Alle respect voor al die mensen die zo hun best doen en van hogerhand worden afgeknepen!’ En uitholling zie je ook bij de politie, onderwijs en defensie. En het zijn allemaal essentiële overheidsdiensten. Met name in het onderwijs zie je dat het kennisniveau tekort kan schieten. ‘Bijvoorbeeld de PABO-student die kindertjes moet leren rekenen, maar zelf nog niet goed kan rekenen.. dat geloof je toch niet’. En dat is maar één van de vele voorbeelden.

Mantelzorg

Piet mag gezien worden als mantelzorger van zijn moeder. Al voelt het voor Piet en Meta niet zo. Als je slechter wordt, heb je vaak medische hulp nodig. Piet laat doorschemeren dat hij niet altijd vertrouwen heeft in zorg van buitenaf ‘dan moet je uitleggen hoe ze hun werk moeten doen, dat kan toch niet’. Meta geeft aan dat zij dan soms moet uitleggen hoe het moet. In de zorg krijgt men soms de indruk dat er onderscheid is in het verzorgend personeel, er is ook ‘een tweederangs zuster’ en dat heeft puur met geld te maken. Piet maakt zich daar zorgen over, want dat gaat ten koste van de gezondheidszorg.

Langer thuis wonen

Piet vertelt ‘De bejaardentehuizen die moesten dicht zodat de mensen langer thuis gaan wonen. En dat wil iedereen graag. Maar als thuis wonen geen optie is, dan is er geen plek meer’. Meta kan zich vooral voorstellen hoe erg het is wanneer het thuis niet meer lukt en dat je steeds meer moet gaan inleveren en zorg moet gaan inschakelen ‘dat is een verschrikkelijk verhaaltje’. En zeker wanneer je nog wel aardig uit de voeten kan en je moet op een kamertje gaan zitten, omdat alleen thuis nét te veel gevraagd is. ‘Het ergste is als je je huisje uit moet, waar je altijd woonde en waar je dan afscheid van moet nemen’. Piet vertelt een verhaal over zijn tante die in Zierikzee in een verzorgingstehuis is gekomen. Zij had het wel erg naar haar zin tussen leeftijdsgenoten en in haar eigen Zeeuwse omgeving ‘ze kwam op een plek waar ze kon aarden’. Maar in de grote stad is het vaak toch anders. De vraag is vooral ‘voel je je thuis?’ En heeft het verzorgend personeel wel tijd voor je ‘als je naar de wc moet en je moet een halve dag wachten, dat is een drama hoor’. Meta vult aan ‘dan kom je zo armoedig terecht en dat is erg op je ouwe dag’. Piet begrijpt prima dat de mensen met hart en toewijding werken, maar er is gewoon te weinig personeel door bezuinigingen van de afgelopen jaren. Een ander punt is dat de mensen die in het verzorgingstehuis wonen ook niet altijd aardig tegen elkaar zijn. Kortom het ligt er maar aan waar je terecht komt, bij wie en met welk personeel. En om die combinatie goed te krijgen, moet je geluk hebben. ‘Niks is zo goed als op je eigen stekje’ vindt Meta. Je moet je gaan gedragen naar de wensen van zo’n tehuis en dat zijn verschrikkelijke overgangen van zelfstandigheid naar een verzorgingstehuis. ‘Want ook het eten is vaak anders dan thuis’ weet Piet uit de ervaring van zijn tante, want die klaagt bijvoorbeeld over het eten. ‘Je moet zoveel stapjes terug doen op je ouwe dag, terwijl je het dan juist een beetje gezelliger moet krijgen’ vindt Meta. En de ene persoon kan nou eenmaal beter schakelen dan de andere persoon. Het is logisch dat mensen dan het liefst zo lang mogelijk thuisblijven. Maar daarmee zijn ouderen dan wel afhankelijk van hun omgeving. En soms wordt het te arbeidsintensief. En Piet probeert het dus zo lang mogelijk vol te houden om voor zijn moeder te zorgen. Elke dag lopen ze een rondje, ze gaan af en toe een weekje naar Zeeland op vakantie. En dat gaat goed want ze zorgen goed voor elkaar. ‘Dus dat is een rijkdom!’ geeft Meta aan.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *