Manon van den Bos kreeg op haar 21e borstimplantaten, werd daar ernstig ziek van en heeft ze er na anderhalf jaar weer uit laten halen. Ze deelt het proces op Tiktok en deze video’s werden meer dan een miljoen keer bekeken. ‘’Het is goed dat ik het heb gedeeld.’’
Breast Implant Ilness? Nooit van gehoord. Tot Manon van den Bos (23) een documentaire hierover voorbij zag komen. Haar klachten beïnvloedden op dat moment haar hele leven. Bij de huisarts, psycholoog en hartkliniek werd er geen oorzaak voor de klachten gevonden. Ze bekeek de documentaire en deed onderzoek naar ziekte door borstimplantaten. ‘’Het kon niets anders meer zijn’’.
Breast Implant Illness is een ziekte die vrouwen met borstimplantaten kunnen krijgen. Veel plastisch chirurgen wijzen erop dat er geen wetenschappelijk bewijs is dat borstimplantaten daadwerkelijk vrouwen ziek maakt. Onderzoekers hebben al wel aangetoond dat borstimplantaten kunnen zweten, waarbij siliconendeeltjes van het implantaat door het lichaam migreren. Daarnaast zijn er steeds meer onderzoeken en publicaties die aangeven dat vrouwen ziek kunnen worden van deze migrerende deeltjes. Het lichaam vecht tegen de siliconen. Hoewel de meningen verdeeld zijn over Breast Implant Illness, zijn er veel vrouwen die de implantaten eruit willen hebben.
Nu zit ze tegenover me, drie weken na de operatie waarbij haar implantaten eruit werden gehaald. Spijt van de borstvergroting heeft ze niet, zegt ze. Met haar verhaal kan ze nu andere vrouwen helpen. Zo open over haar borstimplantaten is ze niet altijd geweest. Vanaf haar 16e dacht ze al aan een borstvergroting. ‘’Ik was veel afgevallen waardoor ik geen borsten meer had en was daardoor onzeker over mezelf,’’ zegt ze. Van haar ouders moest ze tot haar 21e wachten. Op haar ouders, haar vriend en een paar vriendinnen na wist niemand van de borstvergroting. ‘’Ik schaamde me ervoor. Ik was bang voor reacties van andere mensen.’’ Zelfs na de operatie loog ze over de borstvergroting als anderen er naar vroegen. ‘’Ja ik ben aangekomen zei ik dan.’’
Dagelijks leven lijdt eronder
Het genieten van haar nieuwe borsten was van korte duur. Vier maanden na de operatie kwamen de eerste klachten. Ineens kon ze geen gluten of lactose meer verdragen. Nooit eerder heeft ze problemen gehad met eten. ‘’Ik at soms zelfs twee bakken kwark op een dag’’. Volgens haar huisarts heeft ze last van Prikkelbare Darm Syndroom. Manon gaf aan ook niet lekker in haar vel te zitten, dus kreeg ze een verwijzing naar een psycholoog. Vanaf dat moment groeit het lijstje met klachten alleen maar. Gewichtstoename, laag libido, reumatische pijn, depressieve gevoelens, stress, wondjes die niet helen, vermoeidheid en niet goed kunnen ademhalen. Ze wijst vlak boven haar borst. ‘’Mijn ademhaling zat heel hoog. Ik kon niet verder ademhalen dan waar mijn protheses zaten.’’ Daarnaast kreeg ze last van hartkloppingen en angstaanvallen. ‘’De angstaanvallen begonnen afgelopen zomer. Dit was in de periode dat mijn vader gediagnostiseerd werd met ALS. Ik kreeg te horen dat mijn vader dood zou gaan.’’ De ademhalingsoefeningen als onderdeel van de therapie die ze hierna doet, helpen niet bij de angstaanvallen. ‘’Ik vind het heel erg dat mijn vader dood gaat, maar dacht niet dat die angstaanvallen daar continu vandaan kwamen. Ik durfde zelfs geen boodschappen meer te doen omdat ik bang was dat ik er bij neer zou vallen.’’ Haar hele dagelijkse leven lijdt eronder. Op haar werk had ze last van angstaanvallen, afspraken met haar vriendinnen zei ze op het laatste moment af en ze loopt studievertraging op.
Ze doet onderzoek naar haar klachten en komt zelf tot de conclusie. ‘’Ik heb Breast Implant Illness.’’ Haar huisarts was niet bekend met de ziekte, maar nam haar wel serieus. ‘’Ze is een hele lieve vrouw die ervoor open stond om mijn gevonden wetenschappelijke onderzoeken te lezen.’’ Na een verwijzing van de huisarts komt ze bij een plastisch chirurg in het ziekenhuis terecht. Die gaf aan dat alles er goed uit ziet. ‘’Ik zei dat alles er wel goed uit kan zien, maar ik word er wel ziek van.’’ De chirurg verwijst haar door naar een internist, die op de siliconentoxiciteitafdeling in Amsterdam werkt. De wachttijd voordat ze haar borstimplantaten daar kon laten verwijderen was vier maanden. ‘’Ik heb gebeld en aangegeven dat er bij mij al veel onderzoeken zijn gedaan. Dit staat allemaal al in mijn dossier. Het proces kan bij mij heel snel gaan.’’ En dat hielp, want er was een plekje vrijgekomen en binnen een week kon ze al terecht voor de verwijdering van haar implantaten.
Nu al verschil
Al een uur na de operatie merkt ze verschil. Heel gek, zegt ze. ‘’Die dingen zijn eruit en ik kan weer ademhalen.’’ Nu, na drie weken, zijn haar wallen weg, heeft ze geen zenuwachtig gevoel meer en helen haar wondjes weer. Het kan lang duren voordat het lichaam weer volledig hersteld is. Of ze daadwerkelijk Breast Implant Illnes had, is niet met zekerheid aan te tonen. ‘’Er is een mogelijkheid om haarzakjes op te sturen die ze onderzoeken op siliconendeeltjes. Hier zit een commercieel bedrijf achter, dus ik heb er mijn vraagtekens bij.’’
Steun
Veel personen uit haar omgeving wisten niet dat ze borstimplantaten heeft gehad en er zo ziek van is geworden. Het kost haar te veel energie om erover te praten omdat het zo emotioneel beladen is. Haar vriend heeft haar altijd gesteund. ‘’Wanneer ik een half uur op de bank lag te trillen, hield hij mijn hand vast.’’ Haar ouders waren wat meer op de achtergrond vanwege de ziekte van haar vader. ‘’Mijn moeder gaf aan dat ze me wilde steunen en helpen, maar tot op een bepaalde hoogte. Ze maakte zich heel erg zorgen. Ik vind het heel sterk van haar dat ze dit heeft aangegeven.’’
Haar implantaten zijn geen geheim meer, iedereen mag haar verhaal weten. Waarom nu dan wel? Ze is niet meer zo onzeker als eerst. ‘’Ik ben de afgelopen twee jaar heel erg gegroeid. Als je vader dan ook nog ziek wordt, dan weet je dat er belangrijkere dingen zijn dan je uiterlijk. Je gezondheid is gewoon het belangrijkste. Zolang ik me goed voel, ben ik zelfverzekerder.’’ Haar verhaal delen op Tiktok lucht op. Het ligt niet alleen meer bij haar, maar in de wijde wereld. Het liefst, zegt ze, zou ze haar verhaal met zoveel mogelijk vrouwen delen. ‘’Ik hoop dat ik anderen kan helpen, ook de meiden die al implantaten hebben. Je moet als vrouw je klachten niet negeren. Ook al verschillen die per vrouw, het zou zomaar Breast Implant Illness kunnen zijn.’’