Luca Guadagnino’s film Bones and All uit 2022, had niet hetzelfde bioscoop succes als zijn meest recente hit Challengers en zijn eerdere cultklassieker Call Me by Your Name. Bones and All leed zelfs verlies, het kostte zo’n 20 miljoen dollar om te maken, en leverde maar 15 miljoen aan kaartverkoop op, terwijl Challengers maar liefst 96 miljoen opleverde in 2024. Toch is de film minstens net zo goed als zijn andere hits. Bones and All werd geprezen door critici voor de feilloze mix van romantiek en horror. Daarnaast viel het in de prijzen op het Venice Film Festival in 2022, waar het de Marcello Mastroianni Award voor beste hoofdrol won (Taylor Russell) en de Golden Lion voor beste regisseur (Luca Guadagnino).
De film volgt Maren (Taylor Russell) en Lee (Timothée Chalamet). Maren woont haar hele leven alleen met haar vader. Op haar 18de verjaardag laat haar vader haar alleen achter na een gewelddadig incident met een vriendin. We komen er vrij snel achter dat Maren zich gedwongen voelt mensen op te eten, iets waar ze al van jongs af aan mee kampt. De film benadert kannibalisme op dezelfde manier als veel films vampiers benaderen: als een drang waar je niets aan kunt doen en waar je geen controle over hebt. Nadat haar vader haar verlaat, besluit Maren op zoek te gaan naar haar moeder die ze nooit heeft gekend. Tijdens haar reis naar Minnesota ontmoet ze andere ‘eaters’ die hetzelfde probleem hebben als zij, zo ook Lee. Zij en Lee krijgen al snel een relatie en reizen samen verder. Ze vinden troost in het feit dat ze eindelijk iemand hebben ontmoet die hen daadwerkelijk begrijpt. Lee is een terughoudend personage, en wil niet graag dingen over zichzelf met Maren delen.
De film speelt zich af in 1980 in het midwesten van de Verenigde Staten en is gebaseerd op een boek met gelijknamige titel van schrijfster Camille DeAngelis. Het verhaal is opgedeeld in verschillende Staten waar het stel langs reist op hun roadtrip. De reis begint in Virginia en Maryland en gaat vervolgens langs Pennsylvania, Ohio, Indiana, Kentucky, Missouri, Iowa, Minnesota en Nebraska en eindigt uiteindelijk in Michigan.
Bones and All heeft een klassieke sfeer die bereikt wordt door de personages die vintage kleding dragen, en door het camerawerk. De film gebruikt namelijk 35mm-film en vintage lenzen uit de jaren 70 en 80, in plaats van digitale filters over moderne cameralenzen. Guadagnino streefde naar een schilderachtige, nostalgische en natuurlijke esthetiek die past bij de setting van een roadtrip-romance in de jaren 80. Hij slaat hiermee de spijker op zijn kop. De shots van het midwesten zijn zo mooi dat zo van een ansichtkaart zouden kunnen komen. De film opent dan ook met montage van prachtige schilderijen van landschappen die in Marren’s school hangen. Soortgelijke shots van de landschappen zijn door de rest van het verhaal heen verweven tijdens Marren en Lee’s roadtrip.
De film is onder andere zo meeslepend door het sterke acteerwerk, van zowel de hoofdrollen als de bijrollen. Taylor Russell springt er het meest uit en speelt de rol van een onzekere 18-jarige uitstekend. Ook Mark Rylance maakt veel indruk als Sully: zijn karakter is doodenge, en blijft je als kijker nog lang bij. Timothée Chalamet heeft zijn grote doorbraak te danken aan Guidaginino’s Call me by your name uit 2017. Taylor Russell had haar doorbraak 2 jaar later, in de door critici geprezen dramafilm Waves.
Marren is erg zachtaardig en empatisch en draagt schattige bloemetjesjurken. Ook ziet ze er lief en onschuldig uit, haar grote bruine ogen laten haar lijken alsof ze zich van geen kwaad bewust is, net een hertje. Ze heeft diepe schuldgevoelens over haar kannibalisme en schaamt zich enorm. Ze is erg verlegen, omdat ze zo ver van de rest van de samenleving geïsoleerd is door haar kannibalisme. Ze moet dan ook in haar jeugd vaak verhuizen om niet ontdekt te worden.Marren is een echte buitenstaander, ze is ongelooflijk eenzaam. Ze verlangt er wanhopig naar om in contact te komen met anderen, maar worstelt hiermee. De mensen die ze opeet zijn namelijk bijna altijd de mensen die emotioneel het dichtsbij haar staan, zoals de vriendin uit haar klas en haar babysitter. Marren is een erg passief persoon, haar kannibalisme is iets dat haar overkomt in plaats van een bewuste keuze, ze heeft er dan ook vaak geen herinnering aan. Dit staat haaks op het stereotype beeld van kannibalisme in horrorfilms: van die vieze, enge, oude mannen, die psychopaten zijn, zoals in horrorklassieker Silence of the Lambs.
maar je hebt hier nog niet echt een punt
Met een speelduur van 2 uur en 17 minuten is de film behoorlijk lang, net als Guidaginino’s andere projecten. Ook is hij best wel traag, er zijn regelmatig lange shots waarbij de camera weinig beweegt, en veel filler shots van de omgeving. Desalniettemin blijft het een spannende en meeslepende film. Er komen telkens weer nieuwe onverwachte gebeurtenissen die je geïnteresseerd houden in het verhaal. Als er iets schokkends gebeurt wisselt het beeld naar een documentaire-achtige filmstijl, waarbij de camera veel heen en weer schudt terwijl je de personages volgt, wat je als kijker alert houdt. Deze contrasterende filmstijlen maken de film uniek en verweven de twee genres van horror en romantiek vlekkeloos. Het is dan wel een horrorfilm, maar niet op de gebruikelijke fact-paced jumpscare manier. Er zitten veel smerige scènes en bloed in, maar dit is niet wat de film zo eng maakt. Het is de onaangename sfeer en spanningsopbouw die je bijblijven. Voor de gemiddelde filmkijker zit het op het randje. Toen ik aan een vriendin vroeg of ze Bones and All al had gezien, zei ze dat ze na 30 minuten de filmzaal was uitgelopen omdat ze er misselijk van werd. De onheilspellende soundtrack van Bones and All is erg samenhangend en voegt veel toe aan de sfeer in de film, net zoals bij Guadagnino’s andere projecten. Het lied ‘Good and Destroyed’ dat afspeelt wanneer Maren in de bus naar Minnesota zit heeft bijvoorbeeld een sinistere klok om aan te tonen dat de tijd doortikt en er iets op de loer ligt.
