De wachtruimte van het ziekenhuis is kil en onwennig. Iedereen anders in de wachtruimte zit met de rits van hun kleding te friemelen, met hun vingers te trommelen of onvrijwillig met hun benen te trillen. Patricia wacht geduldig samen met haar man Willem. Als haar naam wordt geroepen komt een serieuze mannelijke arts haar ophalen. Met zijn drie\u00ebn wandelen ze vluchtig de polikliniek door. Eenmaal in zijn kantoor valt de arts meteen met de deur in huis: Patricia heeft borstkanker. De eerste emotie die door haar heen gaat is opluchting. De arts fronst en schuift onwennig een doos tissues naar haar toe, alsof hij haar reactie niet verwachtte en ze toch echt elk moment in tranen zou uitbarsten.<\/p>\n\n\n\n
Maar Patricia had al langer het vermoeden dat ze uiteindelijk borstkanker zou krijgen, haar moeder was er jaren geleden aan overleden en Patricia liep sindsdien rond met de angst dat ze er ook genetische aanleg voor had. Daarnaast had ze al lange tijd verschillende heftige fysieke klachten: migraine, flauwvallen, en slapeloosheid waren allemaal onderdeel van haar dagelijks leven geworden. Haar migraine was zo heftig dat ze soms de hele dag niets anders kon doen dan slapen. Maar de huisarts kon geen verklaring vinden voor haar mysterieuze klachten. Hij had haar zelfs een keer naar de psycholoog gestuurd omdat ze dachten dat haar problemen wellicht toch meer mentaal dan fysiek waren. Als ze in 2012 op haar 46e voor de zoveelste keer naar de huisarts gaat voor haar klachten, wordt ze <\/p>\n\n\n\n
met een spoedverwijzing naar het ziekenhuis gestuurd voor verder onderzoek door middel van een mammografie. \u2018Toen wist ik eigenlijk al genoeg,\u2019 zegt ze. \u2018Daarom nam ik mijn man mee.\u2019 Enkele dagen na haar scan wordt ze op gesprek geroepen bij het ziekenhuis. <\/p>\n\n\n\n
Na haar diagnose volgt een gestructureerd behandelplan. Borstkanker is de meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen in Nederland, jaarlijks krijgen zo\u2019n 18.000 vrouwen hiermee te maken. Het voordeel hiervan is dat er erg veel onderzoek naar is. De enorme hoeveelheid data en studies hebben geleid tot een hogere overlevingskans en minder ingrijpende behandelingen. Ongeveer 80% van de vrouwen met borstkanker leeft 10 jaar na de diagnose nog, dit is een stijging van 40% in vergelijking met 1961-1971 toen de overlevingskans maar 40% was. Patricia\u2019s borstkanker wordt curatief behandeld en ze krijgt intensieve chemotherapie. <\/p>\n\n\n\n
De chemo valt ongelooflijk zwaar. De eerste dagen erna zijn het ergst en gaan gepaard met constante misselijkheid en extreme vermoeidheid. Ze kan soms maar een uur per dag uit bed komen. Ze gebruikt deze kostbare tijd door met de auto te rijden naar een natuurgebied in Kortenhoef en hier te wandelen met haar man en hond. Patricia geniet enorm van de natuur. \u2018Het is niet zo dat mijn zorgen verdwijnen als ik wandel, maar ik geniet wel van de clich\u00e9s, de zon op mijn huid en de wind door mijn haren. Dat ik iets fysieks aan het doen ben, leidt me toch een beetje af,\u2019 vertelt ze. Ook na de chemo haalt ze nog veel voldoening uit wandelen, ze loopt sindsdien elke dag, met haar man, met vriendinnen of met andere lotgenoten. Ze hecht veel waarde aan het behoud van deze dagelijkse routine: wandelen zorgt voor een mooie afsluiting of begin van de dag. Omdat dit tijdens haar chemo niet vaak kon, geniet ze er nu nog meer van. Daarnaast merkt ze op dat mensen betere gesprekken voeren als ze wandelen. Mensen durven sneller dingen over zichzelf te delen die ze normaal misschien niet zouden zeggen, omdat ze tegelijkertijd ergens anders mee bezig zijn. Daarnaast maakt het vooruitkijken in plaats van elkaar aankijken het gesprek minder confronterend. Hetzelfde geldt voor autorijden, als ze met haar dochters in de auto zit, vertellen die haar toch dingen die ze normaal misschien minder snel zouden zeggen.<\/p>\n\n\n\n
Jaren later in 2018, wanneer ze denkt dat ze hersteld is, gaat het opnieuw mis. Patricia krijgt uit het nieuws een herseninfarct en wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht, ze blijkt beenmergkanker te hebben. In 2024 wordt ze ook nog eens met leukemie gediagnosticeerd. Toen was er veel meer onzekerheid, vertelt ze, ‘Bij borstkanker wist iedereen gelijk wat ze moesten doen, en was er een standaard uitgebreid behandelplan, bij leukemie is dat niet zo. De volgende stap bij leukemie verschilt enorm per pati\u00ebnt en er is veel minder onderzoek naar, dus het ziekteproces is veel onzekerder.’ Ze zit weer tegenover een arts, weer in een ziekenhuisruimte. Alleen dit keer is er geen opluchting. De leukemie is niet te genezen, Patricia is ongeneeslijk ziek. <\/p>\n\n\n\n
Maar Patricia laat het er niet bij zitten. In 2024 sluit ze zich aan bij Viore, een inloophuis voor mensen die leven met kanker. Patricia is hier gespreksleider bij een supportgroep voor vrouwen met borstkanker. Ze was daarvoor al actief bij Viore en is door de organisatie gevraagd om deze rol op zich te nemen. Dit doet samen met een psycholoog die geen kanker heeft. Patricia vindt het handig dat zij ook bij deze gesprekken is: \u2018Het is heel fijn dat er iemand bij is die even kan overnemen of kan inspringen als ik even geen zin heb om te praten.\u2019 De groep van zeven vrouwen komt eens per maand samen. Meestal neemt Patricia wat lekkers mee voor de groep, gebakken door haar dochter die de bakkersopleiding volgt. De leeftijd binnen de groep ligt tussen de 26 en 70 jaar, maar hier storen ze zich niet aan, ze zitten tenslotte allemaal in dezelfde situatie. \u2018Iedereen kan hier van alles delen, vooral wat ze minder makkelijk met hun vrienden of familie kunnen delen. Het is heel fijn dat er een groep mensen is die hetzelfde meemaakt en je oprecht begrijpt. De meeste mensen huilen tijdens hun eerste bijeenkomst, maar er wordt natuurlijk ook veel gelachen.\u2019 vertelt Patricia. Ze hoopt dat het voor deze vrouwen een plek is om hun hart te luchten. <\/p>\n\n\n\n
Ook is Patricia begonnen als vrijwilliger bij een hospice in Hilversum. Ze is hiermee gestart omdat ze graag meer wilde weten over de laatste fase van het leven van mensen. Het hospice heeft een prachtige omgeving met een tuin vol natuur waar de bewoners tot rust kunnen komen. Ze heeft zelf het hospice aangeschreven en was eigenlijk heel verbaasd dat ze zo snel akkoord gingen, ze mocht na enkele training direct beginnen. Veel van haar vrienden raadden het haar aanvankelijk af, \u2018Zou je dat nou wel doen?\u2019 vroegen ze, uit angst dat het werk te confronterend of beangstigend voor haar zou zijn. Maar Patricia staat volledig achter haar keuze en is dankbaar voor de ervaringen die ze daar heeft opgedaan. Veel mensen die er overlijden, hebben dankzij hevige pijnstillers eindelijk geen pijn meer en kunnen in vrede sterven. Dit geeft haar rust; ze ziet hoe fijn het is dat iemand zijn laatste weken zonder pijn in een mooie omgeving kan doorbrengen. <\/p>\n\n\n\n
Haar ervaringen in het hospice en het boek \u2018voluit leven\u2019, <\/em>een boek over mindfulness hebben haar gemotiveerd om bewuster te gaan leven. Die bewustheid merkt ze ook in alledaagse gesprekken. Wanneer vriendinnen klagen dat ze al oud worden en zestig zijn, denkt Patricia juist: wees blij dat je \u00fcberhaupt zo oud bent geworden. Voor haar is ouder worden geen last, maar iets om dankbaar voor te zijn. <\/p>\n\n\n\n Ondanks dat Patricia ongeneeslijk ziek is, is ze niet uitbehandeld. Ze neemt dagelijks chemotabletten en bloedverdunners. Als haar ziekte verandert in acute leukemie kan ze een stamceltransplantatie krijgen, en kan ze zelf weer genezen. Ze is bovendien erg opgelucht dat haar dochters geen genetische aanleg voor borstkanker van haar hebben, omdat ze geadopteerd zijn. Haar familiegeschiedenis van kanker zal zich niet bij hen herhalen. Ze leefde zelf jaren met de angst om borstkanker te krijgen, haar dochters hoeven zich hierover geen zorgen te maken. <\/p>\n\n\n\n Bronnen<\/strong><\/p>\n\n\n\n 80% https:\/\/www.maastro.nl\/nieuws\/acht-van-de-tien-vrouwen-overleven-nu-borstkanker<\/a><\/p>\n\n\n\n 18.00 vrouwen in nl https:\/\/www.borstkanker.nl\/medische-informatie\/wat-borstkanker\/cijfers-over-borstkanker<\/a><\/p>\n\n\n\n vergelijking 1970 <\/p>\n\n\n\n