25 jaar na het ongeluk: ‘Ik ben heel erg blij dat dit mij overkomen is, omdat ik zoveel meer uit het leven haal’

25 jaar na het ongeluk: ‘Ik ben heel erg blij dat dit mij overkomen is, omdat ik zoveel meer uit het leven haal’

Foto: Team Charged For Life

Sebastiaan van Nieuwenhuizen (44) was nog maar achttien jaar oud, toen een ongeluk zijn leven in één klap radicaal veranderde. De militair kwam in aanraking met elektriciteitskabels van een trein en werd geëlektrocuteerd. ‘Het was een enorme zoektocht naar hoe ik mijn leven opnieuw vorm ging geven.’

‘Het was 1997 en eigenlijk de eerste grote oefening die ik draaide, ik was net een jaar in dienst. We gingen naar Polen, goed voorbereid, met de complete dertiende gemechaniseerde brigade. Dat was een heel groot battalion. Dat was een enorm mooie ervaring en ook een stukje trainen voor Joegoslavië want kort daarna zou mijn onderdeel daar naartoe gaan. Alleen hield het voor mij dus op, dat gebeurde tijdens de terugverplaatsing. De leopard tanks, waar ik chauffeur van was, werden per trein vervoerd. Vlak bij Berlijn werden wij op een rangeerterrein gezet, daar mochten wij de wagon waarin wij sliepen even verlaten. Ik moest iets uit de toren van mijn rupsvoertuig pakken, dus ik ben op mijn tank geklommen. Toen kwam ik in aanraking met het energieveld van de elektriciteitskabels boven de rails en werd ik geëlektrocuteerd. Ik ben vervolgens behoorlijk hard op de toren terechtgekomen, dat is een blok staal. Hierdoor was ook mijn kaak op meerdere plaatsen gebroken, de meeste tanden en kiezen waren eruit. Mijn collega’s dachten ondertussen ook ‘waar blijft hij toch?’ Ze zijn toen naar achteren gelopen en hebben mij, met gevaar voor eigen leven, daarvan af gehaald. Daarna werd ik naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht. Daar ben ik stabiel gelegd zodat ik per helikopter en vliegtuig naar Beverwijk gebracht kon worden. Dat alles is in acht, negen uur gebeurd. 

Ik heb toen drie maanden in het brandwondencentrum gelegen in Beverwijk, mijn situatie was toen levensbedreigend. Mijn situatie was ook erg uniek, omdat men dit normaal gesproken niet overleeft. Er werd daarom veel met Amerika gecommuniceerd, want daar schijnt het vaker voor te komen, dat mensen met spanningskabels in aanraking komen. De eerste weken na mijn ongeval kon ik alles nog goed bewegen, maar toen kreeg ik neurologische een totale uitval. Zelfs dat ik op een bepaald moment niet meer zelfstandig kon ademhalen. Dat was uitzichtloos. Ik kon niet communiceren, omdat mijn kaak was gebroken. In die periode werd ook mijn onderbeen geamputeerd, in deze tijd ging het heel slecht met mij, ik woog op het laatst nog maar 47 kilo. En je hoofd maakt overuren, ik kon wel alles zien en horen, maar je kunt niks doen. Deze drie maanden waren heel zwaar, zeker ook voor mijn ouders en broer. Vaak was ik door operaties er niet helemaal bij, maar mijn omgeving heeft het natuurlijk echt volledig mee kunnen maken. 

Toen ik voor het eerst weer wakker werd, zat ik nog in volledige ontkenning. Ik dacht ‘over een paar weken ga ik gewoon weer naar mijn werk’. Wat aangeeft dat je totaal niet weet wat er gebeurd is. Dan komen er ook steeds meer verhalen, het voelde vreemd toen andere mij gingen vertellen wat er gebeurd was. En uiteindelijk besef je wat er gebeurd is. Al die verhalen zijn voor mij heel belangrijk geweest om alles te verwerken. Ik wilde alles, tot in de details, weten. 

Opgegeven moment kwamen er wat functies van mijn bovenlichaam terug, al was het minimaal, het bood vooruitzicht op revalidatie. Als dat niet was gebeurd, was ik waarschijnlijk in een verpleeghuis beland. Ik ben toen naar het revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht gegaan, hier heb ik dertien maanden intern gezeten. In die fase kwam er steeds meer motoriek terug, met als grote verrassing dat ik mijn benen weer een beetje kon bewegen. Je kan je wel voorstellen dat dat ongelooflijk veel hoop geeft. Na dertien maanden mocht ik naar huis en ben ik nog twaalf maanden in dagbehandeling op het militaire revalidatiecentrum geweest. 

Ik mis een heel stuk van mijn jeugd, ik was 19 jaar oud toen ik klaar was met revalideren. Ik denk dat ik daarom ook nu zoveel jonge vrienden heb. Ik kon niet uitgaan en gek doen, ik moest me volledig focussen op hoe ik terug ging komen in de maatschappij. Na mijn revalidatie, had ik wel nog hersteloperaties. Mijn halve hoofdhuid was weg, je keek op het bot. Ze hebben toen silicone ballonnen onder mijn gezonde hoofdhuid geplaatst, om zo de huid te rekken. Ik leek echt op Mickey Mouse. Na drie maanden konden die ballonnen eruit en werd de huid over het litteken heen getrokken. Dat hebben ze bij mij drie keer moeten doen, dus kun je nagaan hoeveel huid ze nodig hadden. Mijn geluk was misschien wel dat ik nog zo jong was, dat ik wat makkelijker met de veranderingen om kon gaan. Maar het bleef voor mij wel een enorme zoektocht naar hoe ik mijn leven opnieuw vorm ging geven. Je gaat van actief dienend militair naar iemand in een rolstoel. Ik heb het CIOS gedaan, ik heb bij een autoschade bedrijf gewerkt en ik heb een administratieve cursus gevolgd maar dat bleek het allemaal niet te zijn. Uiteindelijk kwam ik uit bij een opleiding in Amsterdam voor grafisch vormgever. Dat vond ik hartstikke leuk, ik kon mijn creativiteit erin kwijt. Het is ook geen kantoorfunctie, het is veel dynamischer. Uiteindelijk ben ik er wel achter gekomen dat ik minder goed tegen de stress kon, die het werk me gaf. Ik ben er ook achtergekomen dat ik niet-aangeboren hersenletsel heb. De stress was voor mij teveel. Nu werk ik, sinds driekwart jaar, weer bij defensie als gebouwbeheerder. Ik zit weer een beetje in het militaire wereldje, dat blijft toch wel trekken. En dat is goed, ik vind het leuk. 

Ik ben mentaal wel zeker sterker geworden na het ongeluk, dat besef ik me nu ook steeds meer en meer. Het voelt nu wel steeds fijner, het is heel lang een rommeltje geweest in mijn hoofd. Ik heb het idee dat steeds meer dingen op hun plaats vallen. Ik kijk nu heel anders naar de wereld. Ik ben aan de ene kant heel erg blij dat dit mij overkomen is, omdat ik zoveel meer uit het leven haal. En zoveel meer mooie mensen om me heen heb. Had ik het ongeval niet gehad, wat dan?’

Over de auteur

Nina Hooft

Hallo! Ik ben Nina Hooft (18) en ik ben de eindredacteur van Slotstad Nieuws. Ik woon in Bunschoten-Spakenburg, maar maak nu nieuws over Zeist. Dit jaar ben ik met veel plezier begonnen aan de School voor Journalistiek. In mijn vrije tijd handbal ik en speel ik piano.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *