Recensie: ‘Ik ben er even niet’

Recensie: ‘Ik ben er even niet’

‘Ik zie een grote wolf met gele ogen. Ik zie een filmpersonage genaamd Pepper die mensen vermoord. Ik zie alleen maar zwart, intens zwart’. Midden op de dag, soms zelfs meerdere keren, slaan de hersenen op tilt en verdwijn je in je eigen wereld of in een afwezigheid. Iets wat moeilijk voor te stellen is als je er nog nooit van hebt gehoord: absence-epilepsie. De documentaire ‘Ik ben er even niet’ stelt je voor aan vier jongeren met deze aandoening en brengt je dichterbij hun gedachten tijdens hun afwezigheid. Te zien tijdens het Nederlands filmfestival 2019.

 Al als klein kind kon regisseur Maartje Nevejan voor zich uit staren en het speelgoed laten vallen waarmee ze aan het spelen was. Haar vader had al snel door dat er meer aan de hand was dan alleen een dromerig kind, de doctoren diagnosticeerde absence-epilepsie. Jaren later viel haar op dat haar zoon Abel hetzelfde gedrag vertoondeZe liepen door een kunstwerk, in de vorm van een witzwarte tunnel en Abel zei: “Zo voelt het”, en Maartje wist meteen wat hij bedoelde. Kunst kan soms bepaalde dingen veel beter uitleggen dan woorden. Vandaar dat Maartje een aantal andere jongeren heeft gevolgd met absence-epilepsie in hoe zij meedoen met een medisch onderzoek en een speciaal kunstproject genaamd If You Are Not ThereWhere Are You? 

 Iedereen heeft een andere beleving bij absence. Zo had regisseur Maartje tijdens de afwezige momenten beelden van filmpersonage Pepper uit de Amerikaanse misdaadserie Police womanAbel had een fascinatie voor sterren en zwarte gaten gecreëerd en heeft die nu nog steeds. Een wolf met gele ogen die dichterbij kwam, een duister mannelijke gedaante of een intens zwarte kleur was wat de andere jongeren zagen. De grote terugkerende vraag van Maartje in de documentaire: “Is hetgene wat ik zie tijdens de absence er ook echt?” Er is geen bewustzijn, stelt een hersenonderzoek. Maar tijdens de afwezigheid komen grootse beelden naar boven. Al deze gedaantes en gedachten worden in het kunstproject werkelijkheid, wat erg helpt bij het begrijpen van de absence. 

 Net zoals bij andere stoornissen heeft absence-epilepsie ook een erg negatieve kant voor sommige. In de documentaire zie je hoe degene met het beeld van de wolf, jarenlang door angst niet alleen kan slapen en het meisje van de duister mannelijke gedaante heeft zo vaak een aanval dat ze niet in haar eentje op reis kan.  

Beelden van Maartje en Abel als klein kind tijdens hun absence en de kunst van de andere jongeren geven een abstract en poëtisch beeld van de aandoening. Zij hebben een andere kijk op de wereld. Vooralsnog kan het nooit helemaal hetzelfde zijn als daadwerkelijk absence-epilepsie meemaken, maar de documentaire geeft kleur aan de afwezigheid waar woorden te kort schieten.  

 

 

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *