“Bij een online spel kan je kind niet ineens stoppen”

“Bij een online spel kan je kind niet ineens stoppen”

Foto: Laurens Veltman

Laurens Veltman (36), voormalig gameverslaafd en vandaag de dag psycholoog, weet als de beste hoe het is om met een gameverslaving te leven. Laurens is gelukkig goed terecht gekomen, maar in de praktijk blijkt dat van een verslaving afkomen heel lastig is. Met zijn bedrijf Digital Awareness probeert Laurens mensen bewust te maken wanneer je met de digitale wereld bezig bent.  

Vanaf het begin

“Ik groeide op met computers en kreeg mijn eerste Nintendo op mijn zevende. Toch was er altijd een balans tussen gamen en het normale leven. Toen ik veertien jaar oud was, kregen wij internet en merkte ik dat ik op een kantelpunt belandde. Als fanatieke leerling wilde ik altijd negens en tienen halen, maar in de vierde klas hing een nare sfeer. Je werd snel als nerd bestempeld en mijn vriendengroep trok mij daarin mee.”

“Toen ik online ging gamen kreeg ik aandacht, maar thuis kreeg ik problemen omdat mijn ouders niet begrepen wat ik deed. Ik kwam tussen twee werelden terecht: de online wereld waar alles goed was en de wereld op school waar ik een loser was. Mijn cijfers kelderden snel en op mijn zestiende werd het echt erg. Toen ik thuis kwam had ik het gevoel dat ik gelijk wilde gamen, ik kon niet wachten. Mijn ouders verwijt ik niks, maar school neem ik het wel kwalijk. Als je als school ziet dat een kind ontspoort en nooit met de ouders aan tafel gaat zitten. Daar heeft school wel meer dan een paar steken laten vallen.”

Gamen was het enige dat telde

Kantelpunt

“Er waren twee belangrijke kantelpunten. Het eerste moment kwam toen een online vriend opeens stopte. Hij vertelde mij dat hij gameverslaafd was, hij was depressief en dat kwam door het gamen. Een andere vriend zei net als mijn ouders dat ik verslaafd was. Dat kwam hard binnen en toen besloot ik om te stoppen. Ik had geen lol meer in mijn leven. Een paar maanden later kreeg ik een bericht om mee te doen aan het wereldkampioenschap van het spel dat ik speelde. Hoe moeilijk kan het zijn om twee weken te gamen en daarna te stoppen, dacht ik bij mezelf. Toch kon ik niet stoppen. gamen was het enige wat telde.”

“Het tweede moment was toen ik bleef zitten in 6 VWO. Mijn vader riep al snel dat ik verslaafd was, maar als kind wil je je ouders geen gelijk geven. Ik stopte met sporten, ging niet met vrienden om en sliep slecht. Het ging zo slecht met me, alleen tijdens het gamen voelde ik me goed. Ik had een interne strijd die een paar jaar duurde. In de zesde klas sloeg dit om. Ik was bang dat ik niet zou slagen, maar tegenover mijn vrienden was ik erg arrogant en overtuigd dat alles zou lukken. Ik was uiteindelijk op twee tiende gezakt. Zelfs tijdens mijn examenperiode gamede ik en viel ik in slaap tijdens mijn examen Engels.”

Foto: Boris Tiokhine

Poker: verslaving twee

“Op de universiteit keerde ik terug naar ‘mijn eigen ik’. Ik ging weer sporten, ging met vrienden om en was bezig met mijn studie. Na een half jaar studeren ging ik in 2004 op kamers en kwam ik door mijn broer in aanraking met poker. Ik begon er veel over te lezen om beter te worden en kwam er daarna achter dat je dit ook online kon spelen.”

“Ik speelde veel toernooien en won een paar honderd dollar. Begin 2005 ging ik van 1000 dollar naar 50.000 dollar in oktober van hetzelfde jaar. Ik raakte in verval, maar besloot om professioneel poker te gaan spelen. Daar zat wel een moment dat ik erkende dat het een verslaving was, maar ik ging het wel doen. Hier zat zoveel geld in. Ik wist van mezelf dat ik na vijf jaar zou stoppen, ik heb geleerd om te stoppen omdat ik de diepte van het leven heb ervaren. Een paar jaar lang verdiende ik meer dan een ton per jaar. Ik huurde een appartement van 100 vierkante meter, maar ik begon te merken dat ik geen plezier meer uit poker haalde. Ik wilde de beste zijn, dat is het verslavende gevoel.”

“Door mijn vriendin die ik kreeg, kreeg ik weer een normaal leven. Ik ging overdag spelen in plaats van ’s nachts en verdiende minder geld. Rond de zomer van 2007 stopte ik met poker en ben ik psychologie gaan studeren.”

De rol van de ouder

“Als je als ouder je meer kan inleven in de belevingswereld van je kind kun je makkelijker inschatten waarom je kind gamen zo leuk vindt. Als volwassene ben je degene die de grens bepaalt. Verslaving kan je aan meerdere signalen herkennen. Ga eerst eens na bij jezelf hoe het met je kind op school gaat en of er nog hobby’s zijn waar hij of zij mee bezig is. Is dit allemaal op een normale lijn of zie je hierin een kentering? Zorgt overmatig gamen voor bijvoorbeeld slaaptekort, jezelf verwaarlozen of weinig tot geen contact met anderen? Een ander kenmerk is de drang om te gamen, je bent er constant mee bezig. Afkickverschijnselen zullen ook voorkomen bij een mogelijke verslaving. Ouders geef ik mee dat je alle drie de kenmerken samen moet nemen. Als ouder moet je je gewoon verdiepen in het spel van het kind. Bij een online spel kan je kind niet ineens stoppen.”

Het is niet alleen maar slecht

“Er zijn veel voordelen op te noemen voor gamen. Oog-handcoördinatie wordt verbeterd en je traint strategisch en analytisch denken. Bovendien word je beter in Engels, sociaal vaardiger en leer je jezelf kennen. Als tiener snap je dat nog niet helemaal, maar later kan je erop reflecteren en zal je de keuzes van toen ook snappen. Gamen op zich is niet slecht, maar jongeren zijn gevoelig om te stoppen. Je wilt kinderen graag wat meegeven, maar hen veranderen is kansloos. Veel voorlichting wordt gegeven vanuit angstbeelden, ik wil ze de plus- en minpunten meegeven. Je hebt iemand in je leven nodig waar je dingen mee kunt delen zonder dat een ander daar een oordeel over geeft. Je moet als ouder leren je kind te accepteren voor wie hij of zij is.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *