Column: Italië

Column: Italië

Foto: Mark Horn / The Image Bank / Getty Images

Weinig dingen zijn zo fijn als lekker wegdromen. Eindeloos denken aan een bestaan dat je nooit zal hebben – en eigenlijk ook niet wil. Want als je er goed over nadenkt, blijkt toch vaak dat je in zo’n droomscenario de negatieve kanten voor het gemak maar laat voor wat ze zijn. Het dromerige gaat er toch een beetje vanaf als je nadenkt over de lasten, niet alleen over de lusten.

Daar zijn dromen niet voor.

Wij – mijn betere helft en ondergetekende – dromen graag over een luizenleven in Italië. Wakker worden in een slaapkamer met zandkleurige stenen muren, terracotta tegels op de vloer en een stabiele stroom van goudgeel licht dat door het kiertje tussen de gordijnen heen schijnt.

Het ruikt als een warme dag.

Zou dat wetenschappelijk te onderbouwen zijn? Dat je kan ruiken dat het een warme dag wordt? Terug naar de droom.

We hebben een eigen zaak. Zo’n koffietentje met een lange marmeren bar, bruine stoelen en wankele tafels, een klimop rondom de ingang. Een echte koffiebar.

Op de deur staan geen openingstijden. We zijn open wanneer we open zijn. De dorpelingen weten dat, de toeristen komen er gauw genoeg achter. De deur gaat open, de koffiemachine gaat aan. De mensen stromen langzaam binnen.

Het geluid van de stoommachine is om de hoek al te horen. Het hoge gegil van de gloeiend hete stoom die uit het pijpje schiet, het gegorgel van volle melk waar met een flinke agressie lucht in gepompt wordt. Het echte volkslied van Italië.

De klanten drinken hun koffie staand aan de bar, zoals je hoort te doen. Net zoals je in Italië hoort te praten met je handen. Emotie komt bij de Italianen vanuit de tenen, maar klaarblijkelijk verlaat dat het lichaam via de handen. Dat is tenminste mijn theorie. Of het nu nijd, extase of wanhoop is, de Italiaan laat het met zijn handen zien. Op dat punt heb ik dan weer een voordeeltje te pakken: ik praat ook graag met mijn handen. Wat dat betreft zal integreren in de Italiaanse cultuur un uovo zijn. Ik eet ook niets liever dan al wat de Italiaanse keuken te bieden heeft. Niet zo goed voor de lijn, wel voor het humeur. De hele avond tafelen, iets heerlijkers is er toch niet te bedenken?

Maar het zal er nooit van komen. Wij zijn veel te veel gebaat bij structuur, schema’s en weinig risico. Wat dat betreft is Italië het slechtste land om over te fantaseren. Nee. Mooi land voor een vakantie – maar er wonen en werken – dat zou ik bijzonder slecht trekken, ben ik bang.

Ach, misschien ooit op een dag, als ik minder behoefte heb aan structuur… Al denk ik van niet.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *