Column – I Get No Joy

Column – I Get No Joy

Het is 8 maart 2020. Claire heeft de afgelopen drie maanden in een diepe depressie gezeten. Het was geen fijn plaatje; heel veel huilen, niets kunnen doen en in bed liggen leidde uiteindelijk tot suïcidale gedachten, een genoemde einddatum en een onvermijdelijke opname in een GGz-kliniek. Dit klinkt als heel veel en heel heftig en dat is het ook, daarover een volgende keer meer. 

Nu is het 8 maart 2020. Een datum die ik stiekem in mijn hoofd al enige tijd geleden rood omcirkelde. Vanavond speelt Jade Bird in Paradiso. Een jong meisje met een gitaar en een dijk van een stem, die onlosmakelijk is verbonden met de relatie die Claire en ik hebben. Al snel na de eerste kennismaking hoorde ik Claire veel en hartstochtelijk meezingen met alle liedjes op haar debuutalbum. Vooral van het vrolijke nummer ‘I Get No Joy’ (ironische titel bedenk ik nu), waarin de zanglijnen staan volgepropt met een gigantisch aantal woorden, kan ik de Claire-uitvoering met bijbehorende gulle lach dromen.

Hoe meer ik denk aan de avond die voor ons ligt, hoe meer lading er op komt te liggen. Claire is weliswaar weer thuis uit de kliniek, maar echt heel veel beter gaat het niet. Ze is nog steeds knap depressief en misschien ook nog steeds wel suïcidaal – ik durf het niet meer te vragen. Vanavond wil ik haar weer zien lachen. Vanavond hoop ik weer de versie van Claire te zien waar ik zo smoorverliefd op ben geworden, nog niet eens zo lang geleden. Als iemand daarvoor zou kunnen zorgen, dan is het Jade Bird wel. 

Fast forward naar de avond. De uren kropen voorbij en in de trein en de tram zeiden we zoals de laatste weken gewoonlijk, geen woord tegen elkaar. Elkaar in de ogen aankijken zat er ook niet in. We staan ergens in het midden van de zaal. Claire staart met een lege blik naar het nog eveneens lege podium. Jade Bird komt op. Ik kijk naar Claire, in de hoop iets van een glimlachje of een twinkeling in haar ogen te zien, maar terwijl de rest van de zaal uit z’n dak gaat, verandert er niets. Ik slik. 

Ergens halverwege de avond slaat Jade Bird de eerste akkoorden van ‘I Get No Joy’ aan. Hier heb ik op gewacht. Ik sla een arm om de middel van Claire, in een poging samen van een belangrijk moment in onze relatie te genieten. Ze drukt mijn arm weg. ‘Niet doen’, fluistert ze emotieloos in mijn oor. Ze went haar blik weer tot het podium en ineens voel ik mij ontzettend benauwd en verdrietig worden.

Het concert is afgelopen. We lopen de zaal uit, langs de merchandise tafel. ‘Wil je nog een plaat kopen?’ vraagt Claire nauwelijks hoorbaar. ‘Nee, doe toch maar niet. Kost weer geld en zo’, antwoord ik.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *