Column: Over desperate housewives gesproken

Column: Over desperate housewives gesproken

Ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Radeloze ouders die na een Cito-toets als een stel hyena’s naar de schoolleiding sprinten om te zorgen dat hun kind naar het vwo kan, terwijl alles uitwijst dat vmbo het hoogst haalbare is. Een hysterische moeder die na een dansauditie een ware vreugdedans maakt omdat haar zoon mee mag dansen in Kinderen voor Kinderen. Fanatieke vaders die langs de zijlijn bij het voetbal staan te blèren en nog net niet over het hek heen klimmen om zich te mengen in het spel. En de vermogende ouder die dochterlief naar het particulier onderwijs stuurt om versnelt haar diploma te halen. Succes, talent, resultaat en uitblinken lijken de overhand te nemen in deze situaties. En dit is allemaal nog niets vergeleken bij de grote Hollywoodsoap waar Goede Tijden, Slechte Tijden meets de Luizenmoeder: de universiteitsfraudezaak in de Verenigde Staten.

Voor wie het gemist heeft; eerder dit jaar werden tientallen invloedrijke ouders aangeklaagd wegens het omkopen van elite-universiteiten om hun kinderen daar te laten studeren. Bedragen van 175.000 tot bijna zes miljoen dollar werden betaald. Onder anderen Desperate housewives-actrice Felicity Huffman en Full House-actrice Lori Loughlin waren de pineut. De eerste heeft inmiddels haar celstraf uitgezeten en de tweede wordt nu ook nog vervolgd voor samenzwering. Je zou bijna denken dat het een filmscript is.

Het lijkt erop dat sommige opvoedfiguren hun hele leven overhoop gooien om hun kroost naar de top te brengen. Het uiterste. Het allerbeste. Boven eigen niveau uitstijgend. Ik ben zelf geen moeder, maar ik vraag me toch af waar het kind is in dit verhaal. Waar is het plezier? Het geaccepteerd worden zoals je bent? Niet ieder kind wil de nieuwe Lionel Messi, Enzo Knol, Oprah Winfrey, Mark Zuckerberg of André Kuipers worden. Misschien zouden ouders die dromen dat hun oogappels ook zo worden eens vaker hun oren open kunnen zetten in plaats van schuimbekkend toe te kijken hoe hun negenjarige-jarige zoontje met tranende ogen in een spagaatpositie geduwd wordt. Het gaat tenslotte om het kind en niet om het resultaat. Toch?

Laten we geluk hebben met een lenig lichaam of een goed stel hersens niet verwarren met gelukkig zijn. Je kind is al een lot uit de loterij, ook nog gokken op succes is niet nodig. Ik hoop in ieder geval niet dat ik mezelf later terugvind in het rijtje van wanhopige Cito-ouders, topsportouders of fraude-ouders.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *