Column: Ik ben een enorme klimaatjunkie

Het verhaal van Greta Thunberg volg ik op de voet en met de klimaatdiscussie kan ik zonder problemen meepraten. Het is dan ook geen geheim dat ik er van droom om me te specialiseren in het klimaat, weervrouw te worden en daarnaast dé journaliste te zijn die Merel Westerik in haar ‘Ladies Night’-talkshow vraagt wanneer de klimaatdiscussie weer opwaait.

Of ik dan ook meedoe aan klimaatmarsen of protesten van Extinction Rebellion? Nee, mij zie je niet met een protestbord in de hand. ‘Is het nou nodig dat er zo veel geprotesteerd wordt? Er verandert toch nog niks’, zei een vriendin laatst. Inderdaad. Er worden wel klimaatafspraken gemaakt op nationaal, Europees en wereldwijd niveau, maar het begint écht bij jezelf. Ik word me dan ook steeds bewuster van mijn aandeel in het klimaatprobleem.

De verwarming komt niet hoger dan negentien graden, ik trek wel een (tweedehands) trui uit de kast. Kaarsen verlichten de donkere maanden en oma haakt een extra sprei. Ik realiseer me ook met de dag meer en meer wat ik in mijn mond stop. Biefstuk, hamlap, slavink, hamburger, kipdrumstick en bitterbal: een stuk vlees sla ik niet snel over. Deze keer belandt een riblap in mijn winkelmandje. Eenmaal thuis gaan ui en knoflook in de pan. Vleesmes slijpen. Verpakking openen. Mes in de riblap en snijden. Het vocht sijpelt eruit en het kraakbeen kraakt. Mijn gedachten kraken mee: door vlees te eten draag ik ook bij aan het klimaatprobleem.

Dat veeteelt wereldwijd een gigantische, ecologische voetprint heeft, weet ik. Dat de Nederlandse (dieren)voetprint in augustus 2019 bestaat uit 0,16 miljoen runderen, 1,5 miljoen varkens en 50,3 miljoen vleeskippen, wist ik niet. Dat is nog maar het tipje van de smeltende ijsberg: van ál die dieren eten wij in ons kleine kikker-, koeien-, en kuikenlandje ‘maar’ 400.000 dieren per dag. De rest van de dode dieren wordt geëxporteerd of bewaard. Wereldwijd is veeteelt verantwoordelijk voor zestig procent van alle broeikasgassen.

Begin ik dan ook bij dit klimaatprobleem bij mezelf en zet ik het op het gillen wanneer er een stuk vlees in mijn buurt komt? Nee, maar wanneer vriendlief vraagt wat we eten vanavond weet ik het antwoord niet. Maak ik de keuze om vanavond bij te dragen aan het klimaatprobleem of laat ik het een ander doen? Het blijft een dilemma, want laten we eerlijk zijn. Als ik dat stuk vlees laat liggen in de supermarkt, pakt degene achter mij het wel.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *