Leed: klein, groter, grootst

Leed: klein, groter, grootst

Nu de nieuwigheid van het virus af is, en we al ruim drie weken in zelf-opsluiting zitten, beginnen er nieuwe debatten te ontstaan. Hoe groot moet de opoffering van het collectief zijn voor het leed van de minderheid. Een debat dat in elke maatschappij diepgeworteld zit.

Maar wat is leed? In menig krant en andere media wordt het relatieve woord ‘klein leed’ gebruikt. Klein leed is de Ronde van Vlaanderen die niet meer door gaat, je teen stoten tegen een tafel, niet meer de kroeg in kunnen of niet meer je demente oma mogen bezoeken – of is dat dan weer groter leed? Een leraar maakt zich zorgen over haar leerlingen die nu thuis zitten. Leerlingen die de school als veilige thuishaven zien. Is het lot van deze kinderen groot leed, klein leed… middelmatig leed?

Leed is voor iedereen anders. Waarbij de een tot mentale problemen gedreven wordt door de thuis quarantaine, komt de ander juist tot rust.

Vanuit deze relatieve situatie moet er een maatschappelijk debat ontstaan over waar de grens nou ligt. Moet de horeca weer open om haar financieel leed te verzachten, kan je een ondernemer verplicht financieel dood laten bloeden voor het maatschappelijk goed. Of moet je de patiënt dood laten bloeden, en daarmee de druk op de gezondheidszorg groter te maken.

Het moeilijke in deze tijd is dat elke sector, doelgroep, leeftijdsgroep, bedrijfstak, en eigenlijk wij allemaal moeten leiden onder deze crisis. De een fysiek, de ander mentaal, de ander financieel, en sommigen misschien wel allemaal tegelijk.

Elk leed is te rechtvaardigen, iedereen ervaart zijn of haar problemen als daadwerkelijke problemen. Je kan niemand zijn of haar leed bagatelliseren en dit maakt het zo lastig. Dit schuurt met de diepe pijlers van een maatschappij: waar ligt de focus?. Het wordt er ook niet makkelijker op doordat we niet met elkaar in aanraking kunnen komen en in gesprek kunnen gaan.

De crisis maakt veel los, welke knopen moeten worden doorgehakt? Moet de bruine kroeg sluiten omdat wij liever buurvrouw Riet nog vijf jaar langer willen laten leven? Of moeten we keuzes maken die in eerste opslag niet als ethisch gezien worden?

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *