Taco’s als ontbijt: waarom ook niet?

Taco’s als ontbijt: waarom ook niet?

Om te ontglippen uit mijn Nederlandse bubbel heb ik in 2016 een halfjaar in Sydney gewoond. Hier heb ik een van mijn allerbeste vriendinnetjes ontmoet, Cecilia. Zij komt uit het land van cocaïne, guacamole, tequila én het land dat Trump wil omsingelen met een muur: Mexico.

Met Cecilia heb ik de beste gesprekken uit mijn leven gevoerd, ondanks onze taalbarrière en verschillende kijk op dingen. Ik moet eerlijk zeggen, ook ik had een aantal stereotypes in mijn hoofd over Mexicanen. En ja, ze heeft inderdaad weleens taco’s met chilisaus als ontbijt gehad. Zij vond het overigens net zo raar dat ik hagelslag op mijn brood deed. ‘Karlijn, why are you putting chocolate sprinkles on your toast?!’, ‘Well Cecilia, same question for you: Why are you eating taco’s in the morning?!’
Daar zitten we dan aan de ontbijttafel, lachend en proevend van elkaars ontbijt, alsof we nog nooit een taco of een broodje hadden gegeten.

Vergroot

IMG_9491
Cecilia (links) en Karlijn (rechts) die elkaar samen helemaal gevonden hebben.

Voor mijn vertrek naar Sydney wist ik dat ik een huisgenoot zou krijgen, die niet dezelfde normen en waarden heeft als ik. Dat ze geen hagelslag op hun boterham zal doen en niet precies om 18:00 uur al trek krijgt in een warm bordje avondeten. Het gekke is, voor dit soort cultuurverschillen was ik het meest zenuwachtig. Totaal onterecht, achteraf gezien. ‘Eventhough I like it a lot, I still think it’s weird that you Dutchies put chocolate on your bread. We should mix our cultures more, i love it.’  En ik dacht daar hetzelfde over. Want hoe mooi is het wel niet dat we onze culturen met elkaar kunnen delen en zoveel van elkaar kunnen leren?

Tijdens één van onze gesprekken kwam naar voren hoe jammer het is dat er zoveel angst is voor andermans cultuur. Ook zij had bepaalde verwachtingen van een Hollander, maar de hele dag stoned zijn dat ben ik niet. We leerden veel van elkaar, vonden dingen soms gek maar lieten dat wel gewoon voor wat het was. We accepteerden elkaar.

Na uren gesprekken hebben gehad over onze families, culturen, scholen en Rijksoverheid kwamen we tot de conclusie: samenleven met mensen uit totaal andere werelden kàn gewoon. Waar maakt iedereen zich in godsnaam druk over? Dit is wat ik mis in Nederland: de acceptatie en het vredig samenleven van culturen. Want als ik het kan, kan Trump of jij het ook.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *