‘We werden verkocht als schapen’

‘We werden verkocht als schapen’

Dit is Gaida Fahad, toen ze 17 jaar was in Irak. Zij is gevlucht met haar twee dochters, zo'n 25 jaar geleden.

Frontex, de Europese grens en kustwachtorganisatie, is bij zes gevallen betrokken van het illegaal terugsturen van asielzoekers. Dit meldde Bellingcat. Dat brengt Gaida Fahad ook terug naar de tijd dat zij samen met haar twee dochters, Farah en Hind, ook in een schip heeft gezeten en moest vluchten uit Irak.


Hoe anders is het normale leven in Irak en Nederland?
‘Ik heb bijna mijn hele leven oorlog gezien in Irak. Er was geen media, alleen maar Saddam Hussein die ging zwemmen en eten was te zien op televisie. Ik vond hem helemaal niks, maar dat mocht ik niet laten merken. Ik weet nog dat een klasgenootje van de basisschool zei in de klas: ‘Als Saddam Hussein op televisie komt, dan doet mijn vader de televisie snel weer uit. Hij vindt hem stom.’ Kort daarna zijn zijn ouders vermoord. Nou, dit laat denk ik wel zien hoe anders het leven is in vergelijking met Nederland.’

Vergroot

IMG_8521-scaled-e1604172152527
Gaida op haar bruiloft. Kort daarna werd ze zwanger van haar eerste dochter, Hind. Helaas begon de oorlog toen echt erger te worden en moest Safa het leger in. Het werd steeds onveiliger voor ze.

Hoe was dat, een jong gezin die dit moest meemaken?
‘Als ik daar nu aan terugdenk, was het echt super onveilig. De bommen kon je zien vliegen, de hele lucht was knalrood en het leek wel vuurwerk. Als we weer gevechtsvliegtuigen hoorden, gingen we in de tuin staan kijken. Achteraf gezien belachelijk natuurlijk. Als ik eraan terugdenk, denk ik: ‘Wow, ik heb dit gewoon allemaal meegemaakt. Hoe heb ik dat aangekund?’ Het was denk ik ook de jonge leeftijd die ik had, waardoor ik dit mentaal aankon en het zit nu ergens achterin mijn geheugen. En nu als ik beelden op televisie zie dan krijg ik weer flashbacks. Zoals die vrachtwagens waar vluchtelingen in zaten of een bootje vol met mensen. Ik heb er nachten niet van kunnen slapen. Vluchten is zo traumatisch. Ik vergeet het nooit meer.’

Vergroot

IMG_9467

'Safa moest voor de tweede keer het leger in. De stad was een geestenstad, het was pikdonker, we hadden geen licht, geen water en alles was kapot. Ik moest daar weg. Dagenlang heb ik niet geweten hoe het met Safa ging en was het radiostilte. Vreselijk. Ik wist niet of hij nog leefde, en uiteindelijk hoorde ik dat mijn man was gevlucht uit het leger. Hij moest wel, het was vluchten of de dood. Ja, dan vlucht je.'


‘Uiteindelijk kwam de FBI van Saddam Hussein naar mijn huis met de vraag waar mijn man was. Ik werd meegenomen en dacht dat het mijn dood werd. Mensen komen niet levend weer terug. Als Safa gevlucht was, betekende dat de doodstraf voor hem en mij. En ik moest ze het antwoord daarop geven. Maar ik wist het gewoon niet. Ik werd ondervraagd op een onmenselijke manier. Geluk bij ongeluk kwam ik daar weg. Het was ook voor mij niet langer veilig om in Irak te blijven, dus heeft mijn vader geregeld dat ik via een mensensmokkelaar weg kon. Dat kwam neer op 15.000 dollar.’

En toen?
‘Toen begon de helse lange reis, zes of zeven maanden. De man die ons smokkelde zei tegen ons: ‘Jullie zijn mijn schapen, mijn bezit. En al deze schapen moeten worden verkocht.’ En zo ging dat, hij verhandelde ons weer door en beloofde ons een reis met het vliegtuig. Vanaf Istanbul zaten we verstopt onderin de kelder van een boot, richting Rusland. Het was winter en ijskoud. We werden gedropt midden in de sneeuw en ijs en we mochten het uitzoeken. Farah, mijn dochter was zwaar onderkoeld. Ze had knalblauwe lippen en haar ogen zagen spierwit in het donker. Ik dacht dat ze dood ging.’

‘Als ik daaraan denk word ik zo verdrietig, zij zijn ook door zo’n hel gegaan op jonge leeftijd. De nieuwe smokkelaar kwam ons ophalen en bracht ons naar een groot verlaten gebouw waar we ons moesten verstoppen. Nergens zaten ramen in het gebouw en het was vies en koud. We vonden daar een kamer met een deur, zodat het een beetje veiliger was. Toen kwam er een man die de deur probeerde open te doen. Hij schreeuwde naar ons en ik dacht dat hij mijn dochters zou verkrachten. We hebben geduwd tegen de deur samen om hem buiten te houden. Zo begon de reis.’

Hoe ging dat verder?
‘Uiteindelijk gingen we met een vrachtwagen, zoals die mensen in Groot-Brittannië vorig jaar. Daar heb ik heel veel spijt van. We werden onderschept in Hongarije, werden opgepakt en gingen naar de gevangenis. Elke dag kregen we heel veel vragen. Na een lange tijd lieten ze ons vrij. Toen na lang proberen en zoeken ging er een vliegtuig rechtstreeks naar Amsterdam. Maar het probleem was: ik had geen papieren of een paspoort. Dus we moesten onze papieren vervalsen en we kochten van een gezin 3 paspoorten waar ze alleen onze foto’s op veranderde.’

En toen had u een paspoort en tickets naar Amsterdam.
‘Eenmaal aangekomen op het vliegveld zeiden ze mij: ‘Uw visum is verlopen.’ Ik dacht: nee, dit meen je niet. Ik was gewoon opgelicht door die mensen. Ze waren heel arm in dat land, en het barstte van de corruptie. Ik had ik nog maar 100 dollar op zak, het enige wat ik had. Ik duwde het briefje in zijn hand en zei: ‘Regel het voor mij. Alsjeblieft.’ Zijn ogen glinsterde op en zonder tegenstribbelen mochten we doorlopen. Hij zei ‘gaat u maar!’ Ik dacht bij mezelf: ‘Wáárom heb ik dit niet eerder gedaan?’ Opeens waren we in Amsterdam, eindelijk! Het was zo anders, wauw. Ik weet nog dat ze bij de Nederlandse douane zeiden: ‘Goedemorgen, welkom in Nederland!’ Dat was het beste nieuws ooit.’

Vergroot

IMG_9468
Snel waren ze herenigd. Na een maand konden ze in een azc verblijven in Zaandam en konden haar dochters naar school. Zij haalde haar inburgeringscursus. En nu zit ze hier aan tafel met haar drie dochters en kleindochter en is alles zoals het moet zijn.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *