{"id":20789,"date":"2025-08-24T15:17:50","date_gmt":"2025-08-24T13:17:50","guid":{"rendered":"https:\/\/svjmedia.nl\/specialisaties\/?p=20789"},"modified":"2025-08-25T20:20:34","modified_gmt":"2025-08-25T18:20:34","slug":"wat-begon-met-een-lege-muur-groeide-voor-paul-uit-tot-een-passie-mijn-kunst-is-het-verbinden-van-mensen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/svjmedia.nl\/specialisaties\/20789\/wat-begon-met-een-lege-muur-groeide-voor-paul-uit-tot-een-passie-mijn-kunst-is-het-verbinden-van-mensen\/","title":{"rendered":"Wat begon met een lege muur, groeide voor Paul uit tot een passie: \u2018Mijn kunst is het verbinden van mensen\u2019"},"content":{"rendered":"
Het is 2005 als Paul en Anneke de Graaf met hun schoonmaakbedrijf, een onverwachte draai aan hun leven geven dat later uitgroeit tot BooART, een bedrijf dat kunst en mensen met elkaar verbindt. Bij een van hun klanten in hartje Amsterdam valt Anneke op dat er niets aan de muur hangt, en dat zag er volgens hen maar kaal uit. Ze stelt voor om het restaurant van kunst te voorzien, en dat idee bleek een schot in de roos.<\/strong><\/p>\n \u2018Van het een kwam het ander,\u2019 zegt Paul, terwijl hij terugdenkt. \u2018We benaderden vier- en vijfsterrenhotels in Amsterdam. Totdat er iemand zei: \u201ckom maar op.\u201d\u2019 Uiteindelijk hadden ze vijftien hotels van kunst voorzien.<\/p>\n Opvallend is dat de liefde voor kunst er bij Paul eigenlijk nooit is geweest. \u2018Nog steeds niet is een groot woord,\u2019 zegt hij met een brede glimlach. \u2018Ik houd van mooie dingen, of dat nou een schilderij is of een foto. Mijn kunst is het verbinden van mensen.\u2019 Dit idee van verbinden bleek te werken. Wat begon als een spontane actie met een oproepje op Hyves, groeide uit tot een netwerk van kunstenaars. \u2018De inbox explodeerde. Het waren 400 tot 500 reacties per oproep,\u2019 vertelt hij enthousiast.<\/p>\n Het succes zit in het samenbrengen van twee werelden: kunstenaars die op zoek waren naar zichtbaarheid, en locaties die hun ruimtes graag wilden verrijken. Door die behoefte aan elkaar te koppelen, ontstond er een situatie waarin beide partijen elkaar versterken en die volgens Paul eigenlijk het mooiste is wat er is. \u2018Dan zie je dat er heel leuke dingen kunnen gebeuren.\u2019<\/p>\n Een van de kunstenaars die Paul nooit zal vergeten, exposeerde in 2010 voor het eerst via BooART in het NH Hotel in Hoofddorp. \u2018Hij kwam uit de marketingwereld,\u2019 herinnert Paul zich. \u2018Hij had een wens en die sprak hij uit. Hij zei: \u201cIk wil niet zomaar kunstenaar worden, ik wil de beste worden. Nummer \u00e9\u00e9n\u00a0in de wereld.\u201d\u2019 Hij had nog nergens ge\u00ebxposeerd en geen budget voor doeken. \u2018Hij maakte zijn werk op kartonnen dozen van fietsen. Meer had hij niet.\u2019<\/p>\n Paul en Anneke hingen 180 werken van hem op. Geen ervaring, maar de ambitie. \u2018Vanuit hier heeft hij waanzinnige projecten gedaan. En dat is leuk om te zien. Nu is hij art director bij Europa Park,\u2019 Paul straalt als hij het vertelt. Dat is allemaal vanuit hier ontstaan.\u2019<\/p>\n Geen spijt, maar toewijding<\/strong><\/p>\n De eerste vijf jaar deden Paul en Anneke alles op eigen kracht, en volledig op eigen kosten. Jaarlijks investeerden zij tussen de twintig- en vijfentwintigduizend euro aan eigen investeringen. \u2018We reden stad en land af. Alles wat nodig was, betaalden wij uit eigen zak. Voor de hotels als voor de kunstenaars. Er klinkt geen spijt in zijn stem, alleen maar toewijding.<\/p>\n Zij begonnen zich af te vragen hoe lang zij al deze investeringen vol gingen houden. Toch wilden ze het laagdrempelig houden. \u2018Als ik een advertentie wil zetten in een krant, moet ik ook betalen,\u2019 zegt Paul. \u2018Je moet het schappelijk zien te houden. Je kunt wel de hoofdprijs vragen, maar dat is niet de bedoeling. We hoeven er niet rijk van te worden. Het is voor de leuk. En om met een heel verscheidenheid aan mensen om te gaan.\u2019<\/p>\n Meer dan een schilderij<\/strong><\/p>\n Voor Paul draait kunst om toegankelijkheid. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn of in een museum te hangen. Soms is een blik in een hotellobby al genoeg, zoals bij Randy van den Booren, die tijdens zijn verblijf in het NH Hotel in Amsterdam, werd geraakt door een schilderij dat hij niet meer los kon laten. Randy staarde minutenlang naar het schilderij van Chiel van Zelst. Het raakte iets in hem waar hij niet omheen kon. Wie de kunstenaar was, wist hij niet, maar een ding was zeker: hij wilde het schilderij hebben.<\/p>\n Het schilderij bleek te koop, en op het prijskaartje stond Paul vermeld als handelaar. Met enige zenuwen belde Randy hem op. \u2018Ik dacht dat het ingewikkeld was om een kunsthandelaar te bellen, en in een andere wereld terecht te komen.\u2019<\/p>\n Maar toen hij Paul aan de lijn kreeg, klonk zijn stem warm en toegankelijk. \u2018Een week later kwam hij het schilderij bij mij thuis brengen.\u2019 vertelt Randy lachend. \u2018We hebben samen uren gepraat, en de avond eindigde met een fles wijn.\u2019 Zo is het contact blijven bestaan.<\/p>\n Ook in het hotel waar Randy het schilderij ontdekte, is Paul geen onbekende. Hij vindt het belangrijk om met iedereen gezien te laten voelen. Dat zit soms in iets kleins als een groet of een grap.<\/p>\n Ruimte voor iedereen<\/strong><\/p>\n Wanneer Paul in het NH Hotel in Hoofddorp aan een tafel zit, komt technisch manager Ruud de Vos langs. \u2018H\u00e9, hoe is het?\u2019 roept Ruud terwijl hij met een brede lach aankomt. \u2018Heb je al koffie gehad?\u2019 Ze lachen en maken grappen, en voor ze het weten praten ze over hoe alles verandert. \u2018Zodra je geboren bent, krijg je een mobiel in je handen geduwd,\u2019 zegt Ruud. Paul knikt. \u2018Maar er is wel een kentering,\u2019 zegt hij. \u2018Ik hoor steeds vaker in de kroeg: \u201cStop even met dat ding.\u201d\u2019<\/p>\n Voor Paul is zijn persoonlijke benadering essentieel \u2018Het heeft te maken met hoe je met mensen omgaat. Je loopt ergens binnen en zegt even gedag, ook al kennen ze je niet allemaal. Maar je maakt contact. Dat is eigenlijk de basis.\u2019<\/p>\n Die open houding is terug te zien in hoe hij naar kunst kijkt. Voor Paul draait kunst niet om oordelen, maar om ruimte geven. Kunstenaars moeten volgens hem de vrijheid krijgen om te maken wat ze willen, zonder direct in een hokje geplaatst te worden of afgerekend te worden op stijl of techniek. Wat telt, is dat het werk met overtuiging is gemaakt. \u2018Het BooART-principe is dat jij iets maakt en je doet het met volle overgave,\u2019 legt hij uit. \u2018Wie is de ander dan om te zeggen wat een troep is dat?\u2019<\/p>\n Kunst zonder regels<\/strong><\/p>\n Ook voor het publiek hoeft kunst volgens Paul niet aan opgelegde verwachtingen te voldoen. Het moet je raken, niet omdat musea of marketingmachines dat voorschrijven, maar omdat het oprecht iets met je doet. \u2018Rembrandt,\u2019 zegt hij, \u2018was met alle historische waarde die we er nu aan hangen, in wezen ook gewoon een eigentijdse fotograaf. Alleen deed hij het met olieverf.\u2019<\/p>\n Kunst wordt volgens Paul vaak om de verkeerde redenen gewaardeerd, niet omdat het je raakt, maar omdat de maatschappij het als mooi bestempelt. \u2018De meeste mensen vinden iets mooi, simpelweg omdat iedereen het mooi vindt,\u2019 zegt hij met verbazing in zijn stem. Zelf probeert hij voorbij die oppervlakkige waardering te kijken. \u2018Ik zie soms betere kunstenaars dan wat we in musea tegenkomen.\u2019<\/p>\n Toch vindt hij het niet aan hem om daarover te oordelen. \u2018Wat ik niet mooi vind, vindt een ander fantastisch. En zo hoort het ook te zijn, want dat is kunst.\u2019 Die open benadering hanteert hij ook in zijn werk met kunstenaars. Hij gelooft dat het niet draait om wat hij ervan vindt, maar om het bieden van ruimte en vertrouwen. Kunstenaars moeten volgens hem de vrijheid krijgen om te maken wat zij willen.<\/p>\n Creativiteit<\/strong><\/p>\n Zijn waardering gaat dan ook niet automatisch uit naar kunstenaars die van een kunstacademie komen. Integendeel. \u2018Ik vind de beste kunstenaars vaak niet van de academie komen,\u2019 zegt Paul met volle overtuiging. \u2018Daar worden ze in een bepaalde richting geduwd. Alles wordt projectmatig. Een visie. Recht vooruit.\u2019<\/p>\n Vol passie legt hij uit dat je op straat pas echt leert wat flexibiliteit betekent. \u2018Ik vind een graffiti kunstenaar of een autodidact, veel knapper,\u2019 vertelt hij met bewonderende overtuiging. \u2018Dat is het talent dat echt uit de grond komt. Net als met sport. En dat omarm ik.\u2019<\/p>\n Als je hem vraagt of hij ooit had gedacht dat hij iets met kunst zou doen, lacht hij. \u2018Voordat ik hiermee begon, ben ik nooit met kunst bezig geweest,\u201d zegt hij openhartig. \u201cDit komt echt uit de koker van mijn vrouw. Zij is altijd al kunstzinnig geweest en vond alles leuk om te maken. Of het nou een broek was, een tekening, een schilderijtje of een handwerkje, zij is heel creatief.\u201d<\/p>\n Ook thuis speelt kunst een grote rol in hun dagelijks leven. \u2018Alles wat bij ons aan de muur hangt, hebben we samen uitgezocht. Het zijn allemaal dingen die we allebei mooi vinden,\u2019 zegt Paul. \u2018Sommige werken blijven hangen, andere wisselen we af.\u2019 En dat valt op bij bezoek. \u2018Dan zeggen ze: \u2018H\u00e9, dat hing er de vorige keer toch niet?\u2019 En ja, dan is er weer wat nieuws te zien.\u2019 Die openheid gaat verder dan alleen kijken. \u2018Als iemand bij ons thuis iets ziet en zegt: \u2018Wat een gaaf werk\u2019, dan mag je het in principe gewoon kopen, op een paar persoonlijke favorieten na.\u2019<\/p>\n Wat ooit begon met een lege muur in een Amsterdams restaurant, is uitgegroeid tot iets veel groters dan Paul ooit had kunnen bedenken. Niet omdat het een ambitie was, maar omdat hij mensen een kans wil bieden. Vanuit het idee dat iets gemaakt wordt, gezien mag worden. Door iedereen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het is 2005 als Paul en Anneke de Graaf met hun schoonmaakbedrijf, een onverwachte draai aan hun leven geven dat later uitgroeit tot BooART, een bedrijf dat kunst en mensen met elkaar verbindt. Bij een van hun klanten in hartje Amsterdam valt Anneke op dat er niets aan de muur hangt, en dat zag er […]<\/p>\n","protected":false},"author":2297,"featured_media":20790,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-20789","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-kcl","et-has-post-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"acf":[],"yoast_head":"\n