{"id":22516,"date":"2026-01-26T17:27:10","date_gmt":"2026-01-26T16:27:10","guid":{"rendered":"https:\/\/svjmedia.nl\/specialisaties\/?p=22516"},"modified":"2026-01-26T17:31:40","modified_gmt":"2026-01-26T16:31:40","slug":"maker-vincent-van-delft-ontdekt-het-bijzondere-in-het-alledaagse","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/svjmedia.nl\/specialisaties\/22516\/maker-vincent-van-delft-ontdekt-het-bijzondere-in-het-alledaagse\/","title":{"rendered":"Maker Vincent van Delft ontdekt het bijzondere in het alledaagse"},"content":{"rendered":"

In een werkkamer in Nijmegen staat een verzameling laptops en computers naast elkaar. Elke machine heeft een eigen functie: de ene voor muziek en de andere voor Photoshop. Kunstenaar Vincent van Delft manoeuvreert zich langzaam tussen de schermen. Tussendoor staat hij regelmatig op, niet om koffie te halen, maar omdat zijn blaas hem daartoe dwingt. \u201cIk ben zogezegd een grote zeikerd,\u201d zegt hij met een grijns.<\/strong><\/p>\n

Sinds hij de diagnose Primaire Laterale Sclerose (PLS) kreeg, een zeldzame spier-zenuwziekte die zijn spieren langzaam aantast, gaat Vincent op een nieuwe manier te werk. Het schilderen en tekenen van vroeger is voor hem niet meer vanzelfsprekend. Daarom maakt hij tegenwoordig voornamelijk foto\u2019s in de buitenlucht, die hij verwerkt tot digitale fotocollages. Dit zijn grote composities die bestaan uit honderden of soms duizenden beeldopnamen. Deze werkwijze maakt het voor hem mogelijk om zijn passie voor maken in leven te houden, ook nu zijn lichaam steeds minder meewerkt.<\/span><\/p>\n

\"\"

Vincent in zijn werkkamer<\/em><\/p><\/div>\n\n

Het brave jongetje<\/b><\/h3>\n

Dit is niet altijd zijn realiteit geweest. Vincent kwam uit een creatief gezin, waarin beide ouders kunstenaars waren. Waar andere kinderen speelden met blokken, leerde hij al jong hoe hij moest schilderen en tekenen. Als jongen ging hij naar de Kunstacademie in Arnhem. Veel studenten braken met hun familie door naar de Academie te gaan, maar Vincent volgde daarmee juist het pad van zijn ouders. \u201cWat dat betreft was ik het brave jongetje die gewoon deed wat zijn ouders deden. Al riep ik wel altijd dat ik eigenlijk taxichauffeur wilde worden,\u201d zegt hij grappend. Op de Academie had Vincent het niet altijd makkelijk. Docenten wilden een onbeschreven blad, maar Vincent had al veel vaardigheden meegekregen van zijn ouders en eerdere lessen. Dit werkte hem tegen, maar de moeilijkheden op school weerhielden hem er niet van om te blijven maken en zich verder te ontwikkelen als kunstenaar.\u00a0<\/span><\/p>\n\n\n\n

\u2018De Familie\u2019<\/b><\/h3>\n

In zijn academietijd woonde hij in een huis in Nijmegen met een groep jonge kunstenaars. Elke avond kwam iedereen samen in de woonkamer, waar muziek werd gemaakt en adviezen werden uitgewisseld. Hier leerde Vincent onder andere Yvonne kennen, destijds de vriendin van zijn huisgenoot Peter. \u201cIk weet nog goed hoe Vincent altijd met kunst bezig was op zijn kamer,\u201d zegt Yvonne met een glimlach. \u201cAls je gebrom op de gang hoorde, wist je meteen dat hij thuis was. Hij kon vroeger behoorlijk chagrijnig doen, maar op een eigenzinnige manier waar je ook om kon lachen.\u201d De kunstenaarsgroep vormde een hechte vriendenkring, later uitgebreid met Nico, de man van Yvonne. Ze noemden zich \u2018De Familie\u2019, waarbij Vincent ook wel \u2018de foute oom\u2019 werd genoemd vanwege zijn uiterlijk.<\/span><\/p>\n\n

\"\"

De Familie (2002)<\/em><\/p><\/div>\n\n

Door de jaren heen zette \u2018De Familie\u2019 allerlei tentoonstellingen op, waarbij ieder verantwoordelijk was voor zijn of haar eigen werk. In Hannover exposeerde de groep in een bos, waarbij het thema \u2018bloemetjes en planten was\u2019. \u201cHet was daar heel mooi en sereen,\u201d zegt Vincent, \u201cbehalve dan dat er een snelweg langsliep.” Ge\u00efnspireerd door de omgeving bouwde hij een lotusbloem van motorkappen te midden van de verwilderde natuur. Hij noemde het ‘Fleur de m\u00e2le’.<\/span><\/p>\n

\"\"

Fleur de m\u00e2le<\/em><\/p><\/div>\n\n

<\/h3>\n

<\/h3>\n

<\/h3>\n

<\/h3>\n

Dolfi<\/b><\/h3>\n

<\/b>Zijn tussenjaar, waarin hij dacht volledig te willen stoppen met de kunst, bracht hem naar Indonesi\u00eb. Hij raakte ge\u00efnspireerd en wilde de wereld daar vastleggen waardoor hij langzaam weer met tekenen en schilderen begon. Ook bracht hij veel tijd in het water rond, een lokale man noemde hem daarom ook wel Dolfi. Vincent raakte gefascineerd door het water en de boten. \u201cOp een gegeven moment heb ik een droom gehad, waarbij ik een houten boot vanuit onderwater zag die bijna de grond raakte. Dat heeft veel bij me losgemaakt,\u201d zegt Vincent. \u201cIk ben gaan nadenken over het oppervlak van het water en hoe dat niet alleen de wereld van boven, maar ook de wereld van onder weerspiegelt. Het wateroppervlak is eigenlijk een grens van niks, en tegelijkertijd van alles,\u201d voegt Vincent toe. Dit fenomeen heeft hem nooit losgelaten en het is een inspiratie geweest voor velen werken, waaronder zijn werk ‘<\/span>Prakties aan de grond’.<\/span><\/p>\n

\"\"

Prakties aan de grond (1995)<\/em><\/p><\/div>\n

<\/h3>\n

Werken op locatie<\/b><\/h3>\n

<\/b>In 1990 werd hij door een organist van een kerk in Berlijn uitgenodigd om daar kunst te komen maken voor de expositie <\/span>drau\u00dfen und innen.<\/span><\/i> Vier maanden lang woonde Vincent bij het gezin van de organist en kreeg hij toegang tot de hele kerk. Bij een van zijn wandelingen door de kerk stuitte hij op oude orgel onderdelen, die hij verwerkte in een ruimtelijke constructie. De periode in Berlijn leerde hem\u00a0 om op locatie te werken en te experimenteren met materialen. \u201cDat was mijn manier om buiten het keurslijf van mijn ouders te treden,” zegt Vincent. \u201cToch niet het brave jongetje.\u201d Juist die open houding maakt dat hij vandaag de dag nog steeds kan maken. Omdat hij zichzelf nooit alleen als schilder zag, maar als maker.<\/span><\/p>\n\n

Stra\u00dfe Steinen<\/b><\/h3>\n

<\/b>Door PLS gaan alledaagse activiteiten zoals lopen, fietsen en praten steeds moeilijker voor Vincent. Hij gebruikt daarom een rollator en een driewieler om zich te verplaatsen. \u201cDit heeft me gedwongen om meer naar de grond te kijken,\u201d zegt Vincent. \u201cEr vallen me dingen op, waar andere mensen achteloos aan voorbij lopen: de lijnen in het asfalt, de patronen in de straatstenen en het rood van een fietspad.\u201d Uit deze fascinatie ontstond zijn werk \u2018Stra\u00dfe Steinen\u2019, een verslaglegging van de Nijmeegse straten.\u00a0<\/span><\/p>\n\n

\"\"

Stra\u00dfe Steinen<\/em><\/p><\/div>\n\n

Al sinds zijn jeugd heeft Vincent een fascinatie voor stenen. Zo raapte hij vroeger kiezels op tijdens wandelingen, die hij vervolgens thuis op de grond in allerlei composities legde. Later vertaalde dit zich naar een werk genaamd: \u2018Oprijlaan naar een rijker leven\u2019. \u201cIk maakte dit met de gedachte dat ik ooit een groot huis met een oprijlaan zou kopen als ik rijk zou worden,\u201d zegt Vincent, \u201cmaar nu besef ik me dat ik altijd al rijk was, omdat ik met beeld bezig mag zijn.\u201d<\/span><\/p>\n\n

\"\"

Oprijlaan naar een rijker leven (1996)<\/em><\/p><\/div>\n

<\/h3>\n

\u2018Het kostbare van het kleine\u2019<\/b><\/h3>\n

<\/b>Voor zijn werk \u2018Penny Folia\u2019 maakte Vincent binnen een half uur duizend foto\u2019s van een roestige container bij supermarkt Penny, terwijl zijn vrouw Ruth boodschappen deed. Vincent zag een verhaal met bloemen en organische vormen. Net zoals bij zijn andere werken heeft de naam \u2018Penny Folia\u2019 een diepere betekenis. \u2018Folia\u2019 betekent dwaasheid en in \u2018Penny Folia\u2019 verwijst Vincent naar het gezegde \u2018pennywise pound foolish\u2019, wat volgens hem vertaalt naar hoe kostbaar de kleine dingen kunnen zijn. Dit sluit aan bij de manier waarop Vincent naar de wereld kijkt: hij waardeert details waar anderen vaak geen waarde inzien.\u00a0<\/span><\/p>\n

De foto\u2019s van de container verwerkte hij in een compositie die hij laag voor laag heeft opgebouwd. \u201cMijn fotocollages benader ik hetzelfde als mijn werken van aquarel. Wat ik neerzet kan ik aanpassen maar niet meer terugdraaien,\u201d legt hij uit. \u201cIk vind het belangrijk dat je kan zien dat het individuele foto\u2019s waren en dat het proces zichtbaar blijft,\u201d zegt Vincent. \u201cTegelijkertijd moet het wel een geheel vormen.\u201d\u00a0 Met geduld en aandacht gaat hij te werk. \u201cAls ik eenmaal in een bepaalde wereld duik, wil ik niks anders meer,\u201d verklaart Vincent.<\/span><\/p>\n\n

\"\"

Penny Folia<\/em><\/p><\/div>\n

<\/h3>\n

De rustige bezetene<\/b><\/h3>\n

<\/b>Vriendin Yvonne beschrijft hem dan ook als een \u2018rustige bezetene\u2019. \u201cAls hij met een stuk bezig is, dan is hij volledig in zijn eigen wereld,\u201d vult Nico aan. Nico vertelt over een reis met \u2018De Familie\u2019 naar Portugal: \u201cBinnen werkte iedereen aan hun eigen stuk. Ik zat buiten onder <\/span>een parasol met een natte handdoek om mijn nek, zo warm was het die zomer. Maar Vincent was vastberaden en heeft twee weken lang skeletten van een boot uitgegraven in de tuin,\u201d zegt hij lachend.<\/span><\/p>\n\n

\"\"

Yvonne Halfens en Nico Huijbrechts<\/em><\/p><\/div>\n


\n<\/span>Hoewel Vincent niet meer gravend in de tuin te vinden is door zijn ziekte, weet hij toch altijd een manier te vinden om kunst te blijven maken vol details en materialen. Deze komen niet alleen terug in zijn fotocollages, maar ook in zijn decollages, waaronder <\/span>Wonderen van het heelal<\/span><\/i>. Die komen tot stand doordat Vincent de pagina\u2019s uit tijdschriften of boeken wegsnijdt zodat er nieuwe kunstwerken ontstaan. Elke pagina geeft een nieuwe laag aan het beeld.\u00a0<\/span><\/p>\n\n

\"\"

Wonderen van het heelal<\/em><\/p><\/div>\n

<\/h3>\n

Verzamelplaats<\/b><\/h3>\n

Vincent heeft door de jaren heen een enorme verzameling werken en materialen opgebouwd. Een groot deel hiervan bevindt zich nog steeds in zijn atelier in het centrum van Nijmegen. Zijn dochter Kyra vertelt: \u201cHet atelier was een plek waar mijn vader zich helemaal terug kon trekken en waar hij uren kon zijn. Nu hij er nog maar weinig komt, is het vooral een verzamelplaats geworden.\u201d Toch bewaart Vincent bijna alles: \u201cMijn hoofd kan het nog wel maken, maar mijn lichaam kan het niet meer. Ik vind het moeilijk om dat los te laten,\u201d zegt Vincent. Het atelier bevat ten slotte zijn hele levenswerk.<\/span><\/p>\n\n\t\t