{"id":22859,"date":"2026-01-28T12:47:26","date_gmt":"2026-01-28T11:47:26","guid":{"rendered":"https:\/\/svjmedia.nl\/specialisaties\/?p=22859"},"modified":"2026-01-28T12:47:26","modified_gmt":"2026-01-28T11:47:26","slug":"de-stille-motor-van-de-haarlemse-punkscene","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/svjmedia.nl\/specialisaties\/22859\/de-stille-motor-van-de-haarlemse-punkscene\/","title":{"rendered":"De stille motor van de Haarlemse punkscene"},"content":{"rendered":"\r\n
Jason van Empelen zit veel liever met een gitaar in zijn handen dan met woorden in zijn mond. Als hij zichzelf voorstelt, blijft het kort. \u201cIk speel in een aantal punkbands\u201d, zegt hij. Dan is hij stil, alsof dat genoeg is. En misschien\u00a0is\u00a0<\/em>dat ook genoeg, als je weet hoeveel er achter die ene zin schuilgaat. Juist in die houding zit waarom Jason een verborgen parel is.\u00a0Wat Jason er namelijk niet bij zegt, is hoeveel hij bij elkaar houdt. Hij is een van die mensen zonder wie de punkscene in Haarlem stiller, kleiner en leger zou zijn. Niet omdat hij vooroploopt, maar omdat hij overal meedoet. Hij speelt, werkt, helpt, staat naast het podium \u00e9n erop. Voor veel mensen is hij iemand die laat zien dat punk ook iets is wat je d\u00f3\u00e9t.<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Jason is twintig, woont in Haarlem en speelt in vijf bands: drie \u2018echte\u2019 punkbands, een ska-punkband en een garagepunkproject. Daarnaast werkt hij als geluidstechnicus bij muziekfabriek Slachthuis Haarlem. Hij is bijna elke avond met muziek bezig: repeteren, optreden, mixend of gewoon aanwezig. Door dat alles inspireert hij anderen: door te laten zien hoe je een scene levend houdt.<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Als hij nadenkt over wie hij was v\u00f3\u00f3r punk, komt er geen dramatisch verhaal. \u201cIk denk niet dat ik heel anders was,\u201d zegt hij, \u201cmaar ik voel me wel beter nu.\u201d Punk gaf hem meer dan muziek; het gaf hem mensen, plekken en structuur. \u201cIk heb meer vrienden, meer te doen en misschien ben ik ook wel iets opener geworden, iets zelfverzekerder.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Jason zegt: \u201cje speelt in je eerste bandje, je gaat naar shows, je ontmoet mensen, die leren je weer nieuwe dingen. Nieuwe waardes. Dingen waarvan je denkt: ok\u00e9, dit vind ik belangrijk.\u201d De verandering kwam niet door \u00e9\u00e9n moment, maar door langzaam ergens in te groeien.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Zijn tweelingbroer Dani\u00ebl herkent dat beeld. \u201cJason was als kind en tiener al best chaotisch,\u201d zegt hij, \u201cniet heel erg met school bezig, vooral met vrienden. Altijd veel vrienden. En altijd wel een beetje met muziek bezig.\u201d Volgens Dani\u00ebl begon het rond zijn veertiende of vijftiende. \u201cWe vonden oude platen van onze vader op zolder. Daar raakte Jason door ge\u00efnspireerd: hij kocht een gitaar en leerde zichzelf in hele korte tijd spelen.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Boosheid speelt een grote rol in Jasons muziek, maar het is niet iets wat hij constant uit. \u201cJe draagt dat gewoon met je mee, je kan dat niet overal eruit gooien.\u201d Op het podium wel, daar krijgt het een plek. \u201cDaar zie je het denk ik wel,\u201d zegt hij, “daar kan het.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Waar hij boos over is, hoeft hij niet lang te overdenken. \u201cWoningnood. Ik wil gewoon een huis en dat kan niet.\u201d En dan: \u201cEn politiek en natuurlijk Palestina! Dat gaat ook nog steeds enorm de verkeerde kant op.\u201d Die boosheid hoor je terug in de teksten van zijn bands. \u201cBij \u00e9\u00e9n band zingen we in het Nederlands, die nummers gaan eigenlijk altijd over politiek. Over dingen die niet kloppen.\u201d Voor Jason zijn teksten belangrijker dan geluid alleen. \u201cJe kan wel hard spelen, maar gevoel en boosheid kan je beter kwijt in woorden.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Jason zit in zoveel bands omdat hij het leuk vindt om verschillende kanten van zichzelf te laten zien. \u201cIk doe overal iets anders,\u201d zegt hij. Bij de ska-punkband is hij frontman en vocalist. \u201cDan sta ik vooraan en is het meer: kijk mij, kijk wat ik doe.\u201d Bij zijn punkbands staat hij liever iets naar de zijkant: \u201cDan kan ik gewoon hard spelen.\u201d Elke band vraagt iets anders van hem. \u201cIn punk ben ik boos,\u201d vertelt Jason, \u201cbij ska is het meer lollig, samen een feestje. En bij andere projecten gaat het meer om het muziek maken zelf.\u201d Het zijn geen rollen die hij speelt, maar stemmingen die hij toelaat. \u201cElke band is een andere kant van mij.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Bandgenoot Melle, drummer van hardcore-punkband Inside Job, ziet Jason vooral als iemand die het gewoon blijft doen. \u201cJason is niet iemand die alles naar zich toetrekt, hij doet het gewoon. Hij heeft heel veel riffjes geschreven, echt veel. Hij doet het gewoon.\u201d Volgens Melle zit het verschil niet in hoe luid Jason is, maar in hoeveel hij speelt. \u201cDat hij in zoveel verschillende bands zit en met allemaal optreedt en dat ook volhoudt, vind ik echt indrukwekkend. Ik ben daar soms wel jaloers op.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Het Slachthuis in Haarlem is een vaste plek in Jasons leven. Hij werkt er als geluidstechnicus en mixt regelmatig punkbands. \u201cHet is echt mijn favoriete plek\u201d, zegt hij. Hij omschrijft het als meer dan een podium. \u201cJe kan er repeteren, shows kijken, vrienden ontmoeten, bands beginnen. Het is een caf\u00e9, een cultuurplek.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Voor hem voelt het als thuis. \u201cHet is meer mijn huiskamer dan mijn echte huiskamer.\u201d Ook op momenten dat het minder goed gaat, is hij daar. \u201cMijn vrienden zijn er altijd, dat helpt.\u201d Als Het Slachthuis zou verdwijnen, weet hij niet wat hij zou doen. \u201cIk zou echt niet weten wat ik met mijn dag moest.\u201d Wat hij het meest zou missen? \u201cDe mensen. Die community, dat heb ik nergens anders gezien.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Volgens collega Luc is Jason ook iemand die die community actief draagt. \u201cHij brengt altijd positieve energie mee,\u201d zegt hij. \u201cAltijd vrolijk, altijd in voor een geintje. Zelfs als hij zijn dag niet heeft.\u201d Jason voelt zich over het algemeen welkom in de punkscene. \u201cJa\u201d, zegt hij. Dan, iets zachter: \u201cMeestal.\u201d Er zijn altijd mensen die iets vinden. Over zijn lange haar bijvoorbeeld. \u201cDan ben ik ineens niet punk genoeg en lijk ik op een hippie.\u201d \u201cJason is wel altijd uitgesproken geweest\u201d, zegt zijn tweelingbroer Dani\u00ebl. \u201cVan zijn elfde tot zijn vijftiende had hij al een hanenkam. Niet eens echt punk, meer zo\u2019n jaren-2000-variant. Hij deed nooit echt mee met wat anderen cool vonden.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Toch zijn er dingen waar Jason zich aan ergert. \u201cPunkers die kraker – wat goed is! – maar dan de hele dag drugs gebruiken…\u201d, zegt hij. \u201cDat botst met hoe ik erin sta.\u201d Niet omdat het \u2018niet binnen de punkregels valt\u2019, maar omdat het hem persoonlijk tegenstaat.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Muziek is voor Jason niet alleen een uitlaatklep, maar ook een manier om rust te vinden. \u201cDie gast is gewoon overal,\u201d zegt collega Luc, \u201cbijna elke show in Haarlem is hij er en anders wel in een andere stad. Hij steekt zijn leven in muziek en in de scene, dat is z\u00f3 belangrijk. We hebben meer van dat soort mensen nodig.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Twintig zijn noemt Jason \u201cniet leuk\u201d. \u201cJe kan geen huis vinden. Alles is duur. Overal oorlog.\u201d Hij gaat soms naar demonstraties, maar niet altijd. \u201cIk werk veel, speel in vijf bands. Ik probeer mijn boodschap ook via muziek te brengen.\u201d Wat punk voor hem betekent, vindt hij lastig samen te vatten. \u201cIk vind zulke vragen altijd moeilijk,\u201d zegt hij, maar uiteindelijk: \u201cdoe waar je zin in hebt.\u201d Jason lacht. \u201cMaar soms moet je ook dingen doen waar je geen zin in hebt.\u201d Zonder punk zou zijn leven er totaal anders uitzien. \u201cMijn week zou leeg zijn,\u201d zegt hij, \u201calles zou anders voelen. Ik zou me minder gauw ergens thuis voelen en juist verdwaald voelen.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Waar Dani\u00ebl zijn broer een \u201cechte levensgenieter\u201d noemt, ziet Luc vooral iemand die draagt. \u201cHij steekt zijn leven erin,\u201d zegt hij. \u201cEn dat is precies hoe een scene blijft bestaan.”<\/p>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jason van Empelen zit veel liever met een gitaar in zijn handen dan met woorden in zijn mond. Als hij zichzelf voorstelt, blijft het kort. \u201cIk speel in een aantal punkbands\u201d, zegt hij. Dan is hij stil, alsof dat genoeg is. En misschien\u00a0is\u00a0dat ook genoeg, als je weet hoeveel er achter die ene zin schuilgaat. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3113,"featured_media":22905,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-22859","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-kcl","et-has-post-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"acf":[],"yoast_head":"\nPunk veranderde hem niet, maar gaf hem ruimte<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n
\r\n
Foto: Sasha Piek<\/figcaption>\r\n<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\nBoosheid die niet altijd schreeuwt<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n
Meerdere bands, meerdere kanten<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n
Het Slachthuis als huiskamer<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n
Die houding werkt door op de vloer. \u201cHij loopt met iedereen goed,\u201d vertelt Luc, \u201cbands, collega\u2019s, vast publiek. Hij staat buiten met iedereen een peukje te doen. Hij is gewoon onderdeel van de plek. Hij is ook super collegiaal. Ondanks dat hij geluidstechnicus is, en dat kan hij echt goed, managet hij vaak ook gewoon het halve event. Dat is niet zijn taak, maar hij doet het gewoon.\u201d Luc noemt dat \u201cf*cking respectabel\u201d. \u201cDe meeste geluidstechnici laten dat over aan anderen, Jason niet.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\nWelkom, maar niet blind<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n
Hij haalt zijn schouders op. \u201cDat hoort er wel bij, ik trek me er niet echt iets van aan.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\nMuziek als rustpunt<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n
\u201cIk ben heel druk,\u201d zegt hij. \u201cMuziek maakt me rustig.\u201d Thuis speelt hij liever geen punk. \u201cDat is een eenzaam genre in je eentje, dat moet je samen doen.\u201d Alleen, speelt hij akoestisch. Graag banjo, piano, gitaar en orgel. \u201cAls ik blij en enthousiast ben, speel ik graag ska of nummers waar ik leuke herinneringen aan heb. Als ik verdrietig ben speel ik eerder een rustig folk nummer.\u201d
Zonder muziek zou zijn leven leeg aanvoelen. \u201cMijn leven zou saai en grijs zijn: zonder instrumenten en bands zou ik nog steeds muziek proberen te maken, maar alles zou zo anders zijn. Mijn leven draait om muziek.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\nTwintig zijn in deze tijd<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n
Of jongeren gehoord worden? \u201cNee,\u201d zegt hij, \u201cer zitten vooral oude mensen in de politiek.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Sommige mensen vinden dat niet genoeg. \u201cDat is zonde,\u201d vindt hij, \u201cdan rekenen we elkaar af, terwijl we eigenlijk hetzelfde willen.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\u2018Doe waar je zin in hebt\u2019<\/strong><\/h2>\r\n\r\n\r\n\r\n