\n
<\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n
Na het nieuws te hebben gekregen, werden ze naar een van de beveiligingsmedewerkers van de luchthaven gebracht. “De beveiligingsmedewerker was een korte, slanke vrouw met een strenge blik. Ze beantwoordde onze vragen boos, keek minachtend en mompelde Nederlandse woorden die we niet begrepen. Na ongeveer 30 minuten lopen liet ze ons achter op een onbekende plek. Helaas kreeg ik diezelfde dag om 18.00 uur mijn menstruatie en had ik geen toegang tot maandverband of tampons omdat onze bagage door de IND was ingenomen. Hierdoor bracht ik het grootste deel van de nacht staand door, bang om te gaan zitten en mijn kleren vies te maken.”<\/p>\n\n\n\n
De volgende ochtend gingen ze om 8 uur terug naar het kantoor van de IND om met de asielprocedure te starten. Toen ze daar aankwamen, werden ze in een auto gezet en naar het detentiecentrum van Schiphol gebracht. “Hoewel de medewerkers vriendelijk waren, brachten we daar twaalf dagen door zonder telefoon of computer. In detentie kregen we dagelijks slechts een uur om naar de tuin te gaan. Vaak vroeg ik of ik de lift mocht gebruiken vanwege mijn slechte knie\u00ebn, maar dit werd geweigerd. Hierdoor had ik alleen de keuze om de trap te nemen of vanaf mijn raam toe te kijken hoe mensen een uur lang een luchtje schepten op de binnenplaats.”<\/p>\n\n\n\n
Nieuwe uitdagingen <\/strong><\/strong><\/h2>\n\n\n\nIn het detentiecentrum verbleven Hayam en Hager 12 dagen voordat ze werden overgeplaatst naar een azc in het noorden van Nederland. “Het azc waar wij naartoe werden gestuurd, was minstens 164 kilometer verwijderd van de plek waar mijn zoon woont. Vanaf het azc duurde het ongeveer 3 uur en 45 minuten om hem te bezoeken, en voor het kaartje betaal ik ook nog eens 50 euro per persoon. Ondanks de medische controle die ik in detentie heb gehad en het feit dat al mijn gezondheidsproblemen bekend waren, werden we naar een azc gestuurd dat erg ver verwijderd was van alle belangrijke plekken zoals mijn huisarts, supermarkt, apotheek en andere diensten. Om naar het ziekenhuis te gaan, moest ik ongeveer 40 minuten lopen. Het medische systeem in Nederland heeft mij daarnaast geschokt. Wat ik ook mankeerde, ik kreeg altijd hetzelfde advies: neem paracetamol en drink water.”<\/p>\n\n\n\n
Het leven in het asielzoekerscentrum bracht nieuwe uitdagingen met zich mee voor Hayam. Ondanks haar sterke verlangen om te integreren in de Nederlandse samenleving en de taal te leren, werden haar inspanningen herhaaldelijk belemmerd door de bureaucratische beperkingen van het systeem waarin ze terecht was gekomen. Zo moest ze bijvoorbeeld een lange en complexe asielprocedure doorlopen. Dit proces begon met een uitgebreide aanvraag bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), gevolgd door meerdere interviews waarin ze gedetailleerde informatie moest geven over haar achtergrond en de redenen voor haar asielverzoek. Om aan te tonen dat Hayam wegens gegronde redenen gevlucht is en daarom in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning, moest ze allerlei documenten overhandigen, zoals geboorteaktes, identiteitsbewijzen en bewijzen van vervolging of bedreiging in haar thuisland. Het liefst met ooggetuigenverslagen.<\/p>\n\n\n\n